Ég vaknaði á miðvikudagsmorgun, át müsli og drakk kaffi. Síðan kvaddi ég fjölskylduna mína og fór út á lestarstöð. Í lestinni vann ég svolítið, át svolítið og las svolítið. Í sætinu fyrir framan mig var ungur maður frá Jamaica sem rappaði með youtube-myndböndum (ég segi rappaði en þetta var reggítónlist – mais bien sur – hann gerði samt svona rapphreyfingar, rappbendingar) og drakk eitthvert áfengissull í frauðplastmáli. Hann varð smám saman æstari eftir því sem leið á ferðina – það tekur 7-8 tíma að fara með lestinni til Helsinki – og einhvern tíma skömmu fyrir Tampere byrjaði hann að hringja í vini sína í Jamaica til að segja þeim að hann væri að koma heim og að Finnar væru rasistar. Einhver hafði ráðist á hann og barið helginni áður. Ég veit ekki hvað hann hafði verið hér lengi en hann var altalandi á finnsku (annað en ég) og sagðist hafa verið við nám. En nú var hann á leiðinni heim og spurði alla vini sína í símann hvort hann hefði nokkurn tíma – í Kingston eða Mósambík eða Bandaríkjunum – dæmt einhvern fyrir það eitt að vera hvítur? En ef einhver talar vel við þig um Finna, sagði hann við vini sína hvern á fætur öðrum, ekki trúa þeim. Við berjum þessar skepnur. Þetta eru aumingjar og rasistar, ekki alveg allir, en næstum allir. Hann skeytti nota bene ekki skapi sínu á neinum í lestinni, þótt hún væri full af Finnum, svo sjálfsagt hefur hann nú bara verið að tala úr sárindum, og lái honum hver sem vill.

Ég kom til Helsinki um eftirmiðdaginn. Mathias, vinur minn sem ég gisti hjá, var að vinna til tíu svo ég hóf heimsóknina á því að drepa tímann. Ég rölti aðeins um í miðbænum og fékk mér síðan kvöldmat á einhverri (lúxus)hamborgarabúllu (það er ekki étandi á „venjulegum“ finnskum hamborgarabúllum, það er ógeð). Svo hitti ég skáldin Adachi Tomomi og Leevi Lehto á Bar Loose, þangað sem Mathias kom líka strax eftir vinnu. Við héldum heim, út í úthverfið Myyrmäki, eftir nokkra bjóra.

Daginn eftir át ég morgunmat á lestarstöðinni og fór svo í sándtékk og æfingu með Leevi og Tomomi á nútímalistasafninu Kiasma. Eftir það fór ég á Ryytmi, sem er kaffihús/bar sem ég sat mikið á þegar ég bjó í Helsinki, og reyndi að vinna svolítið (en hékk meira bara á netinu í einhverju undarlegu eirðarleysi). Mathias kom þangað þegar hann var búinn að vinna og við fórum að sjá leikritið Om flickor kunde döda í finnlandssænska nemendaleikhúsinu. Leikritið sjálft er sænskt. Þetta var nú allt bara frekar so-so. Það voru nokkrar verulega fyndnar senur í leikritinu en bæði strúktúrinn og allur harmur voru í tómu tjóni – leikurinn var náttúrulega bara einsog við var að búast af áhugaleikurum (altso alveg alltílagi en það var enginn að gera neinar gloríur) og restin (þ.e.a.s. sviðsmynd, leikstjórn o.s.frv.) var bara drasl. Maður á auðvitað ekki að segja svona um áhugaleikhús en þau frétta þetta aldrei. Og ég dauðsá eftir því að hafa ekki frekar farið á Leevi Lehto flytja Ulyssesþýðingu sína (sírenukaflann með tónlist) og Tomomi skemmta í hljóðeffektaskyrtunni sinni í Kiasma.

Síðan tókum við Mathias lestina til Myyrmäki og átum pizzu og spjölluðum eitthvað fram eftir kvöldi.

Daginn eftir hékk ég heima hjá Mathiasi og vann. Seinnipartinn fór ég svo niður í bæ, át kvöldmat á Namaskaar, sem er indversk keðja, og fór þaðan á upplestur þar sem tveir vina minna voru að lesa – Teemu Manninen og Marko Niemi. Þeir tveir og tveir aðrir lásu við tónlist og með stjórnanda/plötusnúð – sem skipti um tónlist og valdi hvenær hver átti að byrja og hætta. Það var mjög gaman þótt ég hafi í sjálfu sér skilið lítið. Á undan þeim var raftónlistarmaður sem gerði alls kyns sarg og smelli og var í sjálfu sér ágætur þótt mér hefði þótt hann dálítið artífartía yfir sig. Eftir upplesturinn tók ég nokkra bjóra með Teemu sem fræddi mig um öll hugsanleg nördamálefni – allt frá notkun jambísks pentameters í finnskri ljóðlist yfir í nintendo-hakk, örflögugerð í Minecraft og ninjaskáldsöguna sem hann er að skrifa. Svo heim með einni af síðustu lestunum.

Daginn eftir fór ég á fætur fljótlega eftir átta og var mættur til æfinga í Kiasma klukkan tíu. Nú vorum við fjögur, því Cia Rinne hafði bæst í hópinn, og skömmu eftir hádegi mætti Jaap Blonk. Við æfðum saman fimm stykki – í fyrsta lagi var leikurinn „Moaning neighbours“ eftir Jaap, sem gengur út á að maður stendur í hring og gefur frá sér hvaða hljóð sem er en má ekki opna munninn nema fólkið beggja vegna við mann sé með munninn lokaðan (en maður má auðvitað gefa frá sér hljóð með munninn lokaðan hvenær sem er). Síðan lásum við „For voice“ eftir Tomomi sem er impróvísering út frá afskræmdu japönsku myndletri (tákninu „rödd“). Þá var það sjöukaflinn úr Notes for soloists þar sem Jaap, Leevi og Tomomi impróvesiseruðu í kringum tölustafinn 7 á sínum tungumálum en ég lék ritvélabjöllu. Næstsíðast var Sanasade (orðaregn) eftir Leevi Lehto þar sem við hin fylgdum honum einfaldlega eftir og spunnum hljóð og hermdum eftir. Allra síðast lásum við síðan Kreppusonnettuna öll í kór.

Ég held það verði birt myndband af þessu öllu saman einhvers staðar. Nógu mikið var þetta tekið upp – það voru a.m.k. þrjár vélar í salnum og hljóðið tekið inn á mixer líka. Fyrir utan þetta vorum við svo öll með kortersprógram hvert.

Eftir upplesturinn varð eitthvert vesen með hótelherbergið hans Jaaps, eða skort á slíku réttara sagt – einhverjir fóru að redda því og aðrir fóru að sjá fleiri gjörninga úti í Suomenlinna (sem er eyja rétt utan við Helsinki – 20 mínútur með ferju frá miðbænum) en ég einhvern veginn bara lét mig reka í burtu. Bæði var ég fjarska þreyttur, ekki nógu framúrstefndur og svo var líka svo vond stemning í kringum þetta hótelvesen allt saman – og ég skil ósköp vel. Jaap performerar alveg óhemju mikið og hefur gert í marga áratugi og ef það er eitthvað sem maður getur treyst á þá er það svona rugl – og mikið andskoti held ég að það hljóti að vera þreytandi. Ekki það ég skilji ekki skipuleggjendurna líka – og hef enda líka verið skipuleggjandinn – því það er rosalega erfitt að hafa yfirsýn á allt og það eina sem maður getur treyst á er að eitthvað mun fara úrskeiðis og maður mun þurfa að reyna að redda því á síðustu stundu.

