Fjallabaksleiðin

Ég gleymdi að nefna í gær – þegar ég var að tala um Póetrý Gó og ljóð og göngutúra – að Nadja er nýbúin að segja mér frá útvarpsþætti sem hún hlustaði á og fjallaði um brjálæðislegustu göngukeppni í heimi. Í sem stystu máli gengur hún bara út á að ganga saman í rólegheitunum þar til allir nema einn hafa gefist upp. Maður fær samtals 25 mínútur á hverjum sex klukkustundum til að sinna klósetti, plástrum, fæðu og slíku – á palli sem fylgir göngunni. Göngunni er haldið á 5 km hraða. *** Keppendum ber saman um að það skipti ekki endilega mestu að vera í góðu formi heldur að vera svolítið klikkaður í hausnum. Líka að það sé alltaf auðveldara í annað sinn en fyrsta. Sumir segja að maður þurfi að geta verið sósíal – talað við hina – en aðrir segja að best sé að vera sjálfum sér nægur. Maður þarf að vera þrjóskur. Þarf að geta hanterað svefnleysið. *** Íþróttamenn segja að það sé erfitt að keppa þegar maður er hvorki að reyna við hraða né viti hvenær keppnin er búin – hvað maður þarf að fara langt. Algert mændfokk. *** Og svo bara blæðir manni úr fótunum. Úr blöðrunum. Fær illt í hnén. Verki í mjaðmirnar. Og svo framvegis. Og heldur bara áfram. Gefst ekki upp. Metið er 89 klukkustundir. *** Hvernig ljóð ætli maður semji á 89 klukkustunda göngutúr? *** Ég er á Arlanda. Ákvað að borða ekki hamborgara – ég ét alltaf hamborgara á ferðalögum. Fékk mér kjúklingasalat. Það var ábyggilega geggjað hollt. Það voru bulgur í því! *** Mér var bent á að pistill minn um verndarstefnu reykvísku millistéttarinnar í garð landsbyggðarinnar hefði valdið smá fjaðrafoki. Ég veit ekki hvað ég nenni að kommentera á það. Einhver sagði víst að það mætti ekki smætta reykvísku millistéttina svona. Niður í tekjur sínar og félagslegar aðstæður, reikna ég með. Einsog þetta sé fólk sem eigi eitthvað sameiginlegt. Einhverja tiltekna lífssýn. Þá styttist nú bara í gúlagið, hreinlega. *** Annars heyrist mér (ég fæ þetta í endursögn) flestir hafa misst af mikilvægasta punktinum og fest sig þess í stað í tvatli um flugvöllinn og hvalárvirkjun – sem voru dæmi ekki kjarni. Kjarninn er að þessi djöfuls exótísering er ofbeldi. Ísafjarðardjúp er ekki bara fallegt – það er líka lífæð samfélagsins sem þar býr. Það er ekkert samfélag á Íslandi sem ekki leggur nokkrar byrðar á umhverfi sitt – og það er ekkert samfélag á Íslandi sem leggur jafn miklar byrðar á umhverfi sitt og Reykjavík. *** Það er líka voðalega ódýrt að yppta bara öxlum yfir fólksfækkun, horfnum tækifærum, og biðja bara um „fjölbreytt atvinnulíf“ (það er alla jafna, held ég, kóði fyrir „getiði ekki selt okkur eitthvað skran þegar við komum í heimsókn“). Þegar það kostar mann ekki neitt sjálfan. En ef maður segði: Má virkja þessa á ef það gæti bjargað byggðinni í Kvosinni, er sennilegt að annað hljóð kæmi í strokkinn. *** Fjölbreytt atvinnulíf er líka kóði fyrir „ekki þetta tiltekna sem við ætlum að banna ykkur núna af því við getum það“. Heldur allt hitt. Svona einyrkjadót. *** Ég hugsa meira að segja að það mætti rækta eins mikinn lax og fólki sýndist við strendur landsins – ógeldan og sprautandi sæði sínu um allar trissur – ef það gæti bjargað byggðinni í Vatnsmýrinni. Sem er ekki einu sinni orðin byggð ennþá. *** En lífið í Árneshreppi, á Þingeyri, jafnvel á Ísafirði, er abstraksjón. Það er ekki alvöru líf. Þar býr ekki alvöru fólk. Þar búa bara kynlegir kvistir. Þegar þeir eru orðnir nógu fáir er hægt að setja þá bara á sveitarstyrk. *** Ekki að ég nenni neitt að kommentera á þetta! Ha! *** Patróníserandi kærleikur. Hann er að sumu leyti verri en grímulaust hatur. Við því getur maður allavega brugðist. *** Þegar snýr að náttúrunni er þetta ekki spurning um hver hafi séð fossana við Hvalárvirkjun. Reykvíkingar eiga alveg jafn mikið tilkall til fegurðarinnar í landinu og fólkið í Árneshreppi. En þegar kemur að hagsmununum – hver þarf á innspýtingu að halda, hver berst fyrir lífi sínu og hver er bara að reyna að græða – og valdinu – hver hefur aðgang að þingflokkum, hinni opinberu umræðu, fjármunum o.s.frv. – þarf að greina upp á nýtt. Þar kemur fólk ekki jafnt að borðinu. Sannleikurinn er sá að þar hafa sumir meira vald en aðrir, og sumir meiru að tapa en aðrir. *** En jájá. Það má auðvitað ekki smætta fólk niður í hagsmuni sína eða vald eða láta einsog það hafi nokkra hagsmuni eða völd. *** Ég ætla að fara og kaupa mér svolítið kaffi. Og finna hliðið mitt.

