Það er búið að opna vegina suður. Ég er að fara á ljóðahátíð í Króatíu. Fer að vísu ekki út fyrren á miðvikudagsmorgun en á erindi í borginni á morgun og treysti ekki á að vegirnir haldist opnir. Helgin var annasöm. Fyrir utan frönsku kvikmyndahátíðina og erindið mitt fór sunnudagurinn í að skrifa pistilinn fyrir Lestina – sem verður tekinn (í stúdíói!) á morgun og fer í loftið síðar í vikunni – og í hljómsveitaræfingu fyrir Dylantónleikana í apríl.
Mér sýnist á öllu að ég verði á faraldsfæti þarna í Króatíu – ekki nema eina nótt á hverjum stað. Sem er óþarflega hektískt. En það verður gott að komast aðeins úr landi. Úr Norðurlöndunum (ég er löngu hættur að líta á Svíþjóðarferðir sem útlandaferðir, sem þýðir væntanlega að ég sé orðinn sænskur).
Takkasímalífið færir mann nokkur ár aftur í tímann á svona ferðalögum. Ég er búinn að prenta út flugstaðfestinguna og hótelið í Keflavík og meira að segja leiðbeiningar, með litlu korti, um hvernig ég kemst frá flugvellinum í Zagreb á hótelið mitt. Ég er að vísu með snjallsímann með mér til að taka myndir og svona. Hlóð meira að segja niður í hann hljóðbókum fyrir bílferðina suður. Frá glæpafyrirtækinu Storytel sem ég væri löngu búinn að segja upp ef ég væri með einhverja aðra leið fyrir dóttur mína til að hlusta á transfóbann Rowling. En svona er þetta.
Ég má svo eiginlega ekkert við því að slá slöku við í ferðalaginu heldur. Ekki ef ég ætla að skila öllum pistlum og greinum og ná að klára mína stuttu skáldsögu fyrir haustið.