Allavega. Þegar mig hafði rekið í burtu og var að velta því fyrir mér hvað ég ætti að gera – Mathias var aftur að vinna til 22 – þá hringdi í mig maður sem heitir Tapani og er að skipuleggja leikhúshátíð í Karhusaari, skammt fyrir utan Helsinki, sem mér er boðið á í sumar. Hann spurði hvort ég væri upptekinn um kvöldið og þegar ég kvað nei spurði hann hvort ég vildi koma til Karhusaari, sjá staðinn og fara í sánu og svona. Ég jánkaði því bara. Hann kom síðan og sótti mig og ég fór í sánu með honum og syni hans þarna úti í sveitasælunni – alveg við sjóinn. Við drukkum bjór og töluðum um Grikkland – sonurinn siglir þar á hverju sumri, er sjóhundur og á hluta í bát. Og svo skutlaði Tapani mér og tveimur kellingum úr jógaklúbbi konunnar hans niður í bæ – eða mér upp í Myyrmäki. Þá var klukkan reyndar ekki nema hálftíu svo ég tók því rólega, rölti aðeins um og fékk mér pizzu. Fólkið sem býr í Myyrmäki er fátækt – það eru margir útlendingar og á einu korterinu í göngu minni gekk ég bara fram á ólíka hópa af konum í svörtum heilbúrkum. Annars staðar voru stórir hópar af haugadrukknum unglingum sem voru allir klæddir einsog mellur (má maður segja svoleiðis, ég meina þetta ekkert illa og meina það ekki heldur bókstaflega – ég hef aldrei séð mellur sem klæða sig svona – það mætti mín vegna allt eins kalla þetta veiðiklæðnað). Uppúr tíu hafði Mathias svo samband og lét mig vita að hann væri fyrst þá að losna úr vinnu og yrði ekki kominn fyrren eftir um klukkutíma (hann vinnur alveg hinumegin við Helsinki). Ég fékk mér sæti á lestarstöðinni, hristi af mér nokkra róna með ónotum, og las Hungurleikana (ég kláraði þær í gær, dómur féll á Plúsnum áðan: “Líka búinn með Hungurleikana. Hún fjallar um hin djúpstæðu fílósófísku átök sem einkenna samlífi fjóstillífandi landsbyggðar og bjórtillífandi höfuðborgarsvæðis. Það er í henni bæði Gandhi og Pol Pot. Í höfuðborginni nær spektrúmið frá Völu Matt yfir í Rassa Prump.”)

Þegar Mathias kom fórum við og hittum bróður hans, barnsmóður hans og kærasta hennar og tvo aðra vini sem ég náði aldrei almennilega hverjir voru á Femma Klubi (sem er ekki femínistaklúbbur, eða þá a.m.k. öðruvísi femínistaklúbbur en við eigum að venjast – þar voru erótísk sjó á föstudagskvöldum (þetta var laugardagur)). Stemningin þarna var afar súr. Mathias var búinn að segja mér að þetta væri líklega mesta rassgatið í Myyrmäki en einhvern veginn er þetta alveg ólýsandi. Það var ekki beinlínis stemning þarna inni, þrátt fyrir allt áfengið og háværu tónlistina (sem var aðallega teknóútgáfur af I don’t like Reggea, Macarena og Lambada) – það var meira stemningslíki. Allir alveg einsog þeir væru rosa hressir. Einsog þeir væru kynþokkafullir. Einsog þá langaði að snerta hver annan.

Við fórum einu sinni út að reykja og þá kom til okkar maður með stóra bjórkassa í hvorri hendi og sagðist vilja selja þá. Hann var að safna sér pening svo hann kæmist inn á annan bar þar sem voru konur. Við hvöttum hann til að gefa konum frekar bjórinn og halda sig utan barsins – það væri áreiðanlega líklegt til vinsælda. Svo sáum við hann rölta í burtu og taka tal við nokkrar sirka fimmtán ára stúlkur sem stóðu álengdar. Við hittum hann svo aftur á leiðinni heim. Þá var hann í miklu fúlla skapi, stóð fyrir utan barinn sem hann var að reyna að komast inná, og við keyptum af honum tvær dósir hver til að taka með – og drukkum þær síðan á svölunum hjá Mathiasi.

Daginn eftir tókum við til – Mathias var með börnin og ég lék mér aðeins við Benjamin. Mathias á afmæli í dag en hélt upp á það í gær með smá kökuboði. Foreldrar hans komu, vinir og vandamenn. Ég er hræddur um að ég hafi verið heldur þurr á manninn við fólk. En ég er það bara svolítið oft og kenni yfirleitt feimni um en kannski er þetta eitthvað margbrotnara. Hégómi. Og kannski er öll feimni hégómi. Kannski er öll hegðun hégómi. Eftir veisluna vildi ég vera einn smástund og rölti út á pizzeriu, fékk mér að éta og kom svo aftur. Við horfðum á tvo þætti úr The Wire og svo kláraði ég Hungurleikana og fór að sofa.

Í morgun át ég bagettu á lestarstöðinni og er núna í lestinni heim. Að blogga og vinna. Lesa í gegnum 3. og 4. hluta Illsku í leit að veikum punktum (það eru engir veikir punktar! auðvitað eru engir veikir punktar í þessari bók! hún er skrifuð af hreinræktaðri snilligáfu!) Í kvöld borða ég kvöldmat með fjölskyldunni minni og les vonandi fyrir Aram áður en hann fer að sofa og á morgun fæ ég mér müsli og reiðist fyrir hönd verkamanna.

Svona var gærdagurinn. Dagurinn í dag var eitthvað svipaður. Ætli ég hafi ekki sofið samt heila fimm tíma í nótt, frekar létt, en samt, það er í áttina. Ég át müsli, drakk kaffi, fór með Aram á leikskólann. Nadja var heima fyrripartinn og við spjölluðum dálítið og svo fór ég að vinna. Ég kláraði að vélrita upp allt sem þurfti að vélrita upp. Á morgun fer ég til Helsinki til þess að taka þátt í listahátíð – lesa upp með mörgum eftirlætis hljóðljóðaskáldunum mínum, Jaap Blonk frá Hollandi, Adachi Tomomi frá Japan, Leevi Lehto frá Finnlandi og Cia Rinne – hvaðan sem hún nú eiginlega er og er ekki, Danmörku, Finnlandi, Þýskalandi og sígaunalandi. Eitthvað þannig. Og get vonandi unnið í lestinni. Í Helsinki mun ég búa hjá vini mínum, rithöfundinum og bókmenntagagnrýnandanum Mathias Rosenlund og hlakka mikið til að sjá hann aftur.

Ég er að reyna að tæma frystinn – átti 300 grömm af smokkfiski sem fóru í wok með papriku, vorlauk, bambus, basil, kóríander, engifer, hvítlauk, chili, fiskisósu, sojasósu og smá hnetusmjöri. Og núðlum. Það var fjarska gott. Nadja var í jóga í dag svo við átum ekki fyrren eftir átta.

Svo lagði ég Aram. Ég hef ekki tölu á öllum bókunum sem við höfum lesið í dag – en í þokkabót horfðum við á tvo þætti af Stundinni okkar. Mér finnst einsog það séu syngjandi börn frá Hólmavík í hverjum einasta þætti. Og það er líklega meira en bara tilfinning. Það er beinlínis eitthvað samsæri. Íslenska barnaefnið er annars í bullandi samkeppni við sænskt barnaefni – eða eins bullandi samkeppni og maður getur verið í þegar maður skíttapar alltaf. Það er til hryllilega mikið af góðu sænsku sjónvarpsefni fyrir börn – en á Íslandi virðist það gilda að ef framleiðandinn hefur metnað hefur hann engan pening og ef hann hefur pening hefur hann engan metnað. Og oft hefur hann hvorki metnað né pening. Við sáum að vísu bíómyndina um Þór í flugvélinni um daginn, eða góðan hluta af henni – það var fullorðins. Eða barna, altso. Metnaðarfullt og bara hreinlega ágætt. Og svo sáum við náttúrulega Galdrakarlinn frá Oz – mikið er það furðulegt að það skuli vera hægt að gefa út almennilegar bækur fyrir börn og setja á svið stórbrotin og sýnilega dýr leikrit fyrir börn en það skuli ekki vera hægt að framleiða almennilega sjónvarpsþætti fyrir þau.

Röfl, röfl, röfl. Djöfull sem ég get röflað. Ég gæti haldið áfram í allt kvöld. Það þyrmdi yfir mig einhvern tíma í dag þegar ég fór að hugsa um öll gagnaver heimsins, afvelta af röfli.