Heja Sverige! A post shared by Eiríkur Örn (@eirikurorn) on Jul 17, 2017 at 12:04pm PDT //platform.instagram.com/en_US/embeds.js *** – Can I take your order, sir?

– Is this … wow … is this Sweden-Germany?

– Yes.

– And it just started?

– Uh … no, it’s halftime.

– Oh wow.

– Would you like to order? The kitchen is closing soon.

– Oh, wow, is it so late? What is simple for the kitchen to make?

– Well it’s not closed yet, so you can order it all. It’s not a problem.

– Oh, wow. Wait, is it women playing?

– Yes. It’s women.

– Even better!

– [Yfirlætislega] Yes.

– Are these the best?

– What do you mean?

– Are these the best players?

– In the world?

– Yes, or in Germany and Sweden. Is this the World Cup? ‘Cause they don’t have that every year, do they?

– Uh, I’m not sure.

– Is it the World Cup?

– Uh, yes, I think it’s the World Cup.

– Ok, wow. That’s great. Amazing.

– Would you like to order?

– Yes, wow, please, I’ll have the tacos. Are they good?

– They’re very good. And to drink?

– Do you have that german thing, the weize?

– Uh …

– Hefeweiz …

– I’m not sure, wait …

– Wow, wait, here it is. Weissbier. That’s my favorite.

– I can get you one of those.

– Wow. Great. Bitte schön.

– No problem. *** [Á meðan á næsta borði] – Nej, nej, det går inte. Så spelar man inte. Ingen disciplin!

– Scheisse! Scheisse!

– Rammstein!

– Sverige, Sverige über alles!

