17. júní
June 17, 2012 in blogg
Í dag var þjóðhátíðardagur. Ég vaknaði á hádegi á sófanum hjá Jocke. Við spjölluðum um kapítalisma í svona klukkustund og þá rölti ég niður í bæ, fékk mér Elsa’s Kyckling á Viking Pizzeria (sem er gamalt uppáhalds) og kaffi á Wayne’s Coffee (sem var meira svona tilfallandi vegna þess að það byrjaði að rigna). Þar bloggaði ég gærdeginum í (alltof) löngu máli og færði mig síðan yfir á Kalla á Spönginni og skrifaði tölvupósta og tók út blaðsíðunúmerin úr Kiru Argunova. Væntanlega er manni svo óhætt að dreifa þessu. Sagan liggur bæði í hlutum inni á timarit.is og með ritgerð á skemmunni.
Eftir hangsið á Kalla fékk ég mér 13c á Spicy Hot og rölti aftur upp í Hrábæ og horfði á Danmörk-Þýskaland (sem fór 1-2 og var bara frekar spennandi). Bæði á röltinu upp eftir og niðureftir hlustaði ég á Min Kamp eftir Knausgård. Hann er eiginlega betri en ég átti von á. Skrítið líka – ég reiknaði með því að þetta væri „eldri maður“, að lágmarki hálfsextugur. En svo er hann bara tíu árum eldri en ég – og bara fimm árum eldri þegar hann skrifar fyrstu bókina. Altso 39 ára. Og það er miklu meiri og persónulegri speglun þarna en ég reiknaði með. Annar kafli fjallar að miklu leyti um samþættingu rithöfundalífs eða köllunar við hversdagslega hamingju, fjölskyldulíf og barnauppeldi. Eða hvernig þetta samþættist einmitt eiginlega ekki neitt og verði að existera hlið við hlið frekar en blandast.
Ég átti von á meira karlagrobbi, egótistískari texta. Kannski verður hann það seinna. En ég er ekki vonsvikinn, þetta kemur mér gleðilega á óvart.
Frétt dagsins er svo Guðbergur og textinn sem fjallar um geðslag Íslendinga og Gillzenegger. Guðbergur er einhvers konar ljóðmælandi – ég held að texta hans eigi hreinlega ekki að taka alveg bókstaflega – hann er rithöfundur en ekki stjórnmálamaður, frjáls andi en ekki bundinn. En Íslendingar í stöðugu mórölsku uppgjöri kunna auðvitað ekki lengur að lesa nema bókstaflega. Þannig segir ljóðskáldið Ingólfur Gíslason í athugasemd á DV, sem hefur fengið næstum 200 læk – lækuðustu ummæli dagsins á Íslandi, sigurummælin – að þetta hljóti að vera „ógeðslegasti pistill síðari tíma á íslensku máli“. Ingólfur fékk nota bene þau ummæli sjálfur hjá bókmenntagagnrýnanda Morgunblaðsins um árið að hann væri „siðlaus að eigin ósk“ en hefur síðan þá útskrifast inn í móralska meirihlutann sem þrammar um Ísland og bendir í allar áttir, skipar í raðir sekra og saklausra og útdeilir þolenda- og gerendamerkjum, svo allir viti hvar þeir standi. Aðrir vinir mínir hafa, skilst mér, lækað og dreift ummælum á Facebook þar sem þess er beinlínis óskað að Guðbergur drepist.
Guðbergur „gengur auðvitað alltof langt“ – einsog maður segir. En hann gengur samt ekkert mikið lengra en hefur verið normið að ganga – hann gengur bara í öfuga átt við flesta. Talar um ákæranda af sömu óvirðingu og fólk hefur almennt talað um ákærða. Án þess að nokkur hafi minnstu hugmynd um hvað gerðist nema upp úr einhverju slúðri. En þannig er líka Ísland. Raðir af samhangandi kjaftaklúbbum sem hver um sig heldur að hann sé með hinn eina sanna putta á hinum eina sanna púlsi. Það er sami skríll sem bjó til Gillz og rústaði honum – þótt það verði mannaskipti. Skríllinn er alltaf bara einn.