Ég er annars að lesa Hunger Games. Maður er ekki með nema maður hafi skoðun á Hunger Games. Merkileg þráin eftir því að fylgjast með fulltrúum sínum, aðalsöguhetjunum, taka siðferðislega réttar ákvarðanir við erfiðar aðstæður. Merkilega fullnægjandi á einhvern pervertískan hátt. Einsog maður sé alltaf að tuldra við sjálfan sig hvað maður sé góð manneskja.

Var það ekki þennan dag 1996 sem Alberto Fujimori drap skæruliðana í MRTA í Perú eftir margra mánaða umsátur í japanska sendiráðinu í Lima? Það er einsog mig minni það. Um svipað leyti héldum við fund í Vinstrimannafélagi Framhaldsskóla Vestfjarða Ísafirði (VaffEffEffVaffÍ) og ræddum þung(ir mestmegnis) á brún réttinn til vopnaðrar baráttu. MRTA voru ágætis dæmi vegna þess að þau reyndu að drepa ekki fólk – annað en hin skæruliðasamtökin í Peru, Sendero Luminoso (Skínandi stígur), sem voru eiginlega bara geðsjúkir sadistar undir maóískum hentifána.

Allavega. Ég sagði að maður mætti. Maður beinlínis ætti. Við vissar aðstæður. Að grípa til vopna. Ég er ekki viss um að það hafi verið barnaskapur, ég held ég hafi gert mér ágætlega grein fyrir alvörunni – þótt ég væri bara 18 ára menntskælingur á vesturlöndum. Auðvitað var skilningurinn eftir því yfirborðslegur eða fjarlægur – en hann var ekki (einfaldlega) rangur eða léttvægur. Ég er ekki viss um að ég sé í neinum grundvallaratriðum annarrar skoðunar í dag. En ég held það sé einmitt mikilvægt að vera alltaf MRTA og aldrei Sendero Luminoso. Að grípa aldrei til meiri örþrifaráða en maður þarf – og gefa aldrei sjálfum sér neinn afslátt á réttlætinu bara vegna þess að málstaðurinn sé góður. Bara vegna þess að Alberto Fujimori sé fasisti.

Ég held að róttækni eigi það til að ljóstillífa svolítið í byltingareldinum af sjálfri sér. Og ég veit hreinlega fyrir víst að margt róttækt fólk – bæði vitandi og óvitandi – gefur afslátt á öllu atferli sínu og sinna manna ef því þykir málstaðurinn góður. Slíkt fólk er held ég að finna alveg frá pistlurum Vefþjóðviljans yfir í vinstri róttæklingakreðsur, femínista, vantrúarlið og svo í síður róttækari kreðsum (sem líta á sig í baráttu fyrir betri heimi) – einsog þjóðkirkjunni, fjölmiðlastétt, stjórnmálaflokkum og svo framvegis. Það hrækja allir yfir grindverkið og sjá sjálfa sig sem réttláta – eða í versta/besta falli sem heilagar afturbatapíkur.

Og kannski var það 22. mars. Eða 22. maí. Allavega. Við Bjarni Þór, besti vinur minn, brenndum rauðum kertum á Café Castro og héldum fund. Boðuðum fólk með heimsendu boðskorti – formenn vinstriflokkana á svæðinu, formann verkalýðsfélagsins, heimspekikennarana okkar (Róbert Jack og sr. Skúla Ólafsson – ég held þeir hafi báðir mætt, allavega Róbert) og svo framvegis. Atvinnubyltingarmennina og alla nemendur skólans (af þeim mættu kannski fimm, en þeir sem fengu boðskort mættu flestir). Og fundurinn var góður.

Allavega.

Kaffi, müsli og Stígvélaði kötturinn. Svo lékum við okkur. Nadja vaknaði og nágrannar okkar komu og hirtu af okkur kommóðuna á ganginum, sem við flytjum ekki með okkur. Ég reyndi að fá mér lúr en sofnaði ekki. Við átum hádegismat. Aram fór að sofa og ég reyndi aftur að sofna – ég svaf ekki nema svona 3 tíma í nótt en er eitthvað spenntur yfir bókinni minni og get ekki slakað á. Um það leyti sem Aram vaknaði sofnaði ég samt í svona hálftíma. Svo bakaði ég flatkökur og gerði plokkfisk.

Fyrir háttinn lásum við Vetur í Múmíndal – og svo Nýju fötin keisarans, sem ég hafði ekki lesið síðan hún kom út, eða svo gott sem. Hún er í endursögn Böðvars Guðmundssonar og það sló mig eitt, einsog hlutir slá mig stundum – og nú veit ég ekki hvort það kemur frá Böðvari eða Hi-C sjálfum – að það eru ekki bara hinir heimsku sem ekki eiga að sjá fötin heldur líka þeir sem eru óhæfir í starfi. Og það sem sló mig var sem sagt að þessi hégómlegi keisari – sem skiptir um föt á tveggja tíma fresti – er augljóslega óhæfur, sagan beinlínis hefst á því að lýsa því hvernig honum sé sama um allt nema pjátur. Svo auðvitað sér hann ekki neitt. Og hann sendir ráðgjafa sína til að skoða efnið og þeir fyrirverða sig svo mikið fyrir að sjá það ekki að þeir ljúga að keisara – og er það ekki skilgreiningaratriði á hæfum ráðgjafa að hann ljúgi ekki að skjólstæðingi sínum? Og barnið sem bendir á keisarans nekt – hvað vitum við eiginlega um það? Hi-C/Böðvar heldur því fram að börn geti hvorki verið heimsk eða vanhæf en það held ég að sé bara einhver pólitísk réttsýni frá fjórða áratug þarsíðustu aldar.

Það sem sló mig var altso að kannski hefðum við haft vefarana fyrir rangri sök öll þessi ár. Kannski var keisarinn bara í fötum eftir alltsaman. Ég held það sé kominn tími til að einhver skrifi bók um aumingja galdravefarana sem voru hafðir fyrir rangri sök af alls konar fólki sem er óhæft í starfi. Uppreisnarrit. Nema það sé búið að því, auðvitað. Mér er sagt það sé búið að skrifa svo gott sem allt.

Hvernig var þetta nú aftur?

Müsli, kaffi, leikskóli. Við lásum langa bók í rúminu áður en við fórum á fætur. Gobbedí, gobb, gobb: Ævintýrið um höltu Kobbu og Guddu galdranorn. Það var einhver boðskapur í henni. Að maður geti verið ljótur og hallærislegur en það sé alltílagi því maður sé góður í fótbolta. Eða að minnsta kosti góður í marki. Ég vissi það náttúrulega fyrir en Aram hafði aldrei heyrt á þetta lögmál minnst.

Ég sló lokapunktinn í Illsku. Það er endir á henni. Hann er ennþá dálítið grófur og svona og það á eftir að púsla smá saman – en punkturinn er þarna. Þetta er reyndar í annað sinn sem ég set punkt en þessi heldur. Góður punktur.

Ef það er einhver punktur annars með þessari bók þá er hann líklega sá að tilveran sé flókin. Þetta er áróðursrit fyrir þeirri fásinnu að í veröldinni séu fleiri litbrigði en svört og hvít – og meira að segja fleiri en grá. Og mörg gegnsæ litbrigði. Ósýnileg. Þetta er bók um mikilvægi þess að líkja Hitler við sjálfan sig – frekar en öðrum við Hitler.

Eða Breivik. Ég sat yfir Breivik myndböndum í gær, á Youtube, um morguninn. Hann kann ekki að gefa sér færi á að efast. Hann tekur á sig rögg þegar hann talar en eiginlega er áhugaverðast að horfa á hann hlusta. Horfa á hann naga á sér varirnar og dusta af öxlunum á sér – hann er sífellt að reyna að bera sig mannalega. Og stendur þannig ekki undir neinum væntingum sem raunverulegt illmenni, einsog maður sér þau fyrir sér – hann er bara einhver lúði. Tölvunörd sem heldur að hann sé riddari. Bara einhver gaur. Bara einhver hversemer.

Í kvöldmat var couscoussalat.

