Author: Eiríkur Örn Norðdahl

Stjörnurnar dvína
og verðlauna mig ekki
einu sinni þegar ég vinn. Það er hægt
að skjóta mann
í sjálfsvörn
og taka samt eftir því
hvernig rautt blóð hans
prýðir snjóinn. Audre Lorde – Aðskilnaður
Ég gleymdi að birta ljóð í gær. Gleymdi að vitna í ljóð. Það var alger skylda. En ég brást. Einsog maður bregst. Í gær var matarboð. Sænska ljóðskáldið Jenny Tunedal var í bænum ásamt tveimur vinkonum sínum – og auk þeirra bauð ég tveimur listamönnum úr residensíunni hennar Elísabetar Gunnars, franskri myndlistarkonu og hollenskum víóluleikara, og auðvitað Elísabetu sjálfri. Ég gaf þeim hefðbundið íslenskt myntukúskús með halloumi. Og fleiri vínflöskur en nokkrum er hollt að innbyrða á mánudegi. Eftir vinnu í dag ætla ég að halda áfram að byggja vegginn í bílskúrnum. Og á morgun held ég áfram að segja sögu Nýhils, ef ég man hvað gerðist næst eftir að ég keypti heftarann óspjallaða.

Ég er að reisa vegg. Mér finnst talsvert til mín koma að ég skuli reisa vegg. Ég hef ekkert smíðað síðan í grunnskóla. Og nú nýt ég þess augljóslega að litli bróðir minn er smiður og á heima í næsta húsi – bæði upp á allar leiðbeiningar að gera en ekki síður að fá lánuð verkfæri. En hvað um það. Áfram með smjörið. Saga Nýhils: annað brot brotabrots brotabrotabrots

Þetta er heftarinn. Hann keypti ég í Eymundsson á Austurstræti, nema ég hafi keypt hann í BMM á Laugavegi 18. Hlutverk hans var og er að framleiða bækur. Við Haukur Már höfðum áður framleitt bækur sjálfir – við fjölrituðum þær á ónefndum vinnustað þar sem annar okkar hafði lyklavöld, brutum saman og heftuðum frá miðnætti og fram í morgunsárið, áður en annað fólk mætti til vinnu. Þetta finnst mér til fyrirmyndar, þótt þetta hafi verið óvart – eða vegna þess að það hentaði – því auðvitað eru bókmenntir og bókaútgáfa myrkraverk. Það gerist ekkert á daginn nema föndur og saklaust grín. Þessar bækur sem við fjölrituðum á ónefnda vinnustaðnum seldum við síðan við Laugaveg. Við tókum með okkur tóman ölkassa, skiptumst á að standa uppi á honum og lesa hátt og snjallt á meðan hinn seldi. Ég man eftir að hafa orðið alveg gersamlega yfir mig fornermaður þegar Sigurður Pálsson strunsaði hjá án þess að einu sinni virða okkur viðlits.

En svo misstum við aðgang að þessum ónefnda vinnustað og þá voru góð ráð dýr. Sérílagi í ljósi þess að nú vorum við búnir að stofna forlag, búnir að stofna listaverkaverksmiðju. Ég man ekki hvað heftarinn kostaði en það var sennilega á við um tvö kvöld á barnum. Ég gekk lengi um gólf inni í búðinni – horfði á Hauk og spurði aftur og aftur hvort ég ætti í alvöru að láta af þessu verða – og sveið svo í veskið lengi á eftir. Ég var hrikalega blankur. Þennan vetur seldi ég alla geisladiskana mína í einhverri safnarabúð – aðallega fyrir mat og sígarettum en líka fyrir leigu á geymslunni sem ég bjó í við Hringbraut. Þar borgaði ég 10 þúsund – um það bil þrjú kvöld á barnum.