Guðbergur „gengur auðvitað alltof langt“ – en hann gengur ekkert lengra en þeir sem kalla hann geðsjúkan, elliæran eða athyglissjúkan æsingamann. Og talsvert skemur en þeir sem óska honum dauða. En hann gengur auðvitað alltof langt og hlutar af pistli hans eru týpískt íslenskt karlagrobb – þessi pungstíll sem notar búkorð á borð við „stelpupussur“ til að skapa léttúðuga stemningu, innanklúbbsstemningu. Hann þjónar að vísu líka því hlutverki að gera strik í sandinn – teprur hinumegin og aðrir velkomnir – en var hugsanlega bæði gagnlegri og kraftmeiri á sjöunda áratugnum. Hann fer að minnsta kosti instiktíft í taugarnar á mér. En kannski er ég bara tepra að eðlisfari, sjálfshatandi tepra.
Nema hvað.
Ljóðmælendur – eða frjálsir andar eða hvað það er sem maður vill kalla fólk einsog Guðberg, rithöfunda einsog Guðberg – eru ekki síst til þess fallnir að hreyfa við hugsunum. Sínum eigin og annarra. Annað en til dæmis móralistar sem vilja negla hugsanir fastar, hala þær inn og stýra. Sem er ástæðan fyrir því að móralskar skáldsögur (og þar með flestar pólitískar skáldsögur) misheppnast svona skelfilega. Ég veit að vísu ekki hvað Guðbergi tókst, hvað hann gerði – enda væri hann varla frjáls andi ef að slíkt væri einfalt reikningsdæmi – kannski blæs öllum sandkornum stormsins aftur á sinn stað þegar yfir lýkur. En það er eitthvað þarna. Eitthvað að. Og eitthvað fleira.
Einhvern tíma var hreinlega ætlast til þessa af skáldum. Að þau döðruðu við andskotann. Nú eru þau líklega bara til skrauts.
Eftir fótboltaleikinn horfðum við á Office Space og nú ætla ég að fara að lesa. Á morgun koma Nadja og Aram og við fljúgum saman til Frakklands annað kvöld. Þá verður nú gaman.
Meginhugsun eða rak þessa pistils virðist vera sú að skáld megi segja það sem þeim detti í hug, og að gagnrýni á það sé ómerkilegur tepruskapur.
Og það er viðhorf sem hægt er að taka gilt.
En upplegg hans er þó að skáld hafi skrifað í athugasemdakerfi DV að pistill annars skálds sé ógðeslegur. Þetta þykir þér fyrir neðan allar hellur og í kjölfarið fylgja ægilegar vandlætingar um móralskan meirihluta og ég veit ekki hvað. En er ekki ákveðin þversögn í þessu? Má skáld semsagt skrifa óþverra, en það er ekki í lagi að segja að óþverrinn sé óþverri? En það er í lagi að hella úr vandlætingarskálum yfir því að einhver vandlætist? Er þetta einhver regla hjá ykkur skáldunum? Aðeins annar hver vandlætari í keðjunni hefur rétt til réttlæatrar vandlætingar?
Eða hvað? Eða er það hitt, að þú telur að Guðbergur sé bara að sýna okkur hversu óeðlilegt það sé að tjá sig um mál, byggt á orðrómi, einhverju sem maður þekkir ekki af eigin raun? Þar sem enginn hafi þekkt málsatvik sé ekkert verra að skrifa ógeðslega hluti um þolanda en þann ákærða?
Sem væri kannski sjónarmið, en svo hleypur þú sjálfur út í að nota orðróma sem upplegg í ægilegar vandlætingar. Þú segist sjálfur hafa frétt það að einhverjir hafi verið að “óska Guðbergi dauða” á Facebook. Þetta sást þú ekki sjálfur, að eigin sögn, en telur það satt og rétt og hneykslast ægilega.
Það eru undarlegar þversagnir í þessum vandlætingarpistli um vandlætingu.
Það sem ég held að sé rót misskilnings þíns á þessu máli öllu er að það er munur á skrifum eftir því í hvaða samhengi þau birtast. Pistill Guðbergs er ekki skáldverk, hann er skrifaður sem dægurmálainnlegg í dægurmálaumræðu. Og það þarf því að lesa hann þannig. Hann er ekki skáldverk og Guðbergur er ekki í hlutverki rithöfundar eða ljóðmælanda, heldur er hann í hlutverki samfélagsrýnis. Hann er að tjá sig um raunverulega atburði og raunverulegt fólk.