Ég hef svo miklar áhyggjur af þessum leik á morgun. Í fyrra birtist stutt viðtal við mig á forsíðu Liberation í Frakklandi: «L’Islande va vous écraser», sagði ég. Við munum tortíma ykkur! *** Lógíkin var eftirfarandi. Ég sá jafnteflisleik Íslands og Frakklands 1998. Sat fyrir aftan markið, nánast í fanginu á Fabian Barthes, þegar Ríkharður Daðason vippaði boltanum yfir hann. Ég missti svo algerlega af jöfnunarmarki Frakka. En frá 1998 til 2016 tvöfaldaði íslenska landsliðið getu sína árlega. Og ef Frakkar gætu sagt hið sama ættu þeir kannski séns. Annars myndum við tortíma þeim. *** Þetta eru sólítt rök. *** Ég veit ekkert um fótbolta (hvorki karla- né kvennabolta) en þetta eru samt sólítt rök. Það sér hver maður. *** En þau eiga ekki við um kvennalandsliðið. Þar töpuðum við þrjú-eitt 2009 og bæði liðin hafa bætt sig nokkuð síðan. Bæði eru á viðstöðulausri uppleið. Og helvítis Frökkunum er spáður sigur á þessu móti. *** Í dag fór familían til Finspång. Börnin hafa þá ekki sofið í sama húsi tvær nætur í röð í meira en viku. Ég verð í Råby í nótt og fer til Manchester á morgun. Kem aftur á fimmtudag, fer með Aram til Berlínar á föstudag (til að skoða pöndur, köngulóarmenn, stjörnur, kebab og gráhærðan mann sem þeysist nær fertugu). *** Ég gekk í bæinn. Hlustaði á nýja ljóðapoddkastið Póetrý gó. Byrjunin var rosaleg – ég þrammaði áfram og gaggaði „vá!“ aftur og aftur. Það reyndist svo ljóð eftir Lawrence Ferlinghetti en ekki einhvern óuppgötvaðan snilling en það var samt geggjað og það var vel þýtt af öðrum þáttarstjórnanda. *** Ég var sammála flestu sem sagt var um ljóðlist en fæstu af því sem sagt var um dýr. Nei, annars, það er lygi – mér fannst lokapunkturinn um sorglegu hundana góður en það var kannski meira um ljóð. En sú hugmynd sem kattaeigendur hafa um að þeir séu jafningjar kattanna sinna – en ekki eigendur þeirra – er biluð. Og kemur enda ekki upp nema þegar kattaeigendur ræða fordóma sína fyrir hundaeigendum. *** Ég er alinn upp við alls konar dýr. Ketti, hunda, gullfiska, hamstra, kanínur, páfagauka og svo framvegis. Í dag eru foreldrar mínir meira að segja með hænur. Valur bróðir, sem býr við hliðina á mér, missti annan af hundunum sínum á dögunum – Loki var orðinn ansi gamall, hans er sárt saknað. En Freyja lifir enn. Kanínurnar, sem hann var með til manneldis, dóu allar – ég held þær hafi ekki meikað návígið við hundana (þeir eru mjög stórir). Svo á hann líka kött. Pabbi á líka kött – bengalkött sem er með einhvers konar gigt núorðið. Þyrfti eiginlega að eignast hjólastól. *** En ég meika ekki dýr. Ég nenni þeim ekki. Sennilega kláraði ég bara dýrakvótann minn sem barn. *** Póetrý gó fjallar um göngutúra og ljóðlist. Ég geng ekki mikið. Eða – ég geng ekki mikið í þeim tilgangi að vera í göngutúr. Stundum ákveð ég að ganga eitthvert í staðinn fyrir að hjóla, taka strætó eða keyra. Ég geng sennilega mjög mikið, sérstaklega þegar ég er á ferðalögum, sem er alltof oft. En ljóðræni göngutúrinn er ekkert sem ég þekki úr eigin lífi. *** Mér varð hugsað til myndljóðabókarinnar Maps eftir Söruh Cullen. Hún batt einfaldlega penna einsog pendúl inn í kassa (ef ég man rétt) og gekk svo með kassann og leyfði pendúlnum að krota á blaðið. *** *** Wordsworth var líka gönguskáld. Sagðist fá 90% af öllum sínum hugmyndum á göngu. Gekk líka um stóran hluta Evrópu. Þrammaði um alpana. Og orti auðvitað An Evening Walk, Adressed To A Young Lady. *** […] In thoughtless gaiety I coursed the plain,

And hope itself was all I knew of pain;

For then, the inexperienced heart would beat

At times, while young Content forsook her seat,

And wild Impatience, pointing upward, showed,

Through passes yet unreached, a brighter road.