Það mátti redda prentun. Það voru prentarar á Þjóðarbókhlöðunni og hér og þar. Og þótt það væri kannski ekki hægt að prenta hundrað eintök í einu væri gerlegt að prenta nóg í prívatprentara til að setja í poka og selja á einu kvöldi á Næsta bar. En nógu stórir heftarar til þess að þá mætti nota til að hefta í kjöl voru ekki á hverju strái – þeir voru beinlínis sjaldséðir utan prófessjónal skrifstofuumhverfis. Þessi heftari átti að tryggja stöðu okkar í skáldskaparheiminum, hann átti að tryggja sjálfstæði okkar gagnvart kapítalinu og hann var einhvers konar tákn um stefnufestuna – að maður skyldi eyða peningunum sínum í annað eins rugl tæki, þegar maður átti ekki einu sinni fyrir mat.

Heftarinn, sem er úti í bílskúr og hefur meira og minna fylgt mér, hefur – mér vitanlega – aldrei verið notaður til þess að hefta meira en tvö blöð saman á horninu. Samt finnst mér alltaf einsog hann hafi þjónað tilgangi sínum. Svona einsog netið undir loftfimleikamanni er ekki gagnslaust þótt hann hafi aldrei dottið í það. Það kannski kemur að því.

vakna og trumbudynsklapp fyllir herbergið eins
og dauðinn sé nýkrýndur heimsmeistari
fermingardrengja í bif-reið-a-verkst-æð-atotti
grárri slímhúð og gálgum í hrikalegum köstulum í
alpneskum tanngörðum sýgur hann tittlinginn
skorpinn á mér blóðugan og ég fæ það með
herpingi eins og ælandi formalínhrærðu gifsi og
hvítan í kúpuna þagna lygni aftur augunum dauður og
heimurinn andar léttar klappar aftur Ljóðið „vakna“ eftir Steinar Braga úr bókinni Ljúgðu, Gosi, ljúgðu
Ég gerði mér leiðangur á Facebook í gær – á þar nokkurra daga (eða vikna) afar leynilegt erindi – og það fyrsta sem ég sá var að Andri Snær hafði níu mínútum áður spurt hvort nokkuð væri vert að kanónísera úr ljóðum fyrsta áratugarins, t.d. af verkum Nýhilskálda. Ég blandaði mér í umræðurnar með skætingi og alvöru; enda var niðurstaðan eiginlega sú að við ættum hreinlega ekki að vera að ræða þetta. Það væri beinlínis kjánalegt. Í fyrsta lagi voru næstum allir á þræðinum beinir eða óbeinir þátttakendur í þessari senu – höfðu ýmist gert tilraunir til þess að kanónísera einhver skáldanna (tekið stjörnuviðtöl og/eða skrifað lofrullur) – eða voru einhver skáldanna eða bæði. Og svo voru allir með typpi, einsog gengur. Saga Nýhils: fyrsta brot brotabrots brotabrotabrots. Nýhil var stofnað undir ljósastaur á horni Túngötu og Hofsvallargötu. Um miðja nótt. Við Haukur Már höfðum rétt lokið við að borða kvöldmat (já, um miðja nótt) sem samanstóð af hrísgrjónum og sojasósu – annað átum við varla þennan vetur, 2000-2001. Við höfðum farið út úr íbúðinni hans í kjallara við Túngötu og út á horn til að reykja. Á þessum tíma mátti reykja inni, bara ekki inni hjá Hauki Má. Nú má eiginlega hvergi reykja inni nema inni hjá Hauki Má. En það er önnur saga. Ég man ekki hvernig það kom til – við höfðum í félagi við marga aðra verið að tala um svipaða hluti í nokkur misseri. Þetta að vera eigin herra. Að þurfa ekki að banka upp á hjá einhverjum útgáfustjórum og biðja um leyfi. Við vorum mjög fráhverfir því að biðja um leyfi. Að við þyrftum að fá leyfi. Flest þau plön komust aldrei af stað – það var haldinn einn fundur, svo ég muni, í félagi sem hét því vemmilega nafni Yrðlingur og átti að gefa út þýðingar á Wittgenstein, Ginsberg og Rimbaud og kannski eitthvað fleira. Í því batteríi voru ég, Viðar Þorsteinsson, Haukur Már, Sölvi Björn Sigurðsson og Kiddi vinur hans – sem ég man ekki hvers son er en varð síðar læknir. Önnur batterí hlutu aldrei svo mikið sem nafn. Kannski höfðum við verið að tala um þetta inni í húsinu. Og ætluðum okkur áreiðanlega ekki að þetta væri bara útgáfufélag eða tilheyrði bókmenntunum frekar en myndlistinni eða kvikmyndalistinni eða tónlistinni. Þetta er ástæðan fyrir því að maður á að skrifa ævisögu sína strax og hún gerist. Eða í það minnsta ekki eftir svona 25 ára aldur. Af því maður gleymir öllu. Við ætluðum að gera eitthvað. Og við ákváðum að það ætti að heita Nýhil (við höfðum kannski verið að tala um Nietszche, kannski um skammtafræði og svarthol sem gáttir að einhverju öðru, einhverju nýju, frekar en bara endalaust myrkur). Svo bjuggum við til leynihandtak. Mér vitanlega erum við Haukur þeir einu sem kunna leynihandtakið.