Þó að einhver sé rithöfundur eða myndlistarmaður að atvinnu þýðir það ekki að allt sem viðkomandi gerir eða segir sé list og eigi að skoðast og dæmast sem slík.
Pistill Guðbergs er ómerkilegt innlegg í umræðu um mál Egils Einarssonar. Ótrúlega ómerkilegt reyndar. Jafnvel sem skáldverk eða einhverskonar prósi væri þessi teksti ómerkilegur óþverri. Eins og þú reyndar segir sjálfur.
Og hvað er þá að því að fólk hneykslist? Ekkert, því skrifin eru hneykslunarverð.
Hvað varðar móralisma má benda þér á að það er frekar lítill og ómerkilegur móralismi að vilja að sú regla verði tekin upp í þjóðfélagsumræðunni að kærendur kynferðisofbeldis þurfi ekki að sitja undir því að vera sakaðir/sakaðar um að vera með “stelupussulæti” og ýjað að því að kærurnar séu til komnar til þess eins að kúga peninga út úr “glæsimennum”.
Þetta fór kannski fram hjá þér meðan þú varst að æsa þig og vandlætast yfir því að yngri karlmaður og skáld skyldi voga sér að vandlætast yfir óþverraskrifum gamals skálds og karldurts.
Nei, meginhugsun þessa pistils er ekki sú að skáld hafi neitt bessaleyfi – heldur að skáldskapur, sem slíkur, hvar sem honum er beitt, sé annarrar merkingar en hinnar einföldu og orðréttu. Og Guðbergur Bergsson hefur konsekvent alltaf starfað „sem skáld“ – allt sem hann hefur skrifað er í öllum skilningi skáldskapur. Hann skrifar sem ljóðmælandi – starfar innan möguleikanna. Maður gæti allt eins spurt sig hvort að Ingólfur hafi „meint“ það sem hann skrifar í ljóðabækurnar sínar – eða hvort virkni þess texta (sem er ekki eðlisólíkur texta Guðbergs, nema fyrir að birtast í ljóðabók og vera línuskiptur) sé einfaldlega önnur og bendi í aðrar áttir.
Mér finnst dagbókin mín persónulega ekki vera efni í fréttir og það jafnt þótt í hana riti ég stundum hugleiðingar mínar um „umdeild málefni“. En ég veit samt að ég get sjálfum mér um kennt og maður þarf víst að búast við því að einhver beri gjallarhorn upp að vörum manns ef maður talar upphátt. Shit happens og maður lifir við það.
En ef það sem sagt skyldi einhver reka hér inn nefið sem hefur áhuga á því sem ég hef um Gillzenegger að segja þá er hér miklu betri pistill – hann er að vísu á sænsku en birtist fyrst á norsku í dagblaðinu Klassekampen. Ef einhver vill vita hvað ég hef um nauðgunarkærur í garð fræga fólksins að segja þá má svo lesa um það hér.
Nú á ég ekkert sérstaklega von á að þú hafir farið í nákvæma flokkun og greiningu á umræðu “skrílsins” í athugasemdakerfum fjölmiðla. En ég spyr samt. Ertu viss um að meirihlutinn hafi verið harðorður í garð ákærða en ekki í garð kæranda?
Undarlegt finnst mér hvað margir eru að láta núna eins og Egill hafi verið fórnarlamb ills umtals frá því að málið komst upp en að kærandi hafi aldrei verið sökuð um “lygar”, “athyglissýki” og ýmislegt verra en það.
Viðhorfin í pistli Guðbergs voru því miður ekkert frumleg eða á skjön við almenna umræðu. Þau ollu einfaldlega vonbrigðum af því að fólk á almennt von á betra frá honum heldur en einhverjum athugasemdaskrifara á DV úti í bæ. Og lái hver sem vill þeim sem sættir sig ekki við að hann hafi eitthvað betri afsökun bara af því að hann er skáld.
Ég reyni að vera viss um sem fæst. Ég held að fólk hafi talað um þetta mál út frá eigin ímyndunarafli – og þannig má kannski segja að allir hafi starfað sem skáld í umræðunni. Í einhverjum skilningi. Egill hefur mátt þola það umfram stelpuna – og nota bene umfram kærustuna sína líka – að vera andlit þessa útávið. Það er ansi þungur kross að bera, jafnt þótt maður sé vanur því að vera sniðugur í útvarpinu einu sinni í viku. Og ég upplifði miklu meiri heift í hans garð en hennar – og miklu meiri réttlætingu fyrir þeirri heift (t.d. að hún væri þolandi en hann gerandi – sem er auðvitað handan þess sem við getum fullyrt; eða að hann hlyti að vera nauðgari vegna þess að hann klámfenginn ruddi). En slík upplifun er auðvitað ekki mælanleg og ég skal ekki mótmæla neinum sem upplifði það á hinn veginn – það er einfaldlega súbjektíft.