Alas! the idle tale of man is found

Depicted in the dial’s moral round;

Hope with reflection blends her social rays

To gild the total tablet of his days;

Yet still, the sport of some malignant power,

He knows but from its shade the present hour.

But why, ungrateful, dwell on idle pain?

To show what pleasures yet to me remain,

Say, will my Friend, with unreluctant ear,

The history of a poet’s evening hear? […] *** Ég hleyp auðvitað. Og syndi. Sennilega hugsa ég mest meðan ég syndi. Á hlaupunum sprengi ég hugsanir mínar með Guns N’ Roses og AC/DC og Judas Priest. Af því að stundum þarf maður bara að sprengja í sér hugsanirnar. Þær eru stórhættulegar. En í sundlaugum eru engir heddfónar. Þótt ég sé reyndar farinn að synda með tölvuúr á handleggnum sem segir mér hversu margar ferðir ég er búinn að fara. En það bjargar mér bara frá því að vera stanslaust teljandi – „Fimm, fimm, fimm“ í hverju sundtaki þar til ég sný við og þá „Sex, sex, sex“ og þar fram eftir götunum. Nú get ég hugsað um ljóð á sundi! *** Mér er annars mikið hugsað til tímans þessa dagana. Við Aram Nói erum að lesa Mómó. Að sumu leyti er ég algerlega á valdi grámennanna. En það detta samt inn augnablik inn á milli þar sem ég verð alger Beppó. Eða alger Gígí. En það hvarflar líka að mér að í því sé fólgin dálítil sjálfelska. Ef ég festist í því að vera Beppó eða Gígí þýðir það ekki að fötin fari aldrei í þvottavélina, kvöldmaturinn verði aldrei eldaður eða reikningarnir aldrei borgaðir. Það lendir bara á næsta manni. Sem endar svo kannski bara útbrenndur og úttaugaður, heilsulaus á heilsuhæli, eða hreinlega í öndunarvél, hjartaþræðingu og heilablóðfalli á meðan ég nýt lífsins með fætur upp í loft. *** En ég held samt að maður verði að kunna að slappa af. Og gæta sín á að láta ekki aðra pikka upp slakann fyrir sig. Þetta er ballansgangur. *** Útgefendum sem langar að gefa út Remember Europe fjölgar dag frá degi. Það er eiginlega algert rugl. Þessi bók er algert rugl. Hver vill eiginlega gefa út svona vitleysu? *** Mér finnst varla að maður geti kallað sig karlmann núorðið ef DV er ekki búið að slá því upp hvað manni finnst um Robert Downey. *** Í dag hafði samband við mig valinkunnugt ljóðskáld. Hán spurði hvers vegna ég væri ekki meira „á netinu“. Ég sagðist blogga daglega og hán sagðist ekki lesa bloggið mitt en myndi hugsanlega bæta úr því í framtíðinni. *** Það vill enginn lesa blogg. Sérstaklega ekki svona löng blogg um ekki neitt. Um kvennafótbolta og ljóðlist. *** Korter í að Svíþjóð-Þýskaland hefjist. Ég þarf að koma mér á einhvern sportbar. Hér er enginn fótbolti.

