Fjallabaksleiðin

Tvær litlar súrar gúrkur. Einn bragðsterkur tómatur skorinn í báta. Tvær fátækir riddarar – einn með rauðu pestói og annar með einhverju gúrmesinnepi sem ég keypti í Frakklandi um daginn. Sex grænar ólífur. Tveir skinkubitar. Lítill bátur af velskum snowdoniaosti, sem ég hef sennilega bara keypt hér úti í búð (en sver ekki fyrir það). Dálítið af fleur-de-sel. Þrír litlir MS-mozzarella boltar (sem ég keypti ekki og voru alveg jafn mikil vonbrigði og síðast þegar ég smakkaði þá). Ég raðaði þessu öllu mjög snyrtilega á disk og hafði með því nýlagað espresso og ávaxtasafa. Svo hugsaði ég um að taka mynd. Ég ímyndaði mér að ég hefði tekið mynd og deilt henni með ykkur en ákvað svo að eiga þetta bara fyrir sjálfan mig. Nú er það auðvitað um seinan. *** Ég er að fara til Noregs í næstu viku, á bókmenntahátíðina í Lillehammer. Þangað hef ég ekki komið en mér skilst að hún sé stærsta bókmenntahátíð norðurlandanna. Þaðan fer ég svo til Saint Malo í Frakklandi á aðra bókmenntahátíð. Nema hvað ég var að skoða ferðaáætlunina mína og uppgötvaði að ég hafði sagt frökkunum að kaupa miða fyrir mig frá Þrándheimi (!). Ég er með hryllilegt track record í ferðalögum til Frakklands – ég er fastagestur í sendiráðinu í París til að láta redda mér neyðarpassa, sem og hjá konsúlum úti á landi. Ég er alltaf eitthvað að klúðra. Fólkið á forlaginu mínu hlýtur að halda að ég sé hálfviti. Og sennilega hefur það rétt fyrir sér. *** Mér finnst líka og hefur fundist frá því ég vaknaði að ég sé að gleyma einhverju sem ég ætlaði að gera í dag. Sennilega kemur ekki í ljós hvað það er fyrren það er orðið of seint.

Ég ætlaði að fara að halda því fram að svona stakir vinnudagar – föstudagar eftir almenna frídaga – væru svo erfiðir, maður kæmist aldrei í gang, en svo mundi ég að ég tók mér ekki frí í gær, nema bara um morguninn og vann lengur fram eftir. Svo það er víst ekki afsökunin. Í dag var ég bara lengi í gang, Aino var lengi í gang og við dóluðum yfir morgunmatnum, svo þurfti ég að fara með bílinn á dekkjaverkstæði, síðan fór ég í ræktina og eftir ræktina var fundur í framkvæmdaráði hljóðvarps Vestfjarða og svo er bara hausinn á mér tómur. *** Í fyrradag skrifaði ég senu sem mér fannst alveg sikk góð. Í sjálfu sér var ég bara að endurskrifa hana – taka prósa og breyta í leikrit – en ég var alveg fáránlega ánægður með það hvernig til tókst. Í gær las ég hana yfir og lagfærði og var ekki alveg jafn sannfærður. Í dag þori ég bara ekki einu sinni að líta á hana. Og ætla ekki að gera það. Ætla bara að halda áfram. *** Ég var að kaupa sumardekk og er að skipta. Miljöfanatíkerum er bent á að ég keyri sama og ekki neitt innanbæjar, ég hjóla – og þegar ég ætlaði að gera þetta um daginn, fyrir 2-3 vikum, var ég líka á leiðinni suður fljúgandi og það var ófærð á heiðum og ég sá fram að þurfa hugsanlega að keyra ef flugi yrði aflýst. Og sló þessu á frest. Svo voru dekkin mín ekki til og ég þurfti að bíða eftir að þau kæmu að sunnan. Þannig að ég er afsakaður. *** Eldhúsið er að verða komið í samt lag. Vantar bara vaskinn. Ég er að reyna að hóa saman í strákadinner á morgun. Það er alveg nýtt konsept á mínu heimili. Nadja er í menntaskólaútskrift. *** Ég er að venjast því að vinna undir risastóru málverki af sjálfum mér. Sennilega er megolómanían bara að vaxa saman við mig – bráðum hætti ég að taka eftir því hvað ég er mikill alfahrútur, allur alltaf að gera mig breiðan og klóra mér í pungnum.

