{"id":5680,"date":"2025-02-06T13:53:52","date_gmt":"2025-02-06T13:53:52","guid":{"rendered":"http:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/?p=5680"},"modified":"2025-02-06T13:53:52","modified_gmt":"2025-02-06T13:53:52","slug":"id9coq1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/?p=5680","title":{"rendered":"id&#8220;&#8220;:&#8220;&#8220;9coq1&#8243;&#8220;"},"content":{"rendered":"<p>\u00dea\u00f0 hefur veri\u00f0 hlj\u00f3tt \u00e1 bl\u00fasblogginu \u00ed nokkrar vikur en bl\u00fasbloggarinn hefur alls ekki slegi\u00f0 sl\u00f6ku vi\u00f0. \u00c9g hef legi\u00f0 \u00ed \u00e6vis\u00f6gum og fr\u00e6\u00f0iritum \u2013 Say No To The Devil: The Life and Musical Genius of Reverend Gary Davis, Josh White: Society Blues; Charley Patton: Voice of the Mississippi Delta; Texas Flood: The Inside Story of Stevie Ray Vaughan; Beyond the Crossroads: The Devil and the Blues Tradition; Mississippi John Hurt: His Life, His Time, His Blues og Blues All Around Me: The Autobiography of B.B. King. Af \u00feessum eru Charley Patton b\u00f3kin \u2013 eftir Elijah Wald, sem er afar snjall \u2013 og Reverend Gary Davis b\u00e6kurnar bestar en allar \u00e1g\u00e6tar. Auk \u00feess a\u00f0 lesa bl\u00fas hef \u00e9g veri\u00f0 bl\u00fasa\u00f0ur og leiki\u00f0 bl\u00fas. S\u00ed\u00f0astli\u00f0inn fimmtudag h\u00e9lt \u00e9g t\u00f3nleika \u00e1samt Sk\u00fala fr\u00e6nda m\u00ednum \u00ed g\u00f6mlu b\u00f3kaverzluninni \u00e1 Flateyri. \u00dear skiptumst vi\u00f0 \u00e1 a\u00f0 leika l\u00f6g og l\u00e9kum nokkur saman. \u00c9g t\u00f3k St. James Infirmary Blues, How Long, How Long Blues, Walkin\u2019 Blues, Come On in My Kitchen og Statesboro Blues \u00f3studdur en saman l\u00e9kum vi\u00f0 Folsom Prison Blues, Chocolate Jesus, It Hurts Me Too og \u00c9g \u00e6tla heim (eftir Sk\u00fala). \u00c9g \u00e1tta\u00f0i mig \u00e1 \u00fev\u00ed a\u00f0 \u00ferj\u00fa af \u00feessum l\u00f6gum voru fyrst tekin upp \u00e1ri\u00f0 1928 (How Long, St. James og Statesboro). \u00c9g var v\u00e6gast sagt taugaveikla\u00f0ur og f\u00f3r \u00ed gegnum \u00feetta \u00ed einhverju m\u00f3ki. \u00dea\u00f0 er svo skr\u00edti\u00f0 \u2013 \u00e9g var me\u00f0 mikinn svi\u00f0skrekk fyrstu 10 \u00e1rin sem \u00e9g las upp \u00e1 svi\u00f0i og \u00fe\u00f3tt \u00e9g ver\u00f0i enn p\u00ednu stressa\u00f0ur myndi \u00e9g ekki kalla \u00fea\u00f0 svi\u00f0skrekk. En \u00feegar \u00e9g fer me\u00f0 g\u00edtar upp \u00e1 svi\u00f0 byrja \u00e9g strax a\u00f0 skj\u00e1lfa. \u00dea\u00f0 er einsog \u00feetta s\u00e9u tveir \u00f3skyldir svi\u00f0skrekkir. \u00deetta voru sem sagt fyrstu en vonandi ekki s\u00ed\u00f0ustu bl\u00fast\u00f3nleikarnir m\u00ednir. Gestir voru sennilega um