A kind of numbness fills your heart and mine,
A gap where things and people once had been.
We fell unloved, like frozen fields of snow
Upon which not a track has broken through.
The robin and the thrush have taken wing.
The sparrow stays. He sings a dismal song
And eats the seed uncovered in the snow.
An ugly bird, call him the hearts agony.
His songs of disbelief will fill our hearts
As long as winter lasts, as long as we
Are distant partners of this agony
To far apart to keep each other warm
So let our hearts lie dead like fields of snow
Unloved, untouched until the distant spring
Grows closer and the gentle birds return
And fill the empty air, and sing. Úr Sonnet for the beginning of winter eftir Jack Spicer Það vetrar. Sennilega verður það ekki umflúið. Ég yrði í það minnsta hissa ef svo reyndist. Og skelfingu lostinn. En maður veit aldrei. Mér skilst að náttúran sé öll í einhverju uppnámi. Eftir allt sem við höfum gert fyrir hana. Svo er bölvað ólag á öndunarfærunum í mér. Líklega er ég með eitthvað mygluofnæmi – og þá mygla í déskotans húsinu. Þetta hefur mig grunað um nokkurt skeið og gert eitt og annað til þess að fá það staðfest en enn ekkert gengið til eða frá. Þessa vikuna hef ég gert ítrekaðar tilraunir til þess að kaupa myglupróf í Húsasmiðjunni – þar sem er annars aldrei neitt til. En þeir lofuðu að panta fyrir mig, það hefur bara ekki gengið mjög greiðlega. Vonandi verða þau komin á morgun. Verst er að þá þarf ég helst að vita hvar myglan er og þótt ég hafi einhverjar hugmyndir eru þær alls ekki rock solid. Ólagið á öndunarfærunum lýsir sér í munnþurrki, hálsþurrki, málm- eða moldarbragði í munni, og mildum verkjum í lungum og hálsi. Þegar ég fer út að hlaupa eru fyrstu 2 kílómetrarnir slæmir en restin alltílagi – og mér finnst einsog hlaupin geri þetta skárra í heildina. Ég er að mestu laus við óþægindin á meðan ég er að elda á fullu og þar til svona 10-15 mínútum eftir að ég borða. Sem gerir það mjög freistandi að elda bara og éta linnulaust. Þetta truflar mig ekki í svefni og ekki þegar ég vakna fyrren ég kem niður á neðri hæðina. Og augljóslega finn ég lítið fyrir þessu þegar ég fer úr húsi. Það skringilegasta við að lýsa þessum veikindum mínum er að að öðru leyti er ég mjög hress. Þetta dregur mig ekki tiltakanlega mikið niður og ég er annars í nákvæmlega jafn góðu formi og ég nenni. En þetta er rosa nojuvekjandi. Stundum hrekk ég upp um nætur handviss um að ég sé með krabbamein. Ég ræddi þetta við lækni á dögunum og hann taldi víst að ég væri með vægt ofnæmi – hugsanlega fyrir myglu – sem væri engin ástæða til að medikera, en ráðlagði mér að fylgjast með því hvar ég væri verstur. Mér finnst samt óþægilegt að hafa það ekki staðfest – svo virðist þetta líka vera að versna.