Ég held að vonbrigði sé annars ekki sérstaklega nákvæmt hugtak yfir viðbrögð fólks við pistli Guðbergs. Það er kannski ekki vitlaust að skoða þetta sem gerning (því bókmenntatexta talar maður um en ekki gegn). Guðbergur leggur upp með að Íslendingar séu að geðslagi óttalegur skríll – og svo ýtir hann einfaldlega á on-takkann til að sanna mál sitt. Og þann takka hefur Guðbergur alla tíð getað ýtt á meira og minna eftir hentugleikum.
“Guðbergur leggur upp með að Íslendingar séu að geðslagi óttalegur skríll – og svo ýtir hann einfaldlega á on-takkann til að sanna mál sitt. Og þann takka hefur Guðbergur alla tíð getað ýtt á meira og minna eftir hentugleikum.” – Svo sannarlega!
Takk!
Já!
Og, hvernig fannst þér svo Office Space?
Pistill Guðbergs er ekki skáldskapur, Eiríkur. Pistill er essay, af frönsku, einhverskonar tilraun til þess að hugsa um skoðanir. Kjarnyrtur stíll Sverris Hermannssonar gerði hann ekki að skáldi, né Davíð Oddson að uppistandara. Ef skáld fer út í pólítik þá er hann pólítískur borgari, eins og Pinter í Nóbelsræðu sinni, sem sagði að hann talaði sem borgari en ekki leikskáld. Sá stikkfríismi skáldskaparins sem þú biður um – og ég bið um líka – fæst einmitt aðeins ef fókusinn er á verkinu, en ekki skáldinu. Doxa er ekki skáldskapur. Retórík er ekki skáldskapur. En allt þetta getur verið fjálglega innblásið af kyngimögnuðum stíltökum. Ef skáldverkið á að standa frjálst þá má ekki skáldið fría sig ábyrgðar á skoðunum sínum annars staðar. Slíkt væri á kostnað verksins. Það væri á kostnað iróníunnar sem býr í formi verksins. Hvort sem þú heitir Ezra Pound eða Italo Calvino þá gerir þú þér grein nauðsyn þessa aðskilnaðar.
Þess vegna ættum við skáldin ef til vill að skrifa færri pistla og fleiri ljóð og meiri prósa. Ekki síst þar sem okkur hættir til að læða inn í pistill alls konar undirtexta sem nýtur ekki vafans sem irónía og mun því valda usla – usla sem heyrir einmitt undir þá grein mennskunnar sem skáldin forðast í verkum sínum: Siðferði.
Valur: Þetta er, einsog allt annað, einfaldlega aðstæðum (eða réttara sagt, aðferðum) háð. Hafirðu fylgst með pistlaskrifum Guðbergs þá veistu að hann starfar á þessum forsendum. Þú manst væntanlega sjálfur að sú frægasta satíra – sem er til dæmis iðulega dregin upp til varnar SCUM manifestói Valerie Solanas – um praktíska nauðsyn þess að éta fátæk börn, eftir Jonathan Swift, var einmitt „pistill“ – esseyja full af retórík – og samtímis skáldskapur. Um þetta eru til ótal dæmi, jafnvel heilu höfundarverkin. Hunter S. Thompson, Tom Wolfe og ótal ótal ótal fleiri – Skáldskapur er starfsaðferð. Það fyrsta sem maður gerir þegar maður mætir texta er að spyrja sig hvað sé á ferðinni og hvernig sé hentugt að lesa það.
Ég átti svo sannarlega ekki við að „orðalagið“ gæfi Guðbergi neinn frípassa. Það er heldur hvergi nema á Íslandi þar sem fólk ruglar skáldskapi saman við að vera kjarnyrtur. Og nei, Sverrir Hermannsson var ekki skáld.
Við vitum hver er algengasti orsakavaldur glæpa annað er peningar og völd… og það er ekki feðraveldið,. Stærsti orsakavaldur glæpa að undanskyldum peningum og völdum er ástríða.