t\u00edu talsins. Hva\u00f0 um \u00fea\u00f0. Einsog \u00feetta v\u00e6ri allt saman ekki n\u00f3g til a\u00f0 halda m\u00e9r fr\u00e1 bl\u00fasblogginu \u2013 sem er au\u00f0vita\u00f0 minn h\u00f6fu\u00f0starfi \u2013 \u00fe\u00e1 horf\u00f0i \u00e9g l\u00edka \u00e1 b\u00ed\u00f3myndina Crossroads fr\u00e1 \u00e1rinu 1986. Me\u00f0 b\u00f6rnunum m\u00ednum. Sem ma\u00f0ur \u00e6tti eiginlega ekki a\u00f0 gera. \u00deetta er ekki barnamynd. En \u00feetta er eiginlega ekki heldur mynd fyrir fullor\u00f0na. Kannski er \u00feetta bara mynd fyrir eit\u00edsb\u00f6rn sem mega heyra gamla karla tala um a\u00f0 n\u00e6la s\u00e9r \u00ed p\u00edku og depla ekki augunum vi\u00f0 tilhugsunina um a\u00f0 sautj\u00e1n \u00e1ra fl\u00f6kkust\u00falkur selji h\u00e1lfsk\u00f6ll\u00f3ttum su\u00f0urr\u00edkjarasistum l\u00edkama sinn \u00ed ney\u00f0 (e\u00f0a geri tilraun til \u00feess). Crossroads var leikst\u00fdrt af Walter Hill og \u00ed a\u00f0alhlutverkum eru Ralph Macchio \u2013 Karate Kid \u2013 Joe Seneca og Jamie Gertz (\u00far Lost Boys og Less Than Zero). Seneca var l\u00edka t\u00f3nlistarma\u00f0ur og svi\u00f0sleikari \u2013 kom beint \u00e1 setti\u00f0 \u00e1 Crossroads \u00far leikritinu Ma Rainey\u2019s Black Bottom\u00a0eftir August Wilson sem haf\u00f0i gert stormandi lukku \u00e1 Broadway. Hann var e\u00f0a var\u00f0 upp \u00far \u00feessu s\u00e9rfr\u00e6\u00f0ingur \u00ed a\u00f0 leika gamla bl\u00fasmenn og ger\u00f0i \u00fea\u00f0 meira a\u00f0 segja \u00ed einum Matlock \u00fe\u00e6tti (\u00fe\u00e6ttinum The Blues Singer). T\u00f3nlistin \u00ed myndinni er eftir Ry Cooder \u2013 sem er sennilega \u00f3umdeildasti hv\u00edti bl\u00fasma\u00f0ur t\u00f3nlistars\u00f6gunnar og eitt af betri kvikmyndat\u00f3nsk\u00e1ldum (m\u00e6li ekki s\u00edst me\u00f0 Paris, Texas s\u00e1ndtrakkinu, sem byggir \u00e1 Dark Was The Night, Cold Was The Ground\u00a0eftir Blind Willie Johnson). Myndin floppa\u00f0i illa \u00e1 s\u00ednum t\u00edma. \u201eMacchio has got all the soul of a Spaghettio\u201c skrifa\u00f0i gagnr\u00fdnandi The Toronto Star og flestir voru \u00e1 s\u00f6mu l\u00ednu. Myndinni er hins vegar alls ekki alls varna\u00f0 \u2013 \u00fe\u00f3tt h\u00fan s\u00e9 ekki neinn Ingmar Bergman \u2013 og l\u00e9k \u00e1rei\u00f0anlega \u00e1 \u00feandar taugar fleiri ungra g\u00edtarleikara en bara m\u00ednar \u00e1 s\u00ednum t\u00edma. \u00de\u00e1 var h\u00fan sennilega lykilatri\u00f0i \u00ed \u00fev\u00ed a\u00f0 Robert Johnson og krossg\u00f6turnar festust \u00ed al\u00fe\u00fd\u00f0uminninu \u2013 frekar en a\u00f0 vera bara anekd\u00f3ta fyrir m\u00fas\u00edkn\u00f6rda. \u00cd sem stystu m\u00e1li fjallar kvikmyndin um ungan g\u00edtarleikara \u2013 Eugene Martone (Macchio), 17 \u00e1ra undrabarn og bl\u00fasn\u00f6rd fr\u00e1 Long Island sem nemur klass\u00edskan g\u00edtarleik vi\u00f0 Julliard. Hann hefur biti\u00f0 \u00ed sig a\u00f0 Robert Johnson hafi sami\u00f0 30 l\u00f6g en ekki bara \u00feau 29 sem hann t\u00f3k upp og einsetur s\u00e9r a\u00f0 hafa upp \u00e1 30. laginu me\u00f0 einhverjum r\u00e1\u00f0um. Hann finnur gamlan f\u00e9laga Roberts, munnh\u00f6rpuleikarann Willie Brown (Seneca), \u00e1 elliheimili fyrir gl\u00e6pamenn, og telur v\u00edst a\u00f0 kunni einhver lagi\u00f0 s\u00e9 \u00fea\u00f0 hann. Willie Brown kannast ekkert vi\u00f0 neitt \u00ed fyrstu en semur loks vi\u00f0 Martone um a\u00f0 ef hann frelsi sig og fari me\u00f0 sig ni\u00f0ur til Mississippi \u00fe\u00e1 muni hann kenna honum lagi\u00f0 t\u00fdnda. Upphefst n\u00fa mikil \u00e6sif\u00f6r af buddy-road-movie taginu ni\u00f0ur til Mississippi \u2013 og \u00e1 lei\u00f0inni sl\u00e1st \u00feeir \u00ed f\u00f6r me\u00f0 unglingsst\u00falkunni Frances, sem er dansari \u00e1 fl\u00f3tta fr\u00e1 illum stj\u00fapf\u00f6\u00f0ur, og takast \u00e1stir me\u00f0 \u00feeim Martone. \u00c1 lei\u00f0inni \u00f6\u00f0last Martone \u00fe\u00e1 reynslu sem manni er nau\u00f0synleg til a\u00f0 leika bl\u00fasinn \u2013 kynnist erfi\u00f0leikum, lendir \u00ed \u00e1starsorg og s\u00fdgur \u00ed sig f\u00e6\u00f0ingarsta\u00f0 bl\u00fassins, Mississippi-deltuna. Bakgrunnur alls \u00feessa er au\u00f0vita\u00f0 m\u00fdtan um a\u00f0 Robert Johnson hafi selt skrattanum s\u00e1lu s\u00edna \u00e1 krossg\u00f6tunum \u00ed skiptum fyrir t\u00f3nlistarh\u00e6fileikana. \u00cd myndinni er lagt upp me\u00f0 a\u00f0 \u00feetta hafi Willie Brown l\u00edka gert en n\u00fa vilji hann freista \u00feess a\u00f0 endurheimta s\u00e1lina \u00e1\u00f0ur en hann hrekkur upp af. \u00cd raunveruleikanum \u00e1tti Robert Johnson vin sem h\u00e9t Willie Brown \u2013 en s\u00e1 var eiginlega fyrst og fremst vinur Son House og l\u00e9k \u00e1 g\u00edtar. Eftir hann liggja \u00ferj\u00fa l\u00f6g en auk \u00feess l\u00e9k hann undir hj\u00e1 Son House, Patton og fleirum. Hann \u00feykir s\u00e9rstaklega mikill snillingur. H\u00e1punkti n\u00e6r kvikmyndin \u00ed fr\u00e6gri lokasenu \u00fear sem Ralph Macchio keppir vi\u00f0 skj\u00f3lst\u00e6\u00f0ing andskotans (sem er reyndar aldrei kalla\u00f0ur anna\u00f0 en Legba e\u00f0a Scratch \u00ed myndinni), Jack Butler, sem Steve Vai leikur. \u00dea\u00f0 er alveg \u00ed h\u00e6pnasta lagi a\u00f0 kalla Jack Butler bl\u00fasg\u00edtarleikara \u00fe\u00f3tt hann leiki sinn neoklass\u00edska metal yfir 12 bara bl\u00fashlj\u00f3magang. \u00cd h\u00fafi er ekki bara s\u00e1l Willie Brown heldur l\u00edka