Í morgun svaf ég út – til hádegis. Svo átum við couscousleifar og Aram fór að sofa. Ég fiktaði aðeins í bókinni minni í kannski klukkutíma og svo fórum við að pakka fyrir flutninginn – það er bara rétt rúmur mánuður núna. Nadja tók til í kommóðunni en ég pakkaði ljóðabókunum. Sex stórir bananakassar og einn lítill. Svo fórum við Aram í búðina og þegar við komum heim fór hann með mömmu sinni í sána á meðan ég lagaði kvöldmat (panang tofu). Á morgun förum við feðgar saman á fætur á meðan Nadja sefur út. Við ætlum að horfa á Stígvélaða köttinn sem við keyptum í Íslandsferðinni.

Ég átta mig annars á því núna að ég beygi nafn konunnar minnar, Nadja – með hljóðvarpi og alles – en ég beygi ekki orðið sána. Hvað ætli það fyrirstilli?

Kominn heim í müslíið. Og espressokönnuna. Örbylgjuflóuðu mjólkina. Við sungum Allir krakkar og Engir krakkar (sem er okkar eigin afurð) og fórum á leikskólann. Ennþá dauðþreyttir eftir ferðalagið. Svo fór ég í matvöruverslun og heim.

Það er undarlegt að fylgjast með bókinni mjatla áfram í átt að endalokum sem ég veit að koma brátt. Sem ég þykist vita hver verða. En í hverju skrefi gerist eitthvað nýtt og hlutirnir eru alltaf eilítið öðruvísi en ég hafði ímyndað mér. Þegar ég er kominn út á enda á ég enn eftir að skrifa einn lítinn þráð inn í miðja bókina, hreinskrifa nokkra kafla upp úr glósubókum og raða öllu upp. En þetta kemur. Ég á að skila 1. júní og þetta verður tilbúið þá.

Í kvöldmat gerði ég rækjupasta – uppskrift eftir nokkrar mínútur.

Svona var umhorfs í garðinum mínum í dag – fyrir tíu mínútum (sólin að setjast, klukkan orðin átta) – sumardaginn fyrsta.

Ég vaknaði fyrir allar aldir á mánudagsmorgun. Át morgunverð – ristabrauð – með fuglasönginum og morgunumferðinni við Kringlumýrarbrautina. Næstur vaknaði Aram, fékk graut og svo mamma og pabbi. Ég skildi þau síðan eftir og fór niður á Forlag til þess að skrifa undir útgáfusamning. Þaðan fór ég til Steinars Braga sem byrjaði á því að skutla Stínu til tannlæknis og fór svo með mig til sýslumanns að sækja um samrit af ökuskírteini (veskinu mínu var stolið í desember). Við þvældumst eitthvað, fórum til vitlauss sýslumanns, þurftum svo að fara í passamyndaleiðangur í Smáralind, þar sem við tók önnur eins ævintýraför eftir réttri skiptimynt og óbiluðum myndasjálfsölum, áður en mér tókst að klára þessa einföldu umsögn. Þá náðum við í tannlæknisfórnarlambið og skutluðum henni heim og fengum okkur hádegismat á Vegamótum (sem ég hef á tilfinningunni að sé sérlega plebbalegt en maturinn var góður; tilfinning mín fyrir veitingasenunni í Reykjavík er annars fjarska léleg, ég held alltaf að maður rekist á Stein á Hressó en það er ekki svo).

Svo fór ég að heimsækja ömmu mína með Aram og mömmu og pabba.

Þriðjudag hitti ég þýska útgefandann minn, Björn Kozempel, og slúðraði í nokkra klukkutíma áður en við skildum og við tók fjölskylduleiðangur í húsdýragarðinn og svo kínverskt út að borða. Við feðgar fórum snemma í háttinn enda þurftum við að fara snemma á fætur. Það var ræs klukkan hálffimm, flug klukkan átta og komnir heim klukkan átta um kvöldið að finnskum tíma. Nadja hafði eldað kvöldmat – baunakássu og hrísgrjón.

Ég er úrvinda en á morgun hefst harkan. Ég þarf að skila skáldsögu 1. júní og þá ætlar konan mín líka að vera orðin master (í annað sinn) og við vera flutt til Svíþjóðar (eða að minnsta kosti dótið okkar). Og einmitt þann sama dag mun ég líka fljúga frá Stokkhólmi til Belgíu til að lesa upp. Og það verður áreiðanlega einn og annar tilfallandi óþarfi sem kemur upp á í millitíðinni.

Það er kannski ástæðulaust að vera alltaf að tyggja ofan í fólk hvað ég ét í morgunmat.

Ferðin til Íslands var í senn epísk og atburðasnauð. Mestum tíma eyddum við feðgar á flugvellinum í Helsinki. Flugið var tvískipt og því þurftum við að tékka okkur út – en fengum ekki að tékka okkur aftur inn í fríhöfnina (þar sem mátti m.a. finna leikhornið) fyrren eftir sex klukkutíma af því að stara út um glugga á bíla.

Ég vakti Aram klukkan fimm að finnskum tíma, tvö að íslenskum og hann fór ekki að sofa fyrren klukkan að verða níu um kvöldið – altso miðnætti á finnskum tíma. Ég held ég hafi aldrei séð hann jafn þreyttan og ringlaðan.

Í gær fór ég að spóka mig í bænum. Rakst á Hugleik en annars var enginn á kreiki. Fór í Kolaportið og keypti bækur (m.a. HC Andersen í endursögn Böðvars Guðmundssonar og myndskreytingu Tóta Leifs og tvær af eldri bókum Bjarna Bernharðs). Reyndi að koma við í Útúrdúr en það var lokað, fór á Laugaveg 18 og keypti Búðina hans Mústafa eftir Jakob Martin Strid.

Síðan fór ég á fund á Forlaginu – Silju og don Jóhanni Páli, sem var einn í húsinu með köttunum þegar ég kom, einsog Blofeld – og gekk út af þeim fundi fullkomlega himinlifandi með stöðu mína, framtíðina og með útgáfusamning – eða, hann verður undirritaður á morgun en það er sama. Ég lofaði líka að hætta að dissa og krakka bækurnar þeirra. Svona er ég almennilegur inni við beinið.

Svo fór ég að hitta fólk – Steinar Braga, Stínu, Immu, Jón Bjarka, Ollu – síðan fórum við út að borða þaðan á rúntinn með Steinari (hann fer með bensín einsog kranavatn; engin kreppa á þeim bænum). Svo á barinn að hitta Hermann Stef. Við gengum á milli borða allt kvöldið og skölluðum öfgafemínista í nefið.

Djók!

Hitti Ollu aftur, hitti Angelu, Huldar Breiðfjörð, Gunnar Þorra, Villa naglbít, Helgu Þóreyju, Elvu Björk (vandamálið við að byrja að telja upp alla sem maður skiptist á orðum við er að maður gleymir alltaf einhverjum og það er rosalega glatað). Og Þorberg Þórsson. Og. Uhh. Svo var klukkan orðin rosalega margt.

Ég svaf í tvo tíma áður en Aram vaknaði. Las fyrir hann nokkrar stuttar bækur. Sofnuðum aftur í sama rúminu í kannski þrjá tíma. Fórum á fætur. Skæpuðum við Nödju. Fór aftur að sofa i tvo tíma. Fór í leikhús á Galdrakarlinn í Oz með mömmu og Aram. Honum fannst það mjög gaman en kannski frekar intensíft og hátt (og hann hafði eiginlega ekki fengið neinn lúr) svo við fórum í hléi. Klukkutími er líka bara alveg nóg þegar maður er tveggja ára.

Ég kom heim og fór að sofa – Aram fór í sveitina með ömmu sinni og afa. Ég ætlaði með en var svo bara gjörsamlega ónýtur af þreytu. Djammþrota. Og gamall bara. Leið einsog gömlum íþróttajaxli sem fer í old boys fótbolta með strákunum eftir að hafa setið á rassinum í fimm ár og sprengir í sér lungað og slítur í sér öll liðbönd.