þá er ekki þar með sagt að nauðgun sé alltaf ástríðuglæpur, ekki nema kannski ef sjálfs-ást er tekin með í reikninginn – sjálfsást gerandans þá að sjálfsögðu.
En nauðgun er sérstakur glæpur að því leiti að hann snýst um afbökun á einhverju mikilvægasta og tilfinningaþrungasta atferli sem karlar og konur stunda reglulega um ævina.
Það vill svo til allir algengustu glæpirnir, hvort sem það eru glæpir í kringum peninga, völd eða kynlíf eru algengir einmitt vegna þess að þessi þrjú fyrirbæri vekja upp miklar og sterkar tilfinningar og langanir í öllu mannfólki… og þegar sterkar tilfinningar eru í spilinu þá er oft sutt í að leikar verði gáskalegir og einhver geri það sem hann ætti ekki að gera í öllum tilfinningaflaumnum
Nauðgun er líka sérstakur glæpur að því leiti að hún snýst um atferli sem að öllu jöfnu er “tveggja manna samræði” og því eru örsjaldan vitni og því stendur orð á móti orði, og þegar orð stendur á móti orði er erfitt að fá sakfellingu, jafnvel í einkamálum (þó þar sé rúmari heimild til að dæma eftir líkum)… hvað þá í dómsmálum.
Eftir þeim tölum sem ég hef heyrt þá fást einungis um 2-4% tilkynntra nauðganna dæmd sem slík
Og þær tölur sem ég hef heyrt frá FBI í USA þá er svipuð prósenta dæmdra mála varðandi meiðyrði (í tilfellum nauðganna) (þ.e að sirka 2-4 % ásakana fást dæmd sem meiðyrði)
Að það séu jafn stór prósenta nauðganamála sem fást dæmd sem annaðhvort nauðgun eða meyðirði ætti að segja okkur að við getum ekkert vitað hvað gerðist í hinum 96-98% tilfella og allar fabúleringar um áhrif þeirrar menningar sem okkur mislíkar á ekki heima neinstaðar nálægt neinu réttarkerfi og eru algjörlega circumstantial
Það er ömurlegt fyrir alla nema þá sem fremja þessar tvær tegundir af glæpum
Og það er varla ofan á ömurleikann bætandi þegar eitthvað fólk útí bæ þykist geta vitað að meiri líkur séu á því að einn af þessum glæpum hafi verið framin heldur en hinn þegar tölfræðin um óleyst mál er svona hnífjöfn (þ.e. tölfræði um óvissu)
Samt sem áður er nóg af fólki sem er tilbúið að fullyrða að ein tegund glæps sé varla til á meðan hin tegundin sé mjög svo algeng og pest í okkar samfélagi og etc…. oftast þá eftir moronískum pólitískum linum, og ætti það kannski ekki að koma á óvart.
Fólk útí bæ sem gasprar um slíkt án nokkurrar mögulegrar vitneskju eru því augljóslega virkir þáttakendur í nauðgunar-og-meiðyrða-menningu, óháð því hvorn pólinn það tekur.
Það getur verið að þú upplifir umræðuna á þann veg að fleiri hafi stokkið stelpunni til varnar en Agli. Ef það er rétt ályktun er ég fegin, enda er mikil hefð fyrir því að tortryggja kærendur í nauðgunarmálum hér á landi, og svo sem víðar -ekki síst ef viðkomandi vogar sér að kæra þekkta menn. Dylgjurnar í garð kærandans í tengslum við þetta mál hafa verið vægast sagt skelfilegar, jafnvel skelfilegri en sú staðreynd að margir voru tilbúnir til að trúa því að óathuguðu máli að fótur væri fyrir frásögn stúlkunnar.
Guðbergur gerist í sínum pistli sekur um nákvæmlega það sama og Egill Einarsson hefur verið svo misheppnaður með; að slengja fram afturhaldssömum, kvenfyrirlitlegum skoðunum, mögulega með því markmiði einu að ögra og vekja umtal. En svona skoðanir eru ekki frumlegar og það er vandmeðfarið að setja þær í háðunglegt samhengi. Egill reyndi að búa til “alter egó” sem hét Gillzenegger og átti að hafa afsökun fyrir öllu í því ljósi – en láðist að aðskilja sjálfan sig frá alter egóinu og ekkert hefur ennþá komið frá honum opinberlega sem gefur í skyn að hann sé ekki nákvæmlega sá karakter sem átti að vera sniðugur með að kalla Gillzenegger.