s\u00e1l Eugene Martone. Martone og Butler skiptast \u00e1 likkum \u2013 Butler leikur neoklass\u00edk og Butler bl\u00fasar hana upp. Svo tekur Butler tryllinginn og allt \u00fatlit er fyrir a\u00f0 Martone hafi tapa\u00f0. En eftir d\u00e1l\u00edti\u00f0 hik teygir Martone sig ni\u00f0ur \u00ed s\u00e1lardj\u00fapin \u2013 ni\u00f0ur \u00ed r\u00e6turnar \u2013 og dregur upp \u00fatg\u00e1fu af fimmtu et\u00fd\u00f0u Paganinis sem hefur veri\u00f0 nefnd \u201eEugene\u2019s Trick Bag\u201c. Butler gerir sitt besta en gefst a\u00f0 lokum upp og gengur buga\u00f0ur af svi\u00f0inu. Martone og Brown leika eitt lokalag og ganga svo \u00fat \u00ed s\u00f3lsetri\u00f0 \u2013 Brown vi\u00f0urkennir loks a\u00f0 Martone s\u00e9 ekki alveg gersamlega h\u00e6fileikasnau\u00f0ur og lofar a\u00f0 fylgja honum til Chicago, kenna honum a\u00f0eins meira, en svo s\u00e9 hann \u00e1 eigin vegum. Fyrir utan a\u00f0 vera s\u00f6g\u00f0 l\u00e9leg hefur myndin veri\u00f0 gagnr\u00fdnd fyrir allt milli himins og jar\u00f0ar, ekki s\u00edst \u00fea\u00f0 hvernig h\u00fan hanterar kyn\u00fe\u00e1ttam\u00e1lin. Tveir hv\u00edtir g\u00edtarr\u00fankarar keppa um \u00fea\u00f0 sem \u00ed grunninn er au\u00f0vita\u00f0 kr\u00fanan \u2013 framt\u00ed\u00f0 bl\u00fassins \u00ed lok tuttugustu aldar. Annar er a\u00f0 eltast vi\u00f0 a\u00f0 stela t\u00f3nlist svarta mannsins (t\u00fdnda laginu, sem reynist ekki vera til), hinn er hreinr\u00e6kta\u00f0ur metalr\u00fankari \u00e1 t\u00edmum \u00feegar \u00fea\u00f0 er einmitt \u00feungarokki\u00f0 sem er tali\u00f0 \u201et\u00f3nlist dj\u00f6fulsins\u201c og s\u00e1 sem vinnur dregur fram evr\u00f3pskan j\u00f3ker, Paganini, til a\u00f0 trompa. J\u00f3ker, sem vel a\u00f0 merkja er, einsog Robert Johnson, talinn hafa veri\u00f0 skj\u00f3lst\u00e6\u00f0ingur andskotans (en \u00ed hans tilfelli var \u00fea\u00f0 v\u00edst mamma hans sem seldi s\u00e1lina). \u00deetta eru nokkur l\u00f6g af symb\u00f3l\u00edk og f\u00f3lki er alveg vorkunn a\u00f0 vilja afskrifa \u00feetta sem \u00fev\u00e6ling. \u00c9g er hins vegar svol\u00edti\u00f0 skotinn \u00ed \u00feessu \u00f6llu saman og \u00feetta er hva\u00f0 sem \u00f6\u00f0ru l\u00ed\u00f0ur l\u00fdsandi fyrir \u00e1kve\u00f0na tilvistarkreppu \u00ed bl\u00fast\u00f3nlist um mi\u00f0jan n\u00edunda \u00e1ratuginn \u00feegar flestir g\u00f6mlu sv\u00f6rtu bl\u00fasararnir eru a\u00f0 hverfa af sj\u00f3narsvi\u00f0inu og hv\u00edtir bl\u00fasarar a\u00f0 taka vi\u00f0. \u00deeir h\u00f6f\u00f0u au\u00f0vita\u00f0 veri\u00f0 me\u00f0 fr\u00e1 \u00fev\u00ed \u00ed upphafi sj\u00f6unda \u00e1ratugarins en einhvern veginn lent \u00ed \u00f6\u00f0ru boxi \u2013 veri\u00f0 kalla\u00f0ir bl\u00fasrokkarar