Þetta er venjulegur dagur
Mig dreymir um að deyja því ég get ekki
lifað við þetta
Get ekki lifað hér í
Draumum um að deyja
Að tortímast í kraftmikilli ókyrrð
Flugfreyjurnar á spani með Kenzo krítarsmink
Eigðu gott flight
This is your captain dying
Fasten your seatbelts
Hættið fyrir fullt og allt að reykja
This is it Bodil Malmsten – úr bókinni Landet utan lov Í gær vall út úr mér setningin að ég „gengi jafnvel svo langt að segja“ að það að láta öðrum líða illa væri lýðræðislegur réttur hvers og eins. Samhengið var samræða um skilgreininguna á nauðgun. Því hafði verið haldið fram að nauðganir væru margs konar (sem þær eru) og misalvarlegar – að í raun væri nauðgun bara að láta einhverjum líða illa (í kynlífi, væntanlega). Ég hef verið að hugsa um þessa setningu frá því í gær. Samhengið gekk út á að það væri ekki hægt að refsa fólki fyrir það einfaldlega að láta öðrum líða illa – og því væri rétt að takmarka skilgreiningu nauðgunar við það sem er refsivert. Því öllum hefur liðið illa. Allir hafa látið öðrum líða illa. Sá eða sú sem hefur ekki liðið illa í kynlífi, fyrir það og/eða eftir, hefur einfaldlega ekki lifað. Manni líður illa í lífinu, maður misstígur sig, maður gerir hluti sem maður ætlaði ekki og lendir í aðstæðum sem maður ræður ekki við – maður bregst rangt við, of mikið, of lítið, þóknast öðrum um of, sýnir öðrum of mikið sinnuleysi o.s.frv. o.s.frv. Auðvitað er þetta kvarði – og einhvers staðar verður línan að vera – en við getum ekki bara stillt hana á núll. Altso. Það er dick að vera dick en það er ekki glæpur – ef það væri glæpur væru fangelsin okkar fyllri en fangelsi Bandaríkjamanna og Kínverja samanlagt. Sjálfsagt væru þá afar fáir sem ekki þyrftu að sitja inni annað veifið. Og þá er ég ekki einu sinni að takmarka mig við þá sem láta öðrum líða illa viljandi, því það gerum við líka, hvort sem við viljum horfast í augu við það eða ekki. Við getum verið óttalega ómerkileg – jafnvel þau fegurstu og ljúfustu okkar. Lífið er að jafnaði langt og tilfinningalífið að jafnaði óáreiðanlegt. Algengasta ofbeldið sem við beitum aðra er augljóslega hið andlega – þegar við segjum eitthvað (í hita leiksins) sem er beinlínis ætlað að særa aðra manneskju. Og hver hefur ekki gert það? Það er eitthvað erfitt við að hugsa um þess lags ofbeldi – og já það er ofbeldi – sem rétt nokkurs manns. Að einhver hafi lýðræðislegan rétt á að særa mann. En ég held ég standi samt við það. Við erum vön að hugsa um ofbeldi sem glæpi og jafnan höfum við látið smámunina einfaldlega vera. Kýld(ur) eða klipin(n) á balli? Ef það er bara einu sinni og skilur ekki eftir sig frekari afleiðingar þá hristum við það af okkur (rífandi kjaft og hótandi hefndum). Þetta held ég að flestir kannist við. Það er survival-mekanismi fyrir okkur og samfélagið – að vilja senda allt fyrir dómstóla er einhvers konar frekjusyndróm. Þið vitið, samfélagið hefur einfaldlega þarfari hnöppum að hneppa – og það er mikilvægur eiginleiki ætli maður að komast sæmilega ótrámatíseraður í gegnum lífið að geta roll with the punches. Að svo miklu leyti hefur Óttar Guðmundsson sennilega á réttu að standa – þótt lausnin sé augljóslega ekki sú að væla opinberlega í þeim sem þurfa að létta einhverju af brjósti sér (hvað sem annars líður narsissisma játningasamfélagsins – það er kúltúrelt makróvandamál og hefur ekki með einstaklinga að gera). En hvað þarf til að maður geti jafnað sig á ofbeldi? Ég veit það ekki – og hef þó sjálfur jafnað mig bærilega á einu og öðru, einsog við flest. Eitthvað af því er sjálfsagt félagslega staða, jafnvel líkamlegt atgervi, sálræn afstaða, psykókemistría og fjöldi traustra ástvina. En líka hreinlega bæling – eða í það minnsta að maður fylgi gömlu þumalputtareglunni um að kroppa ekki í sárið að óþörfu, nema maður vilji gera illt verra. Og maður sinni sjálfum sér – lífið er stundum viðstöðulaus barátta við myrkrið. En sumsé, er það lýðræðislegur réttur fólks að beita aðra vægu ofbeldi? Ég held – og það var líka niðurstaða samræðunnar í gær – að það sé einfaldlega stórt grátt svæði þar sem þeirri spurningu þurfi að svara í hverju tilviki fyrir sig. Og á því gráa svæði eru augljóslega ofbeldisverk – einsog að kýla einhvern á balli – sem eru ekki lýðræðislegur réttur neins, en að sama skapi ekki endilega lögreglumál. Hins vegar er það ekki lýðræðislegur réttur neins að allir séu alltaf næs við hann eða sýni honum fullkomna tillitsemi. Kurteisi er kannski ókeypis – en það þýðir ekki að maður geti krafist hennar. Það er lýðræðislegur réttur manns til dæmis að vera afundinn og leiðinlegur, að vera óstöðvandi gosbrunnur skítakommenta, að rífast og djöflast og andskotast. Annars er ég auðvitað á mjög hálum ís hérna. Ég geri mér grein fyrir því.