Við Aino og Nadja fórum í bæinn í dag. Þegar við komum heim og borðuðum kvöldmat – heim er hjá mági mínum, sem var ekki heima – spurði Aram hvað við hefðum gert og Nadja rakti það fyrir honum, þegar Aino hafði þvertekið fyrir að nenna því. *** Við gengum hálfa leiðina í bæinn – Aino hjólaði. Tókum strætó restina. Svo fórum við í H&M og enga venjulega H&M heldur fyrstu, orginal H&M verslunina hér í Västerås. Ég keypti mér ný sólgleraugu, í stað þeirra sem ég gleymdi í Hald – fjölskyldan er sammála um að sólgleraugun í Danmörku hafi verið fallegri. Ég keypti mér líka bláar buxur. Fyrstu bláu buxurnar mínar, sem eru ekki gallabuxur. Aino fékk sér rauðar sokkabuxur með glitri og dálítið af hárteygjum. Aram fékk nýjar sparibuxur. Nadja hætti við að kaupa sér peysu á síðustu stundu og gekk út tómhent. *** Næst fórum við á Espresso House, sem er óspennandi kaffihúsakeðja. Fyrir þessu voru tvær ástæður. Annars vegar er Västerås óttalegur svefnbær um helgar, það lokar allt snemma, og við hugsuðum að svona keðja væri sennilega opin aðeins lengur. Hins vegar var rigning og Espresso House var handan við götunnar. *** Þegar við komum á Espresso House voru átta mínútur í lokun. Svo við fórum á aðra óspennandi keðju – þar sem ég hef stundum setið við vinnu, af því netið er áreiðanlegra en á skemmtilegri kaffihúsum – Wayne’s Coffee. Þar átum við filodeigsrúllur og drukkum kaffi og ávaxtasafa og bara svona höngsuðum. *** Loks fórum við í Hemköp og keyptum í kvöldmatinn. Ég gerði miðlungsgott sjávarréttapasta úr hráefninu. Ég á að geta betur. *** „Þetta var ekki góð saga“, sagði Aram. „Þetta átti ekki að vera góð saga, þetta er bara það sem við gerðum í dag“, sagði Nadja. „Samt ekki góð saga“, sagði Aram. *** Ég fór líka út að hlaupa í morgun. Tvo hringi í skóginum. Það er alveg merkilegt að það virðist engu máli skipta hvað ég hleyp mikið ég er alltaf í jafn ömurlegu formi. *** Sjálfur gerði Aram vel að merkja ekkert nema spila tölvuleiki og lesa Andrés. Ég skil ekki hvaða stælar þetta eru í honum. *** Svo er lífið heldur ekki keppni!

Ég er ekki andlega fær um annað á ferðalögum en að éta og blogga. Einstaka sinnum les ég. En það er eitthvað við að vera in transit. Ég bara dett út. Sem er ekki nógu gott því ég eyði núorðið stórum hluta af lífi mínu í einhverjar helvítis millilendingar og rugl. *** Ég þarf að fara að kaupa mér eitthvað að borða. Ekki vegna þess að ég sé svangur. Því fer fjarri. Heldur af því að það er það sem ég geri á flugvöllum. *** Upphaflega ætlaði ég að fara heim á morgun. Eða til Västerås. Heim í merkingunni „til fjölskyldunnar“. Where the heart is. Og þá hefði ég farið með lest. Eytt öllum deginum í lest og komið skömmu fyrir miðnætti. Það var skyndihugdetta að fara heim í dag – í ljósi þess að við kláruðum bókina og það var ekkert á dagskránni hjá okkur í dag. Nema að bíða. *** Þetta er hryllilega óumhverfisvænt. Ég er með vistspor á við lítið þorp. Ef ég myndi hætta að ferðast væri markmiðum Parísarsamkomulagsins náð. Med det samme. Einsog þeir segja hérna. Med det samme! *** Ég er að verða svolítið peppaður fyrir EM. Ég veit maður á ekki að segja svona, en sennilega töpum við samt fyrsta leiknum. Það er vont fyrir móralinn. Það væri rosa bratt að vinna Frakka. En ég er samt peppaður. Og held auðvitað með Svíþjóð til vara. Og auðvitað getum við unnið Frakka. Ég er ekki að segja það! Við bara vinnum Frakka. *** Svo er Gunnar Nelson held ég að fara að berja einhvern í kvöld. Mér finnst þessar barsmíðar alltaf pínu erfiðar. Samt er einhver skemmtilegasti íþróttaleikur sem ég hef horft á bardagi með George Foreman og ungum boxara sem ég man ekki hvað hét. Samt eitthvað rangt við barsmíðar. Sennilega eru þær samt verstar fyrir þá sem taka þátt í þeim. Það er óþarfi að ég sé að vorkenna mér að Gunnar Nelson sé að lemja fólk.

