Það hefur verið aðeins of hátt tempó á mér síðustu vikurnar. Mikil músík, mikið skrifað, margt á könnunni, bæði í vinnu og frítíma og fjölskyldu (sem samtíminn virðist meira skilgreina sem vinnu núorðið en frítíma – ég veit ekki alveg hvað mér finnst um það). Það er ekki endilega útlit fyrir að næstu tvær vikurnar verði löðurmannlegar heldur – en með Bob Dylan heiðurstónleikunum í gærkvöldi er í öllu falli ákveðnu og stóru verkefni lokið. Ekki þar fyrir að það hefur verið fjarska gaman – ég er bæði búinn að vera að skrifa skemmtilega hluti (sumt er þegar birt, t.d. í Lestinni, annað er á leiðinni og enn annað endar ábyggilega bara í ruslafötunni) og taka þátt í tveimur geysiskemmtilegum tónlistarævintýrum, fyrst að spila með Skúla mennska frænda á Aldrei fór ég suður og svo að spila á Bob Dylan.
En ég fann það um miðja síðustu viku núna að kognítífir hæfileikar mínir – gáfur sem hafa mest að gera með minni og úrvinnslu – voru hálf uppurnir. Ég til dæmis gleymdi pin-númerinu mínu alveg upp úr þurru. Og átti erfitt með að svara einföldum spurningum – það var einsog snerpuna vantaði í mig. Snerpuna og skerpuna. Það lagar það ekkert nema hvíld og kannski útivist og lestur.
Ég fékk annars stórt þýðingaverkefni – sem ég þarf ekki að byrja á alveg strax – og ætla að láta verða af því að fara til Dublin í sumar. Fjárhagurinn leyfir það aftur, sem sagt. Og í stað þess að fara í maí ætla ég að fara í júní á sjálfan Bloomsdag og ég ætla líka að líta til Belfast í nokkra daga – en þangað fór ég í mína fyrstu utanlandsferð án foreldra þegar ég var nýorðinn 17 ára, 1995, og það var vopnahlé en enn svolítið eftir af the troubles. Það var mjög eftirminnileg ferð – og Belfast eftirminnilegur staður – sem ég registeraði samt alltaf bara sem hálfgert ævintýri. Eða í gegnum einhvern filter sem fannst bara útlönd framandi – og mest bara forvitnilegt að lögreglubílarnir væru brynvarðir trukkar eða að manni væri ráðlegt að fara ekki með svörtum (breskum) leigubíl inn í kaþólsku hverfin. Eða öfugt. Það var einsog alvaran næði ekki alveg í gegn.
En næst á dagskrá er Svíþjóð. Ég hef gleymt að uppfæra event-dagatalið mitt hérna í hliðarreitnum – en ég verð sem sagt með Náttúrulögmálaprógram í Söderbokhandeln í Stokkhólmi á fimmtudag, tala um íslenska ljóðlist síðustu ára á hlaðvarpsevent hjá Örnen och kråkan á föstudag og Náttúrulögmálaprógram í Uppsala á laugardag. Svo ætla ég að dvelja hjá Aram í Västerås í nokkra daga og fara með honum á Yerma – sem er á fjölum borgarleikhússins í Västerås.
Annars datt Ófeigur Sigurðssson, minn aldavinur, hér óvænt í bæinn á föstudag. Hann var á leiðinni í fjallaskíðaferð í friðlandinu. Að vísu ekki með fjallaskíði heldur snjóþrúgur og 35 ára gamalt snjóbretti. Ég var með bókhald og skatta á dagskránni þann daginn en sló því öllu á frest og fór með Offa í göngutúr og kaffi – sinntum að vísu nokkrum erindum saman. En það var fjarska gaman – Ófeigur er engum líkur og fáir jafn samræðuskemmtilegir. Hann kemur svo aftur í maí til að taka þátt í Bókmenntahátíð Flateyrar – og þar fæ ég að spjalla við hann og Birtu Ósmann á sviði.