einsog Clapton e\u00f0a folk-t\u00f3nlistarmenn einsog Dylan e\u00f0a eitthva\u00f0 anna\u00f0 eftir atvikum. \u00dea\u00f0 er ekki fyrren me\u00f0 Stevie Ray Vaughan og Texas Flood sem hv\u00edtir t\u00f3nlistarmenn fara a\u00f0 hala inn Handy-ver\u00f0launum \u00a0sem d\u00e6mi \u2013 og eru ekki kalla\u00f0ir neitt anna\u00f0 en bl\u00fasarar. \u00de\u00e1 m\u00e1 ekki gleyma \u00fev\u00ed a\u00f0 \u00feeir Butler og Martone eru fyrst og fremst skj\u00f3lst\u00e6\u00f0ingar l\u00e6rimeistara sinna \u2013 strengjabr\u00fa\u00f0ur, skylminga\u00fer\u00e6lar, undirs\u00e1tar svartra karlmanna. Martone er \u00ed upphafi fulltr\u00fai gamla bl\u00fassins en fyrir tilstilli Browns kaupir hann s\u00e9r telecaster (\u201eMuddy Waters invented electricity\u201c er ein af betri l\u00ednum myndarinnar), pignose magnara og slide. Butler er fulltr\u00fai einhverrar \u00farkynjunar sem er talin \u2013 af bl\u00fashausum \u2013 vera s\u00e1larlaus, en \u00e1 vegum Legba (sem er afr\u00edskur fl\u00e6r\u00f0agu\u00f0 \u2013 sem haf\u00f0i hugsanlega \u00e1hrif \u00e1 dj\u00f6flas\u00fdn afr\u00edsk-amer\u00edskra \u00fer\u00e6la, en er alls ekki heiti sem hefur veri\u00f0 neinum tamt \u00e1 \u00feeim t\u00edma, einsog er l\u00e1ti\u00f0 \u00ed myndinni). Butler hefur fari\u00f0 styttri lei\u00f0ina \u2013 selt s\u00e1lu s\u00edna \u2013 og \u00fe\u00f3tt ma\u00f0ur geti gert gr\u00edn a\u00f0 \u00fev\u00ed a\u00f0 tveggja vikna fer\u00f0alag um Mississippi eigi a\u00f0 kenna sautj\u00e1n \u00e1ra str\u00e1klingi allt um innstu v\u00e9 bl\u00e1mans \u00fe\u00e1 er \u00e1herslan a\u00f0 minnsta kosti \u00e1 \u00fea\u00f0 sem Brown kallar \u201emileage\u201c, \u00e1 sj\u00e1lfa reynsluna, a\u00f0 ma\u00f0ur f\u00e1i ekkert \u00e1n \u00feess a\u00f0 vinna fyrir \u00fev\u00ed. Sem er au\u00f0vita\u00f0 l\u00edka sannleikurinn um Robert Johnson \u2013 \u00ed sta\u00f0 \u00feess a\u00f0 selja s\u00e1lu s\u00edna f\u00f3r hann \u00ed l\u00e6ri hj\u00e1 Ike Zimmerman og \u00e6f\u00f0i sig linnulaust og laug \u00fev\u00ed svo af og til a\u00f0 hann hef\u00f0i gert samning vi\u00f0 andskotann. \u00dea\u00f0 var svokalla\u00f0 marka\u00f0strix. Ef a\u00f0 Jack Butler er Eddie Van Halen \u00fe\u00e1 er Eugene Martone Stevie Ray. En \u00ed \u00feeirri s\u00f6gn gleymist au\u00f0vita\u00f0 a\u00f0 \u00fea\u00f0 voru l\u00edka svartir bl\u00fasarar a\u00f0 gera \u00fea\u00f0 gott \u00e1 \u00feessum t\u00edma \u2013 framt\u00ed\u00f0in var ekki bara hv\u00edt \u2013 ekki s\u00edst Robert Cray. \u00a0\u00deegar lokasenan var tekin upp var h\u00fan l\u00edka miklu lengri og innih\u00e9lt undan\u00farslit \u00fear sem svartur bl\u00fasma\u00f0ur tapar fyrir Jack Butler \u00e1\u00f0ur en Martone