Vaknaði, fór á Subways því ég nennti ekki að leita að neinu öðru og multitaska nú á netinu með kveikt á sjónvarpinu. Google Plus er alveg að gera sig. Ef að Facebook er fuglabjarg þá er Google Plus einsog að standa í miklum fjallagarði með andans mönnum og konum og hrópa ódauðlegar ljóðlínur milli tinda.

Þetta verður stutt. Ég er að pakka.

Vakna, kaffi, müsli, leikskóli, vinna (so-so), kvöldmatur (lax með hnetum o.fl.), pakka. Horfði á bítboxara á Youtube með Aram. Pakkaði (ég er eiginlega búinn).

Í nótt fer ég á fætur klukkan fimm – tvö að íslenskum tíma. Við erum svo komnir til Keflavíkur klukkan fjögur að íslenskum tíma, altso fjórtán klukkustundum síðar.

Ég hlakka til að hitta fólk en ég kvíði líka Íslandi – einhvern veginn. Ég held það sé í fyrsta sinn sem ég hreinlega kvíði landinu sem slíku. Andrúmsloftinu. Ég er hræddur um að lenda í Keflavík og mæta bloggurunum og kommenturunum og facebookurunum – heilum her af fólki sem stendur eftir húsveggjum og gargar sig hást. Ég hef ekki áhyggjur af því að þau gargi á mig, ég held það sé auðvelt að komast hjá því, en ég hef áhyggjur af því að gargið í þeim eigi eftir að gera mig vitlausan engu að síður.

Svona er þetta auðvitað ekki. Ekki í fýsískum skilningi.

Ég orðaði það þannig fyrir mér í dag þegar ég gekk heim af leikskólanum að mér þætti sem samræðan væri ónýt – viljinn til að tala saman væri enginn. Og áttaði mig á því að þaðan er frekar stutt í að vera hreinlega orðinn fasisti – sá sem trúir ekki á samræðuna trúir ekki á lýðræðið.

Kannski eru samt meiri líkur á að maður verði eins konar einbúi/einyrki – hætti bara að skipta sér af eða fari að tala fyrst og fremst við sjálfan sig. Það má reyndar sjá teikn um það nú þegar.

Mér finnst það skömminni skárra en að breytast í fasista.

Bæ.

Í dag vaknaði ég við að mér var mál og þráaðist við í góðan hálftíma af leti og syfju áður en ég dröslaðist á klósettið. Aram var kominn upp í og þau mæðginin fóru á fætur fljótlega eftir að ég kom aftur í rúmið, ég fylgdi svo eiginlega strax í kjölfarið.

Kaffi, müsli, Kardemommubærinn, Stór skrímsli gráta ekki og leikskóli.

Ég fékk aftur höfuðverk strax og ég settist við tölvuna. Á endanum tókst mér að koma einhverju litlu á blað, taka eina eða tvær smávægilegar ákvarðanir um framvindu á næstu fjórum, fimm síðum – eða tja, kannski ekki svo smávægilegar – en allavega sneri ég mér fljótt að því að skrifa upp ríflega 120 blaðsíður sem ég átti handskrifaðar hérna og eiga að fara í þriðja hluta. Það sem mér tókst að skrifa upp – tæplega 30 síður – var fúnkerandi fyrir utan eina eða tvær blaðsíður sem ég henti og nokkrar setningar hér og þar sem þurfti að fleygja eða laga. Á morgun er svo síðasti vinnudagurinn fyrir fimm daga Íslandsför. Á Íslandi ætla ég að væflast með syni mínum og hitta fólk á Forlaginu og vini og ættingja.

Í hádeginu setti ég af stað pizzasósu sem fékk að malla fram eftir degi. Ég nenni yfirleitt ekki að gera pizzasósur því þær verða aldrei góðar nema þær fái að sjóða lengi, lengi. En ég ákvað að gera það núna. Nadja neyðist til þess að elda ofan í sig sjálf alla næstu viku og hefur hótað því að nærast á súkkulaði eingöngu þar til ég kem aftur, og þá er líklega best að gefa henni eitthvað gott að borða núna, svo hún drepist ekki úr næringarskorti. Ég notaði m.a.s. heilhveiti í botninn! Ef það gefur henni ekki nokkra aukadaga þá veit ég ekki hvað gerir það.

Á dögunum fékk ég dóm fyrir Gift för nybörjare í Expressen. Dómurinn var góður, sjálfstæð túlkun og niðurstaðan ákaflega jákvæð, en það sem vakti mest athygli mína var hver skrifaði dóminn: Amanda Svensson. Málið er að í tveimur öðrum dómum – í sænska morgunsjónvarpinu og Dagens Nyheter – hafa gagnrýnendur gert því skóna að Eitur fyrir byrjendur væri bók í anda Amöndu Svensson, sem er ekki bara gagnrýnandi heldur líka vinsæll rithöfundur. Gagnrýnandi Dagens Nyheter, krimmahöfundurinn Jan Arnald, velti því meira að segja upp hvort við Amanda hefðum lesið bækur hvers annars – sem fékk einhvern bloggara til þess að fussa og sveia, enda mætti reikna með því að Amanda talaði ekki íslensku og ég ekki sænsku. Ég hefði augljóslega getað lesið bækur Amöndu – ég les reyndar hvergi nærri nóg á sænsku og ætti hreinlega að leita eftir bókum hennar – en hef ekki gert. Og svo kom fyrsta bókin hennar reyndar ekki heldur út fyrren tveimur árum eftir að Eitrið kom út – þremur árum eftir að ég skrifaði bróðurpartinn af henni. En hvað um það. Mér var skemmtilega brugðið – hó hó hó – að sjá nafn gagnrýnandans.

Við Aram lásu Þrjá litla grísi fyrir háttinn.

Stærsta vandamálið við að laga góðan mat er að éta alltaf á sig gat. Einsog þeir segja í sveitinni: það er erfitt að vera lítill strákur þegar maður er það ekki.

Bæ.

Ég vaknaði við að Aram kom til mín með Árstíðirnar eftir Þórarinn Eldjárn. Við lásum vor og sumar en meikuðum ekki alveg haustið alveg strax – enda berjumst við hér á hverjum degi fyrir réttinum til að kalla veruleikann vor. Og þá eru haustin jafn velkomin og eistnakrabbamein.

Kaffi, müsli, Ég vil fisk, leikskóli.

Ég hef líklega fengið höfuðverk strax og ég settist niður til að vinna. Og hélt áfram að vera með höfuðverk allan daginn. Hann átti uppsprettu sína í því að ég áttaði mig á því að kaflinn sem ég er að skrifa er sá mikilvægasti í allri bókinni – eins konar hlið að niðurlaginu. Þeim mun verri sem hann verður, þeim mun aulalegri verður bókin. Hann þarf ekki einu sinni að verða tiltakanlega misheppnaður til þess að hætt sé við að lesandinn fleygi frá sér doðrantinum í æðiskasti og finnist hann hafa verið gabbaður til að lesa þessa bannsettu innihaldslausu mælsku í nærri því þúsund blaðsíður!

Og þá kemur í ljós að rithöfundurinn er feik. Þá hía allir á mig.

Ég er sem sagt að reyna að klúðra þessu ekki. Og þá fæ ég auðvitað dúndrandi höfuðverk. Og allt gengur mjög hægt. En það mjatlast samt. Orð frá orði. Stundum finnst mér reyndar þegar ég er að ljúka skáldsögum einsog maður dragi á eftir sér allar yrðingarnar sem á undan komu.

Ég leit á það sem hálfgerða björgun þegar fjölskyldan mín kom heim og ég gat farið að einbeita mér að einhverju öðru. Lagað mat – sem var couscous-salat í dag – vaskað upp. Ég hlakka til að lesa í kvöld og kvíði því að skrifa meira á morgun.

Bæ.

Ég vaknaði með einhvers konar tak í hnakkanum og ef ég væri ekki jafn hreinræktað karlmenni og ég er þá hefði ég ábyggilega grátið langt fram yfir hádegi. Þess í stað náði ég í hveitihitapokann sem Nadja gaf mér í jólagjöf setti hann í örbylgjuna, svo á axlirnar á mér, fékk mér verkjalyf og gólaði dálítið í barminn á mér. Bara rétt svo smá.