Ég er á Midt-Jyllands Lufthavn í Karup. Hingað mætti ég með tveggja klukkustunda fyrirvara, einsog maður gerir þegar maður fer í alþjóðaflug.  Flugvöllurinn var yfirgefinn. Ég þurfti að kalla á fólk til að tékka mig inn og gegnumlýsa handfarangurinn minn. Þetta er svolítið einsog að eiga sinn eigin prívat flugvöll. Og hann er ekki lítill – það eru áreiðanlega 10 hlið hérna, tvær stórar kaffiteríur (báðar lokaðar) og bílastæði einsog í Kringlunni. *** Við kláruðum bókina. Remember Europe . Sendum prufu á útgefanda sem tók andköf og heimtaði að fá að sjá allt. Raunar svöruðu báðir útgefendurnir sem við spurðum mjög jákvætt. En annar var sem sagt bókstaflega í skýjunum. *** En er bókin góð? Eiginlega er hún mjög vond. En það er hluti af estetíkinni og ætti ekki að koma að sök. Þetta er performans á heimsku og fávisku, fordómum og andlegri uppgjöf. *** Ég fékk lesendabréf. Fyrsta lesendabréfið mitt! Viðkomandi (nú skrifa ég einsog danski útgefandinn, dálítið kryptískt) er einn af helstu höfundum þjóðarinnar og mjög ánægð með bloggið mitt, en óánægð með síðustu færslu – eða hafði í það minnsta við hana nokkrar góðar og gildar athugasemdir. Auðvitað er ekki hægt að láta einsog kynhneigð sé alltaf val – þótt þess séu dæmi. Það er raunar fráleitt og það ætlaði ég alls ekki að gera. En hún er kannski ekki minna virði þótt hún sé val – eða þótt hún væri val (ef við gefum okkur að hún sé það aldrei, ekki einu sinni hjá þeim sem segja það). Maður má. *** Það stýrir náttúrulega ekki heldur góðri lukku að velja hvern maður elskar. Ekki fyrir alla, að minnsta kosti. Að giftast til fjár eða frama. Para sig einhverjum sem er seif og góður við börnin. Maður verður að meina þetta. *** En ástin er ekki bara að elska. Hún er líka að gera. Annars vegar er hún tilfinning sem heltekur mann og hins vegar er hún allt sem maður gerir fyrir þá sem maður elskar. Maður getur elskað án þess að gera neitt í því. Verið alveg hamslaus af ást að innan en hagað sér af innantómu hatri út á við – eða blindri sjálfselsku. Hunsað velferð þeirra sem maður elskar. Ég er ekki viss um að ástin sem maður finnur til sé neitt ómerkilegri fyrir það – maður er bara ruglaður og nær ekki að breyta henni í kraft til góðs.

Ég held að við – þ.e.a.s. mannfólkið – séum miklu meira líkamlegar langanir og þrár en við kærum okkur um að viðurkenna. Af einhverjum orsökum upplifum við líkamlegar þrár sem ónáttúrulegar – eða óréttlætanlegar – en andlegar þrár sem réttlætanlegar og náttúrulegar. *** Að hluta til er það vegna þess að okkur finnst við geta kennt „öðrum“ (kapítalismanum, feðraveldinu, félagslegum þrýstingi) um margt af því andlega. Við erum augljóslega félagsverur og lifum ekki í vakúmi. Hins vegar finnst okkur við ráða yfir eigin líkömum – og okkur er kannski mikilvægt að ímynda okkur einhvers konar líkamlegt átonomí. *** Það er skelfileg hugsun að vera á valdi líkama síns. Í því felst einhvern veginn tilvist handan siðferðisins, handan hins vitræna. *** Ég á til dæmis við: ef maður lifir óhollu lífi, þá er það vegna auglýsinganna eða hysterísks samtímans, en ekki bara vegna þess að sykur/áfengi/fita o.s.frv. er ávanabindandi. *** Við viljum heldur ekki að langanir okkar séu val. Það er mörgum mjög mikilvægt að fólk fæðist með kynhneigð sína, frekar en að það einfaldlega velji hana. Að það fæðist af tilteknu kyni – innra og ytra. Þannig er nánast rangt að  skipta um kyn – maður má bara  leiðrétta  það. Maður verður að hafa fæðst af röngu kyni. *** Í þessum skilningi viljum við helst vera á valdi líkama okkar. *** En auðvitað skiptir engu máli, í raun og veru, hvort maður velur kyn sitt eða kynhneigð eða hvort það er manni áskapað.