lives own their facts
of spent lives
murder market misfortunes
&
policy úr Zong! eftir M. NourbeSe Philip Zong! er önnur bók sem er byggð á fundnum textum. Öll bókin er samin upp úr réttarskjölum vegna frægs tryggingarsvindls – þar sem þrælaeigandi sökkti skipi sínu fullu af þrælum til þess að innheimta trygginguna. Þessi bók kom út fyrir nokkrum árum og er alveg feykimögnuð. Á helginni kenndi ég börnunum mínum að boozta. Nadja kenndi þeim að dömpsterdæva. Og við áttum langa samræðu um það hvort væri nokkuð að því að segja helvítis. Og ef svo væri, hvað það væri þá, sem væri að því. Það fékkst enginn botn í þetta. Sennilega er bara alltílagi að segja helvítis. Að minnsta kosti ef það er vel meint. Ég ræddi líka við vin minn (fullorðinn) um sjálfsritskoðunina þegar maður nennir ekki að rífast við vandláta liðið og aumingjaskapinn sem er í því fólginn. Það nennir enginn að verða vonda fólkið, enda ömurlegt markmið – en kannski er ákveðið gagn af vonda fólkinu. Að rammi hins ásættanlega víkki frekar en að hann þrengist – að við höfum meira umburðarlyndi fyrir pönkinu. Að við verðum betri í að hrista af okkur ruglið í rugludöllum (frekar en að stinga að því gjallarhorninu og setja boðskapinn á allar forsíður, sprengmontin yfir eigin réttlætiskennd). Eitt af vandamálum samtímans er auðvitað gegnsæið – að við séum viðstöðulaust ÖLL í sama partíinu. Aðgát skal höfð í nærveru sálar, en þegar allar sálir eru einungis einum smelli hvor frá annarri, er sú nærvera þrúgandi. Því maður getur ekki sýnt aðgát öllum stundum. Annað veifið verður maður að fá að leysa beltið, sleppa út á sér vömbinni og ropa. Þótt það sé dónalegt. Annars köfnum við bara úr einhvers konar bælingu og/eða leiðindum og/eða merkikertisskap og/eða sjálfbirgingshætti.