Kaffi, müsli. Svo horfðum við Aram Nói á nokkur tónlistarmyndbönd á Youtube – einhverja karla spila á bongótrommur og djasstrommur og svo hann þarna Emmanuel spila á kassagítar og loks Steve Vai spila The Audience is Listening, sem er auðvitað einhvers konar barnamúsík.

Nadja vann fyrripart dags og við fórum út að leika. Þar kynnti Aram mig fyrir „lillebror“ og „syskon“ sem fylgdu okkur eftir upp á snjófjöll og yfir svellbungur. Hann hefur oft áður talað um „lillebror“ og „syskon“ (stundum heitir reyndar lillebror syskon, svo mörkin eru ekki alveg skýr) en þau hafa aldrei skotið upp kollinum áður. Fram til þessa hafa ímyndaðir vinir aðallega verið Grýla, Leppalúði og Mikki Refur. Lillebror og syskon komu síðan heim með okkur í hádegismat, fengu sína eigin diska og sinn eigin mat, og Aram söng þau síðan í svefn eftir matinn. Þá söng ég hann í svefn og fékk mér dálítinn lúr (þegar ég er farinn að skrifa það niður finnst mér orðið einsog ég taki lúr á hverjum degi, en jæja, það eru nú einu sinni páskar).

Þegar við vorum að hita hádegismatinn tókum við líka pásu til að hlusta á hjörtun hver í öðrum og ég reyndi af veikum mætti að útskýra fyrir honum hvað þetta væri, þetta hljóð í brjóstinu á okkur. Tilefnið var að hann spurði mig hvað læknaljón í einni af myndabókunum hans væri að gera – en það var með hlustunarpípu á brjóstinu á einhverjum tígri.

Ég vaknaði við að Aram var vakandi. Ég veit ekki hvort hann svaf nokkuð. Ég svaf í rúman hálftíma og hann hefur að minnsta kosti ekki sofið lengur. Nadja hætti að vinna og ég fór að vinna.

Vinnudagurinn var vægast sagt hörmung. Ég skrifaði þriðjung úr blaðsíðu á þremur klukkutímum og það var ekki einu sinni sérstaklega kræsilegur þriðjungur. Ég reyni að minna sjálfan mig á að þetta mjatlist nú áfram samt og að tíminn sem maður eyðir í að stara út í loftið sé kannski ekki minna mikilvægur en tíminn sem maður lemur á lyklaborðið – það þarf líka að melta, gerja, velta vöngum. Annars er hætt við að maður skrifi bara eitthvað. Einhverja helvítis þvælu. Það er kannski ekki mjög áberandi í bókunum mínum, en ég legg yfirleitt á mig talsvert erfiði við að forðast þvælu og reyni að hafa ekki með neinar setningar sem mér finnst að megi sleppa. (Það er altso mjög ólíkt stemning og hérna þar sem liggur við að ég nenni ekki að leiðrétta augljósustu stafsetningarvillur).

En allavega. Síðan gerði ég kvöldmat – tómatsúpu, skonsur og rækjusalat. Við fengum okkur ferskan ananas í eftirrétt. Svo vaskaði ég upp og gekk frá. Ég nennti ekki að lesa Bétvo í hundraðmilljónasta skiptið og Aram fékk brjálæðiskast. Á endanum lásum við framhaldið að Bétveimur, sem heitir held ég Axlabönd og Bláberjasaft, en við köllum bara Groddu. Aram var allt annað en sáttur við það áður en við byrjuðum, en strax og við lokuðum bókinni lýsti hann yfir eindreginni hrifningu sinni með orðunum „Þetta var jätte roligt“. Og fór að sofa.

Þá hitaði ég hveitihitapokann minn aftur, náði mér í vatnsglas og settist niður við þetta daglega röfl. Nú horfum við á eitthvað, reikna ég með, og svo sný ég aftur í Grand Canyon fyrir háttinn.

Bæ.

Í gær fór ég á fætur en Nadja svaf út. Aram bað mig að lesa fyrir sig bók en af því að ég er svo mikill fyrirmyndarfaðir þá horfðum við á „bílamyndina“ (CARS) í staðinn. Á meðan hún var að spilast sturtaði ég í mig kaffi af ólympískum þrótti og þegar hún var búinn var ég svo gott sem vaknaður. Þá lékum við okkur, lásum áreiðanlega einhverja bók í tíuþúsundasta skiptið, og fórum í búðina að kaupa inn fyrir matarboðið um kvöldið. Ég hugðist laga fisk í asískri jurtasósu, sem ég geri oft, en sjerríið var næstum búið og ALKO lokað yfir páskana. Ég ákvað því að gera annars konar jurtafisk – innpakkaðan og gufusoðin pangasius í víetnamskri kryddblöndu (mintu, basil, soja og engifer). Og tom yum í forrétt.

Þegar við komum heim var Nadja löngu vöknuð og búin að borða morgunmat. Við Aram fengum okkur hádegismat og við feðgarnir lögðum okkur en Nadja fór að gera guðveithvaðéghefekkispurt. Þegar ég vaknaði var kominn tími til að laga kvöldmatinn, eða svo gott sem. Gestirnir voru vinir okkar og nágrannar, spænsk-austurrískt par með þrjú börn og vinur mannsins sem var í heimsókn. Þau fara suðureftir á sumrin og í ár verður það 18. þessa mánaðar – en við Aram förum til Íslands þann þrettánda og komum aftur sama dag og þau fara, svo við ákváðum að nota tækifærið til að hittast einu sinni almennilega áður en þau færu. Þegar þau komu í mat til okkar í fyrsta skipti lagaði ég líka tom yum, sem þá var svo sterk að hún var alltaðþví óæt. Juanmi, heimilisfaðirinn, sat engu að síður og át hana upp til agna, eina teskeið í einu, og svitnaði, alveg fram undir miðnætti. Og fannst mjög góð, enda er þetta mjög góð súpa – en ég er líka orðinn talsvert færari í að laga hana en ég var þá.

Ein af stóru breytingunum þegar við eignuðumst barn var að matarboðin styttust um helming. Áður en Aram fæddist voru matarboð yfirleitt búin klukkan eitt-tvö á nóttunni og hófust kannski klukkan fimm. Nú hefjast þau klukkan sex-sjö og eru búin klukkan tíu – þá þarf að fara með börnin að sofa. Á áramótum reyndum við að skófla börnunum bara inn í svefnherbergi með það fyrir augum að bera þau heim þegar okkur hentaði að fara heim, en börnin (sem þá voru líklega um tíu talsins á svæðinu) vöktu bara alltaf hvert annað, ýmist inni í svefnherberginu eða frammi (enda fóru þau ekki öll að sofa í einu).

Þegar gestirnir voru farnir lagði ég Aram og Nadja tók til í eldhúsinu. Svo horfðum við á Breaking Bad og fórum í bólið. Ég átta mig á því að ég nefni sjaldan hérna hvað ég er að lesa – ég er oft dálítið feiminn við það. Ég áttaði mig á því í fyrra þegar ég var að skrifa um pólitísku skáldsögurnar, og las bara pólitískar skáldsögur, að það er annað að lesa fyrir opnum tjöldum – maður les af meiri hégóma. Ekki endilega minni nautn, stundum er hún jafnvel meiri, en það verður samt einhver skekkja þarna. Ég les ennþá mestmegnis pólitískar skáldsögur og mjög lítið á íslensku. Nú er ég að lesa Grand Canyon eftir Vitu Sackville-West – og finnst afskaplega góð. Þetta er svona hvað-ef-nasistar-hefðu-unnið-stríðið bók – en í fyrrihluta bókarinnar, að minnsta kosti, skiptir það eiginlega minnstu máli. Bókin fjallar um misdularfullt fólk sem er samankomið á hóteli við Miklagljúfur og pólitíkin er varla nefnd – sem reyndar ýtir henni að einhverju leyti fram í dagsljósið, maður fær það á tilfinninguna að fólkið á hótelinu sé alltsaman óbeinir þátttakendur í mannkynssögunni og kannski sé fólk það almennt. Að heimsviðburðirnir spili alltaf stóra rullu í því hver við erum þótt við áttum okkur ekki alltaf á því. En ég á reyndar mikið eftir af bókinni ennþá.