Ég hef engan áhuga á Skólaljóðunum. Kannski er óþarfi að taka það fram. Að minnsta kosti að því marki sem „Skólaljóðin“ er bara þessi gamla bók. Skólaljóð, sem konsept, eru auðvitað mjög áhugaverð. Og val í slíkar bækur yndislegt rifrildisefni. *** Gömlu Skólaljóðin geta bara verið til í fornbókaverslunum fyrir þá sem þau vilja. Það var prentað nóg af þessu til að framboðið verður alltaf meira en eftirspurnin. Og hún var síðast endurútgefin fyrir 6 árum. *** Merkilegt raunar að í sömu viku og birtast tvær greinar um mikilvægi þess að kynslóð eftir kynslóð af börnum lesi sama ljóðasafnið birtist önnur þar sem þessi sama meinloka – í útgáfu barnabóka – er gagnrýnd. Að foreldrar vilji bara að börnin þeirra lesi Emil og Skunda. Vilji tjóðra börnin við sína eigin upplifun af æskunni. Og bent á að það þurfi að styðja barnabókaútgáfu dagsins í dag. Höfundana sem eru að skrifa núna, fyrir fólkið núna. *** Hið sama á auðvitað við um ljóðlistina. Það er miklu ríkari ástæða til að reyna að koma Brynjari Jóhannessyni og Fríðu Ísberg inn í grunnskólana en að berjast fyrir því að halda Eggert Ólafssyni á námsskrá 200 ár í strekk. Og ef foreldrar vilja bonda við börnin sín yfir ljóðabókum geta þau bara huskast til að lesa Fríðu og Brynjar. *** En auðvitað útilokar það ekki að maður lesi líka Jónas Hallgrímsson og Theodóru. Þau mega alveg vera með líka. En ekki í slíkum forgangi að hitt gleymist. Ef við viljum vera bókmenntaþjóð, viljum eiga lesandi kynslóðir, þurfum við fyrst og síðast að leggja rækt við bókmenntirnar einsog þær birtast okkur í núinu – frekar en að eltast við kanónuna (sem skapar sig sjálf, reddar sér sjálf).

Ég er ennþá hérna. En ég er ýmist að vinna eða hvíla mig. Í kvöld fæ ég hefðbundinn danskan mat, fríkadellur. Á morgun geri ég plokkfisk og á föstudag ætlar Jörg að gera eitthvað austurrískt  í kvöldmat. Það verður áreiðanlega ekki sachertorta því honum finnst þær ekki góðar. Kannski vínarsnitsel, en ég efa það. *** Ég fór út að hlaupa. Strákarnir köstuðu sér í vatnið. Ég nennti því ekki.

Það markverðasta sem gerðist í gær – fyrir utan að ég hafði ekki tíma til að skrifa neitt hér – var að yfir kvöldverðinum (fajitas í boði Jörg) drakk ég hálft mjólkurglas af rándýru Mezcal sem Martin tók með sér frá Mexíkó í síðustu viku. Í einum sopa. Fyrir misgáning. Mig minnti að þetta væri vatn. Og nú er ég með höfuðverk.