kemur \u00e1 svi\u00f0i\u00f0 \u2013 og \u00fea\u00f0 er l\u00edka til \u00fatg\u00e1fa \u00ed handriti \u00fear sem Jack Butler var svartur. En framlei\u00f0endur myndarinnar r\u00e1ku sig strax \u00e1 \u00f3m\u00f6guleikann: \u00fea\u00f0 var ekki h\u00e6gt a\u00f0 gera mynd \u00fear sem hv\u00edtur str\u00e1kur vinnur svartan bl\u00fasmann. Hvorki Butler n\u00e9 Martone g\u00e1tu unni\u00f0 svartan mann. \u00dea\u00f0 var einfaldlega of vi\u00f0kv\u00e6mt p\u00f3lit\u00edskt, \u00fe\u00f3tt \u00fea\u00f0 v\u00e6ri sirka \u00fea\u00f0 sem var a\u00f0 gerast \u00e1 vins\u00e6ldalistunum. Eitt af vandam\u00e1lunum vi\u00f0 Robert Cray er a\u00f0 hann er \u00ed einhverjum skilningi miklu hv\u00edtari en Stevie Ray \u2013 hann er meira adult contemporary, meiri lyftut\u00f3nlist. N\u00fa eru sannarlega til uppt\u00f6kur me\u00f0 Cray \u00fear sem skortir ekki sk\u00edtinn en frami hans byggir samt mj\u00f6g \u00e1 \u00f6\u00f0rum og \u00f3m\u00fe\u00fd\u00f0ari t\u00f3num. Cray og Stevie Ray voru hins vegar b\u00e1\u00f0ir a\u00f0la\u00f0ir af s\u00e9r eldri bl\u00fasm\u00f6nnum \u2013 Albert King t\u00f3k Stevie Ray upp \u00e1 s\u00edna arma og Albert Collins t\u00f3k Robert Cray upp \u00e1 s\u00edna.<br \/>\n \u00dea\u00f0 er l\u00edka eitthva\u00f0 fallegt vi\u00f0 a\u00f0 Martone skuli svo spila Paganinibastar\u00f0inn. \u00cd fyrsta lagi vegna \u00feess a\u00f0 \u00fea\u00f0 er \u201ehans\u201c k\u00falt\u00far \u2013 ekki bara evr\u00f3pskur heldur l\u00edka Julliard. \u00cd \u00f6\u00f0ru lagi vegna \u00feess a\u00f0 Paganini er l\u00edka \u2013 einsog bl\u00fasinn og metallinn \u2013 dj\u00f6fulleg t\u00f3nlist. \u00cd \u00feri\u00f0ja lagi vegna \u00feess s\u00e1 Paganini sem hann blastar \u00e1 magna\u00f0ann Telecaster er bastar\u00f0ur \u2013 t\u00f3nlistarkennarasnobbi\u00f0 \u00far Julliard hef\u00f0i fyrirliti\u00f0 \u00feetta; \u00feetta er hins vegar m\u00fas\u00edk sem Butler \u00e6tti a\u00f0 eiga betra me\u00f0 a\u00f0 spila en r\u00e6\u00f0ur samt ekki vi\u00f0. Og \u00ed fj\u00f3r\u00f0a lagi er \u00fatg\u00e1fan bl\u00fasskyld \u2013 \u00feetta er ekki bara hans k\u00falt\u00far, \u00feetta er s\u00e1ndi\u00f0 fr\u00e1 Muddy og Buddy, \u00a0og bl\u00fasinn hefur alltaf veri\u00f0 b\u00e6\u00f0i m\u00f3tt\u00e6kilegur fyrir utana\u00f0komandi \u00e1hrifum og gjarn \u00e1 a\u00f0 ry\u00f0ja s\u00e9r r\u00fams \u00ed annarri t\u00f3nlist. \u00dea\u00f0 er ekki til nein bl\u00faslaus vestr\u00e6n d\u00e6gurt\u00f3nlist. Ef ma\u00f0ur sko\u00f0ar Crossroads\u00a0sem einhvers konar t\u00e1kns\u00f6gu fyrir framt\u00ed\u00f0 bl\u00fassins er l\u00edka eitt og anna\u00f0 fleira sem sker \u00ed augun. \u00cd fyrsta lagi eru au\u00f0vita\u00f0 