Kannski er það eitt það versta við að halda lestrardagbók á netinu – að hugmyndir manns um það sem maður er að lesa mótast miklu fyrr. Ekki svo að skilja að maður geti ekki skipt um skoðun – mig minnir m.a.s. að það hafi komið dagar þar sem mér þótti Atlas Shrugged alveg ágæt – en viðhorf manns gagnvart bókinni litast af því að maður hefur mótað skoðanir sínar snemma, þau verða alltaf viðbragð við því sem manni hefur „fundist“ fram til þessa. Maður neyðist til þess að hafa skoðanir á öllu milli himins og jarðar – og hættir að bara dóla sér. Þegar maður les án þess að orða fyrir sér og fílósófera er einsog bókin setjist betur á endanum – eða setjist allavega öðruvísi. Eða kannski er það ekki rétt, kannski sest hún alls ekki betur, hún sest kannski bara verr. Ég á að minnsta kosti mjög sterkar minningar um bækurnar sem ég dagbókaði um í fyrra – þær urðu að mjög sterkum upplifunum. Kannski ekki allar, en áreiðanlega fleiri en hefðu gert það ella.

En þetta er líka tímaspursmál. Ég er að reyna að klára skáldsögu fyrir haustið og er enn ekki kominn með útgáfusamning. Um það snýst reyndar líka Íslandsferðin mín í næstu viku.

Allavega. Ég vaknaði svo klukkan hálftíu í morgun – ég átti „sovmorgon“ – og gat ekki sofið lengur og fór að lesa meira í bókinni minni. Sem ég er að lesa á kindlinum mínum – mikið sem ég er ánægður með það tæki, sem verandi af annarri kynslóð, nærri tveggja ára gamall, er að verða einsog forngripur. En ég les betur bækur á kindlinum. Les bækur betur. Það fer minna framhjá mér. Ég þreytist síður. Og það segi ég alveg að bókablætinu ólöstuðu – ég dýrka fallega innbundnar bækur og sérstaklega mínar eigin.

Nadja og Aram fóru út að leika og ég skreið á fætur, las yfir morgunverðinum og svo komu þau heim. Við átum hádegismat og svo gengum við niður í bæ – það er klukkutíma gangur – á meðan Aram svaf. Settumst á garðkaffihús sem var opið, okkur til furðu – það er yfirleitt bara opið á sumrin. Þar við hliðina er leikvöllur og við héngum þar dágóða stund eftir kaffi, ís og kanelsnúð. Svo gengum við aftur heim, með viðkomu á öðrum leikvelli. Ég gerði kvöldmat – spagetti bolognese með sojahakki og ricottaosti (Nadja er grænmetisæta, það er eiginlega aldrei kjöt í matinn). Og bagettur sem neituðu að hefast, af einhverjum óskiljanlegum ástæðum. Svo faldi ég páskaeggið hans Arams – lítið súkkulaði egg með mynd af Leiftri McQueen og Króki úr „Bílamyndinni“ – og þau mamma hans hjálpuðust að við að leita að því. Sem hafðist.

Nadja lagði Aram, ég tók til eftir matinn, fór í sturtu og tók til við tveggja daga röfl.

Ég vaknaði aftur við gesti þótt ég hefði sofnað gestalaus. Kaffi, müsli – langt samtal um það hvernig mannfólkið er krabbamein á jörðinni, þar sem ég spyrnti á móti og reyndi að minna á að það væri nú ýmislegt gott til í veröldinni líka. Samtalið hófst, að ég held, á einhvers konar vangaveltum um hvers vegna alls kyns taugaveiklunarsjúkdómar yrðu sífellt algengari á vesturlöndum – frá átröskunum til ofvirkni til athyglisbrests til þunglyndis. Allir helstu góðkunningjar kjaftastéttarinnar skutu upp kollinum – en ætli við höfum ekki öll á endanum verið höll undir að þar væri fyrst og fremst um að kenna einhvers konar ofurmeðvitund um alla skapaða hluti og þurfa nánast að hafna þessu öllu úr minninu, bara til þess að lifa af, bara til þess að springa ekki í tætlur og svo hinu að þegar stöðluð hlutverk eru leyst upp og við öðlumst meira frelsi til þess að skilgreina okkur sjálf, frá þjóðerni að kynferði og kyni að stétt og öllum hugsanlegum stöðum, störfum, framtíðum, þá væri lágmarks taugaveiklun svo gott sem óhjákvæmileg. Fyrir tvö hundruð árum fæddist maður mikið til fyrirfram skilgreindur, maður gat haft bærilega góða hugmynd um alla framtíð sína frá því að maður fæddist (og fæstir gátu reiknað með nógu miklum frítíma til þess að íhuga stöðu sína, stétt, sjálfsmynd, yfir höfuð) – við höfum barist mikið til þess að fá þetta frelsi, að geta verið eitthvað annað, en því fylgir líka hryllileg nevrósa – einskonar valkvíði á epískum skala. Altso, svona röfluðum við hjónin við gestinn langt fram undir klukkan tíu, hálfsofandi og þambandi kaffi.

Þá fór Nadja út með Aram og ég vann. Þau komu heim og átu hádegismat með kínverskri vinkonu okkar, Aram fór að sofa, Nadja að vinna og þegar hann vaknaði hætti ég að vinna og fór að leika við Aram. Reyndar hafði ég fengið mér lúr þarna í restina af vinnudeginum. Það er nú einu sinni föstudagurinn langi. Ég vona að skattgreiðendur erfi það ekki mikið við mig.

Við Aram lékum okkur fyrst á eldavélina mína (og gerðum hnetusmjörsmöffins) og síðan á eldavélina hans. Þá lásum við einhverjar bækur – Stór skrímsli gráta ekki og Skrímslapest – og keyrðum bíla. Þegar Nadja hætti að vinna fóru þau saman út að leika á meðan ég lagaði kvöldmatinn – sem var wok með til þess að gera frjálsri aðferð, en bráðskylt mie goreng. Eftir matinn lásum við meira – Ég fer á leikskóla, Tár úr steini og Tommi gistir hjá ömmu. Nú er Nadja að leggja hann og ég sötra bjór og blogga (og svo fer ég beint í afeitrun).

Einhvern tíma í dag ræddum við hjónin líka bloggið. Eða dagbókarhluta bloggsins. Ég sagði eitthvað á þá leið að mér þætti orðið sem internetið væri að breytast í persónuleikalausa hít af skoðunum – þar sem raddirnar skiptust í mesta lagi í þrjú lið og yfirleitt bara tvö. Og einhvern veginn væri þetta eitt samfellt andlitslaust öskur. Eða. Það er kannski enginn að öskra. Það eru kannski bara allir að tala í einu. Og sums staðar (á kommentakerfum fjölmiðla, sérstaklega) stendur fólk vissulega og gargar sig hást. Þessu fylgir nokkuð svæsinn og sársaukafullur doði. Samfélagsmígreni. Einsog torg þar sem fólk kemur saman til þess að umgangast, en svo kemur í ljós að það hafa allir tekið með sér sinn eigin kassa – og komu bara hingað til þess að sannfæra hina um að þeir hefðu rétt fyrir sér um eitt og annað og ýmislegt fleira.

Og mér fannst sem sagt að kannski væri ágætt að tileinka sér – þótt ekki væri nema um stundar sakir – að blogga einsog það væri ennþá árið 2003. Þegar bloggið var einhvers konar opin dagbók, ekki kistill undir leyndarmál beinlínis, heldur almennir þankar, dokúmentering smáatriða – maður væri sem sagt fyrst og fremst manneskja en ekki tannhjól í hinum mikla morfísvaltara íslenskrar bókstafsglímu. Það væri ástæða til þess að setja eitthvað meira af sjálfum sér en skoðanir sínar á internetið. Reyna að fjarlægjast áróðurinn og nálgast sjálfan sig og taka svo fyrstu skrefin þaðan. Stíga niður af kassanum, að minnsta kosti af og til, líta í spegilinn og draga andann. Eitthvað þannig.

Bæ.