Guðbergur hefur að vísu ekki reynt að búa til alter egó svo ég viti til, og er heldur ekki að því á blogginu. Kannski hefur hann þá afsökun að hann er skáld, en miðað við að hann er ekkert að reyna að “púlla” þá afsökun, hví skyldi maður taka það til greina? Og já, ég vil vita hvaða afsökun hann á að hafa fyrir því að leggjast svo lágt að kalla nauðgunarkærur “stelpupussulæti”. Kallið mig tepru en svona er það bara.
Ég sagði ekki að hann hefði neina afsökun fyrir því. Ég sagði meira að segja að það færi instinktíft í taugarnar á mér.
Það er síðan ástæða til að taka það fram, svo það sé á hreinu, að ég er ekki þeirrar skoðunar að Guðbergur eigi að fá frípassa því hann sé rithöfundur – heldur er ég að benda á að hann starfsaðferð, það hvernig hann skrifar (og Guðmundur Andri orðar vel hér að neðan), er ekki beint áfram. Hann skrifar ekki texta einsog Sigmundur Davíð – heldur meira einsog t.d. Hunter S. Thompson. Innan úr villidýrinu innra með sér, kannski.
Og ég skal líka undirstrika að ég tel ekki að þessi lína sé skýr – hvar skáldskapnum og leikaralátunum lýkur og hvar „veruleikinn“ byrjar. Og það var einmitt ekki alltaf ljóst hvar Gillz stóð í því, eða hvar Valerie Solanas stóð í því, eða De Sade eða Howard Stern eða Jackass eða Þórbergur Þórðarson eða einu sinni Halldór Laxness – já eða nú síðast Hallgrímur Helgason (sem fékk ekki einu sinni frípassa þótt hann tæki það sérstaklega fram, fremst í skáldsögu sinni, að hún væri skáldsaga og ekki sannleikur).
Guðbergur hefur skapraunað mér árum saman með málflutningi sínum – og heillað mig. Þegar ég les pistla hans vænti ég þess ekki að finna þar skynsamlega og yfirvegaða eða kærleiksríka umfjöllun. Hann er skáld af því tagi sem tekur vissan pól í hæðina, lifir sig inn í tiltekinn þankagang og fylgir honum alla leið – jafnvel út í fullkomnar ógöngur. Stundum snilldarlega. Stundum lágkúrulega. Oft hvort tveggja í senn á einhvern sérstakan hátt sem hann hefur þróað. Hann hefur aldrei gert greinarmun á pistlaskrifum og öðrum skrifum. Hann er með sína rödd, sitt prógramm. Hann leitar sannleikans í fjarstæðum og handan landamæra hins siðlega. Þannig er það. Hann er Guðbergur og hann langar ekkert að vera viðkunnanlegur. Og hann hefur sína nærveru í samfélaginu. Hann hefur sinn merkingarheim eins og skáldum er tamt, settan saman úr reynslu og orðum og metafórum. Að vera skáld er ekki spurning um leyfi heldur hlutskipti – ákveðna sýn á mannlegt atferli. Sjálfur deili ég ekki kaldranalegri sýn hans á mennina og Íslendinga sérstaklega en mér fyndist samfélagið fátæklegra ef rödd hans heyrðist ekki.
Guðbergur er mjög fær penni og hann reynir ekkert að vera “PC”. Það er nokkuð sem maður hefur alveg virt við hann.
En hvað þennan pistil varðar þá var hann einfaldlega að taka kvenfyrirlitlega pólinn sem hefur einkennt umræðuna um þetta mál en ekki að koma fram með neitt nýtt. Eini munurinn á málflutningi hans og annarra karlremba sem hafa ráðist á kæranda í þessu máli er sá að hann er betur máli farinn.
Almennt séð má vera að umræðan væri fátækari ef rödd hans væri ekki hluti af henni. En í þessari umræðu bætir hann engu við, það eina sem hann gerir er að orða andstyggilegan málflutning í garð 18 ára stúlku sem kærir nauðgun á réttri íslensku og með stíl vans höfundar. Lái mér hver sem vill að finnast það vera viðbót í umræðuna sem hefði mátt missa sín.