engar konur neins sta\u00f0ar \u2013 \u00fer\u00e1tt fyrir a\u00f0 t.d. Koko Taylor hafi gert \u00fea\u00f0 gott \u00e1 \u00feessum \u00e1rum. \u00cd \u00f6\u00f0ru lagi \u2013 og kannski fylgist \u00feetta einmitt a\u00f0 \u2013 er ekkert sungi\u00f0 \u00ed framt\u00ed\u00f0 bl\u00fassins. Willie Brown syngur eitt lag \u00ed myndinni \u2013 sem Joe Seneca samdi me\u00f0 Ry Cooder \u2013 en Eugene syngur ekki p\u00edp og Jack Butler segir ekki einu sinni or\u00f0. Bl\u00fasmenn fort\u00ed\u00f0arinnar sem v\u00edsa\u00f0 er til \u2013 Robert, Son House, Muddy og b\u00e6\u00f0i hinn sagnfr\u00e6\u00f0ilega k\u00f3rr\u00e9tti Willie Brown og Willie Brown myndarinnar \u2013 eru hins vegar allir s\u00f6ngvarar og \u00ed einhverjum tilvikum (Son og Muddy) a\u00f0 m\u00f6rgu leyti betri s\u00f6ngvarar en \u00feeir eru g\u00edtarleikarar. Stevie Ray og Robert Cray voru b\u00e1\u00f0ir s\u00f6ngvarar. Jack Butler og Eugene Martone eru hreinr\u00e6kta\u00f0ar g\u00edtarhetjur og eiga kannski meira skylt vi\u00f0 Joe Bonamassa og Eric Gales \u2013 sem \u00fer\u00e1tt fyrir a\u00f0 syngja eru varla s\u00f6ngvarar nema \u00ed algeru aukastarfi. \u00de\u00e1 ver\u00f0ur manni hugsa\u00f0 til \u00feess sem Muddy Waters sag\u00f0i \u00e1 s\u00ednum t\u00edma um hv\u00edta bl\u00fasara a\u00f0 \u00feeir g\u00e6tu spila\u00f0 bl\u00fas \u00e1 g\u00edtar en \u00feeir g\u00e6tu ekki sungi\u00f0 (e\u00f0a v\u00f3kal\u00edsera\u00f0, sag\u00f0i hann) bl\u00fasinn.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>\u00dea\u00f0 hefur veri\u00f0 hlj\u00f3tt \u00e1 bl\u00fasblogginu \u00ed nokkrar vikur en bl\u00fasbloggarinn hefur alls ekki slegi\u00f0 sl\u00f6ku vi\u00f0. \u00c9g hef legi\u00f0 \u00ed \u00e6vis\u00f6gum og fr\u00e6\u00f0iritum \u2013 Say No To The Devil: The Life and Musical Genius of Reverend Gary Davis, Josh White: Society Blues; Charley Patton: Voice of the Mississippi Delta; Texas Flood: The Inside Story &hellip; <a href=\"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/?p=5680\" class=\"more-link\">Halda \u00e1fram a\u00f0 lesa: <span class=\"screen-reader-text\">id&#8220;&#8220;:&#8220;&#8220;9coq1&#8243;&#8220;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-5680","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5680","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5680"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5680\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5680"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5680"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/norddahl.org\/fjallabaksleidin\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5680"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}