Ég vaknaði aftur í fullu húsi þótt húsið hafi verið gestalaust þegar ég sofnaði. Við fengum altso heimsókn skömmu eftir sjö frá rúmlega eins árs gamalli stúlku og móður hennar. Ég er ekki mannblendnasti maður í heimi og finnst raunar alls ekki gaman að fá gesti snemma á morgnana. En ég skil samt hvernig það getur verið veröld sem maður vill lifa í. Veröld þar sem gestir mæta klukkan sjö á morgnana. Og ég er ekki svo andsnúinn því að ég telji mig beinlínis hafa rétt til þess að kvarta. Það er mikilvægt að fólk megi hluti. Það er nóg af skelfilegum hlutum í heiminum – nóg af raunverulegum harmi og erfiðleikum – til þess að maður sé ekki að kvarta yfir tittlingaskítnum líka. Það er auðvitað ekki þar með sagt að manni þyki tittlingaskíturinn skemmtilegur eða að maður hafi ekki dæst þegar hann dundi yfir. En stundum verður maður bara að yppta öxlum og spila með. Það getur ekki alltaf allt verið einsog maður hefði helst kosið.

Kaffi, müsli og Kardemommubærinn. Eða svona hálfur Kardemommubær. Stór skrímsli gráta ekki. Bursta tennurnar og fara á leikskólann. Það hafði hlýnað svolítið frá því í gær en var ennþá undir frostmarki. Helvítis vetur. Þetta ætlar engan endi að taka. Ég myndi glaður taka á móti gestum klukkan sjö hvern einasta morgun ef ég bara gæti fengið dálítið sumar.

Ég var illa sofinn og óttaðist að dagurinn yrði einsog hinir dagar vikunnar – með sérstakri áherslu á gærdaginn þegar mér leið einsog ég væri með trjákvoðu í heilastað – og byrjaði því vinnudaginn á því að fá mér lúr. Þegar ég hafði sofið í hálftíma þrjú-korter fór ég í sturtu. Þetta er kosturinn við að vinna hjá sjálfum sér. Ég lofa að ég fjármagna þessa hvíld mína samt einungis af sölutekjum bóka minna og upplestrartekjum en ekki af ritlaununum. Ritlaunin fara öll í að vaka og vinna. En sumsé. Eftir lúr og sturtu fékk ég mér hádegismat. Fyrsta klukkutímann – jafnvel fyrstu tvo – var allt við hið sama. Ég sá enga leið út úr því sem ég er að skrifa. Þá tók ég til við að endurskipuleggja svolítið, drakk meira kaffi, skrifaði nokkur bréf, hélt áfram að endurskipuleggja, kveikti á tónlist og hafði hana hátt stillta og tíminn milli þrjú og sex reyndist gulls ígildi.

Einu sinni var ég alltaf með tónlist í gangi þegar ég skrifaði. Þegar ég var í harkinu. Þegar ég bjó einn og var einhleypur og átti ekki barn. Og ætli það hafi ekki verið svo að mestu alveg þar til Aram fæddist. Þá fyrst lærði ég almennilega að meta þögnina. Ég gæti eiginlega ekki hugsað mér að hafa háværa tónlist í gangi upp á hvern einasta dag, þótt það sé vissulega vel þegið inn á milli.

Ég hlusta yfirleitt alltaf á tónlist sem ég þekki vel – eða tónlist án söngs – þegar ég er að vinna. Tónlist sem bara rennur án þess að ég þurfi að veita henni sérstaka athygli. Að minnsta kosti ekki textunum. Í dag hlustaði ég á Eminem. Og einhvern veginn fannst mér einsog það væri svo langt síðan. Einsog Eminem hreinlega tilheyrði einhverju öðru tímabili mannkynssögunnar. Tímanum fyrir siðbót. Hann er strax orðinn óhugsandi. Kannski eru það órar í mér. Mér finnst ég samt upplifa mun háværari kröfu um siðferði – að listin/poppið móðgi ekki, særi engan – heldur en ég gerði þá. Og heyri aldrei neitt nema Justin Bieber í útvarpinu. Og kannski viljum við bara heldur búa við siðferðislega réttlætanlegar fyrirmyndir. Kannski er mjög langt í næsta Megas. Næsta ODB. Og kannski kemur þetta bara í bylgjum. Ég sá í kvöld einhvern finnskan Bieber á Youtube – fór í mat til vina og fékk tékkneska súrkálssúpu og dætur vinanna voru að horfa á þetta. Og það sló mig að fyrir utan einhver pródúksjón smáatriði – og þrjú-fjögur ár í aldri – þá hefðu þetta getað verið New Kids on the Block fyrir tæplega 25 árum síðan. Tónlistin var eiginlega alveg eins. Það er hins vegar allrækilegur munur á allri unglingatónlist 1989 og allri unglingatónlist 1966. Árið 1989 voru reyndar bara tvö ár í Nevermind frá Nirvana og þrjú ár í fyrstu plötu Rage Against the Machine. Og það er ekki einsog það hafi ekki verið til ýmislegt annað en NKOTB – og það hafi ekki komið flóðbylgja af strákaböndum í kjölfarið á þeim.

Kannski er heldur ekki tækt að kvarta yfir því að tónlistarmenn séu of heilbrigðar fyrirmyndir fyrir unglinga. Ekki nema maður sé unglingur eða eigi ungling. Ég man eftir því þegar pabbi hélt yfir mér mikla ræðu út af dauðarokkinu sem ég var farinn að hlusta á – ætli ég hafi ekki verið þrettán ára. Hann hafði lesið í blaðinu að þetta væri áróður fyrir sjálfsmorðum og ég veit ekki hvað og hvað. Ég varð alveg ægilega reiður. Eftirá fór ég upp í herbergi og renndi í gegnum textana á Human með Death, aldeilis handviss um að ég myndi afsanna þessa svívirðilegu kenningu, þessa yfirgengilegu moggalygi. Lag númer tvö á plötunni heitir „Suicide Machine“ og mér féllust hendur, gjörsigraður. Það þýddi ekkert að þræta fyrir þetta. Það var svo ekki fyrren löngu seinna að ég skoðaði textann aftur og áttaði mig á að hann fjallar um líknarmorð – og það af bara nokkurri reisn þótt þetta sé ekki merkileg ljóðlist eða djúpsækin hugsun.

En jæja. Sem sagt. Við Aram komum heim úr matarboðinu en Nadja fór í sána með vinkonum sínum. Við lékum okkur í smástund, ég vaskaði upp eftir daginn, og svo fór Aram að sofa. Ég náði mér í bjór og settist við tölvuna til að röfla svolítið fyrir háttinn.

Bæ.

Vaknaði. Það voru gestir. Ég svaf illa. Ekki gestunum að kenna. Kannski ekki neinum að kenna. Müsli, kaffi. Mjólkin kláraðist. Erfitt að komast úr húsi en komumst samt. Seint og um síðir. Og dagurinn hélt áfram einhvern veginn – seigfljótandi. Allar hugsanir í móðu. Í kleprum. Drakk kaffið hlandvolgt til að hlífa gómnum. Ég kom einhverju í verk. En mest starði ég bara út í loftið. Starði á tölvuskjáinn og leyfði höfuðverknum að taka völdin. Í marga, marga klukkutíma. Gerði svo gnocchi í kvöldmat. Eftir kvöldmat poppaði ég og horfði á tvo strumpaþætti með Aram á meðan Nadja var að læra. Las síðan Veistu hvað ég elska þig mikið? fyrir Aram áður en hann fór að sofa. Hann var þreyttur og nennti ekki að lesa meira. Svaf minnst af öllum í nótt. Svo horfðum við hjónin á fyrsta þáttinn í Game of Thrones. Ég varð ekki var við Ísland en ég uppgötvaði hins vegar að ég mundi svo gott sem ekkert hvað hafði gerst í fyrstu seríunni. Svo ég er dálítið ringlaður. En þetta virðist nú vera frekar spennandi svo sjálfsagt er það spennandi. Ekki myndi ég nenna þessu sjálfur. Allir alltaf þunnir með sýfilis að reyna að drepa hver annan með þungum hnífum. Það væri glatað.

Bæ.