Fra fem til sju trudde jeg at jeg skulle dø. Engstelsen var påfallende, illusjonene dorma i høsten sitt tegn, og det humør-sjuke panoramaet gjorde meg til en romantisk libertiner: Jeg beregna sjenansens indre, oppsøkte gamle elskerinner og elskere, det var noe kleptokratisk ved den falske kroppen min. Mona Høvring Hjerteløs visitt úr bókinni Ekornet og den vaklevorne brua
Ég var eitthvað íhuga að þýða þetta brot en læt það vera. Ég er hreinlega ekki viss um að ég skilji það nógu vel. Sem kemur víst ekki í veg fyrir að mér finnist það fallegt. Ég á tvær bækur eftir Monu sem birtust upp úr einhverjum umslögum fyrir svona 2-3 árum þegar ég var að taka upp úr kössum og geymslum og fara í gegnum póst sem mér barst á meðan ég bjó í útlöndum (off & on frá 1999). Þessar bækur voru sendar Nýhil c/o EÖN og bárust upp í Öldu, þar sem ég átti lögheimili. Löngu eftir að bækurnar voru sendar en löngu áður en mér bárust þær í hendur hittumst við Mona í Nóbelssalnum í Stokkhólmi í einhverri þeirri mikilfenglegustu veislu sem ég hef setið. Það var samt ekki nóbelsverðlaunaathöfn, við eigum það eftir. En ég mundi eftir henni þegar ég opnaði umslagið. Ég hef lítið lesið í bókunum fyrren núna – þetta er gott. Mér finnst sérstaklega fyrsta línan og lokalínan yfirþyrmandi – fyrsta er einföldust og lúmskust (hætti hún s.s. að trúa því að hún myndi deyja?) og sú síðasta einsog undarleg vafningsjurt sem maður veit ekkert hvert er að fara. Að það sé eitthvað kleptókratískt/þjófræðislegt við falskan líkama manns. Það mætti alveg eyða nokkrum vikum í að velta því fyrir sér. Í góðu tómi, meina ég. Það er sól og blíða. Ég sit á pallinum og nýt mín. Það vantar samt ennþá tölvur sem virka vel í sól.

losaði blauta manséttuna af vendinum dýfði
vetrargosunum vöfðum í 2 bergfléttublöð í glasið þeir drukku
vatnið þeir stóðu við rúmið mitt um nætur gegnum
gardínurnar snerti tunglið við enni þeirra auga þeirra, fann upp á 1 ást
til þeirra, í sakleysi mínu úr um að nudda blómaugu í byrjun mars eftir Friederiku Mayröcker (snúið úr sænskri þýðingu Ullu Ekblad-Forsgren) Aram Nói er sjö ára í dag. Við skriðum einhvern veginn dauðþreytt fram úr hálftíma fyrr en venjulega og færðum honum morgunverð og gjafir í rúmið. Hann fékk eitt og annað – ninjabúning, star warsgrifflur, tvær bækur (Rottuborgari eftir David Walliams og Doktor Proktor og heimsendir kannski eftir Jo Nesbö), bomberjakka og sundskýlu. Seinna í dag er svo vinaafmæli og á morgun er fjölskylduafmæli. Ég er rangeygur af þreytu. Það hefur ekki bara með afmælið að gera heldur ekki síður þá staðreynd að litla systir afmælisbarnsins skreið upp í óvenju snemma og sparkaði í mig svo til viðstöðulaust í 5-6 klukkustundir. Starafugl er í fullum gangi. Þegar ég byrjaði með hann hafði ég hugsað mér að þetta yrði árslangt verkefni og svo myndi hann kannski bara reka sig sjálfur. Nú hef ég afráðið að taka þetta bara að mér fyrir lífstíð eða svo – með sumar- og hátíðafríum – en reyna þá sömuleiðis að gera þetta dálítið átomatískt, svo það verði auðveldara að sinna því meðfram öðru. Frábær grein í dag eftir Jóhann Helga Heiðdal um hugvísindi, kapítal og kapítalisma. http://www.starafugl.is .

Orville! Ímyndaðu þér flugvél sem flýgur alein. Flugvél sem flytur allar okkar syndir, flugvél sem flytur alla okkar glæpi, allar okkar sorgir. Flugvél sem er okkar eigin dreki, flugvél sem við getum látið berjast við alla ímynduðu drekana sem skáldsagnaráðuneyti ríkisstjóra heimsins munu semja næstu aldirnar. Flugvél sem við þurfum ekki að hugsa meira um á meðan við bjóðum öldruðum frænkum og föngulegum dætrum þeirra í útsýnisflug yfir velli Norður Karolínu og ræðum ástandið í gamla heiminum. úr Drónar eftir Ásgeir H. Ingólfsson Það er hádegi. Klukkan er eina mínútu gengin í eitt. 12.01 alveg að verða 12.02. Ég er seinn í mat. Sennilega treð ég bara í mig einhverjum afgöngum og skelli síðan dálítilli rauðri málningu á spýturnar sem ég var að skipta um í klæðningunni á húsinu, vegna þess að þær voru fúnar og handónýtar. Það er ves að eiga hús. Og væri miklu meira ves ef ég væri duglegri, ef ég ætti meiri pening og kynni meira fyrir mér í smíðum. Þjóðfélagsmálin: Ef Reykjavíkurflugvöllur verður lagður niður án þess að eitthvað jafn gott eða betra komi í staðinn þá kveiki ég í Austurvelli. Annað var það ekki í bili.

because in the above-named shop 1 kg. of cookies was sold to a jewish woman
because she attempted to deliver a fairly large quantity of food to eugen israel stein, chief justice of the state court
because he repeatedly went to the jew’s apartment and often provided him with food
because he drew on his own resources to have money and clothing sent to the jewish woman
because she accepted linens, clothing, furs and cash from jews for storage
because she took up collections for a jew dismissed from his job
because she kept up relations with jews and provided them with underclothes úr transcript eftir Heimrad Bäcker transcript er vel að merkja bók sem er byggð algerlega á tilvitnunum í gerendur og þolendur helfararinnar. Þetta er úr enskri þýðingu Patricks Greaney og Vincents Kling. Ég gleymi undantekningalítið að blogga fyrst á morgnana. Sem er auðvitað voðalegt því þá heldur mamma hans Ingó (þ.e.a.s. bolurinn/vinnuveitandinn/skattgreiðandinn) að ég sofi alltaf svona hryllilega yfir mig. En ég fer á fætur. Ég er bara ekki mikil morgunmanneskja og er frekar utan við mig fram undir hádegi – finnst best að sinna tilbreytingarsnauðum verkum, einsog að pósta nýjum greinum á Starafugl eða ganga frá to-do listanum mínum. Skipulagningu. Eiginlega finnst mér einsog gáfur mínar fari almennt þverrandi eftir því sem ég eldist. Ég er bestur ungur og eftir hádegi. Ég held þetta sé afleiðing af því að hafa ekki farið í skóla. Ég sé fyrir mér að þeir sem fóru í skóla verði gamlir vitringar – ég glata bara lífsþróttinum og geng í barndóm.