Í gær eða fyrradag sá ég mann stinga upp á því á Facebook að ættingjum sjálfsmorðsíslamista, og hugsanlega klerkum þeirra og safnaðarsystkinum, yrði vísað úr landi í refsingaskyni. Það myndi hafa letjandi áhrif. Því auðvitað vilja hryðjuverkamenn ekki skapa kaos og þeir gæta sín alla jafna mjög vel að glæpir þeirra bitni ekki á saklausu fólki, sérstaklega ekki múslimum (langsamlega flest hryðjuverk íslamista eru reyndar framin gegn múslimum, en látum það liggja milli hluta). Svo er það líka bara sanngjarnt. *** Það væri reyndar áhugavert að taka þetta upp á fleiri sviðum. Segjum til dæmis að í stað þess að sekta ríkt fólk fyrir of hraðan akstur – fólk sem munar ekkert um örfáa tíuþúsundkalla af og til – þá sektum við fátæka ættingja þeirra. Og langt leiddir eiturlyfjasjúklingar sem er alveg sama þótt þeim sé stungið inn – hvað með að fangelsa mæður þeirra í staðinn? Væri það ekki líklegt til þess að hrista aðeins upp í dauðvona samviskum fíklana? Og auðvitað bara sanngjarnt að refsa mæðrunum fyrir að ala þá ekki betur upp. *** Ég ætlaði að skrifa eitthvað á Facebook í gærkvöldi en hætti svo við af því það gæti misskilist sem einhvers konar smekkleysi. Sennilega var það þetta: „Ég hef áreiðanlegar heimildir fyrir því að ekkert ykkar sé að drífa sig nóg með lífið. Koma svo. Þetta drepur sig ekki sjálft.“ Það sem sló mig var að einhver gæti haldið að ég væri að hvetja til sjálfsmorð – þetta væri einhver sínísk hæðni (fólk heldur mjög oft að ég sé sínískur og kannski er ég smá sínískur en það er líka von og kærleikur í mér, ég lofa). En þetta var sem sagt rósamálsgagnrýni á styttingu framhaldsskólans og það sem var alltaf kallað „lífsgæðakapphlaupið“ (nú finnst mér einsog enginn hafi notað þetta orð lengi – þótt það hafi aldrei átt betur við en á hipsterískum tímum viðstöðulausrar gentrifieringar). *** Á síðustu helgi bað Aram mig um spinner og varð alveg vitlaus af fýlu þegar hann var ekki til í Hamraborg. Ég fékk að sjá svona hjá einum vini hans og varð mjög forvitinn um tilurð þessa, hvað þetta væri, sá engan augljósan leik þarna. Ímyndaði mér einhvern mann (því karlar gera allt í höfðinu á manni) sem hefði sett þetta saman og hugsað: krakkarnir verða vitlausir í þetta. Sem liggur alls ekki beint við. Áðan gúgglaði ég þessu og komst að því að það var auðvitað kona sem fann þetta upp og það var á tíunda áratugnum, þótt leikfangið hafi ekki náð vinsældum fyrren í ár. Hún fékk innblástur að því að búa til róandi leikfang – þetta er meðal annars hugsað fyrir ofvirk börn – þegar hún sá hóp reiðra palestínskra barna grýta ísraelskan skriðdreka. Og hugsaði: Þessi börn þurfa hugarró. Og þar hafiði það. Spinnerinn var fundinn upp til þess að stöðva uppreisn palestínumanna og sefa reiði þeirra. *** Í fyrradag, þegar verið var að opna Costco, skrifaði ég líka status sem var svona: „Hugur minn er hjá Hennes och Mauritz.“ Hennes og Mauritz eru auðvitað H&M mennirnir – sveitungar mínir frá Västerås, þar sem fyrsta H&M verslunin stendur. Í mörg ár hefur þjóðin haft móðursýkislegan áhuga á þessum lágvörutískuvarningi og mögulegri opnun H&M verslunar á Íslandi. Nú fer hún fljótlega að opna, hafi ég ekki misskilið eitthvað. Og þá kom bara ameríski risinn og stal þrumunni þeirra með bravúr. Það fer sennilega fyrir H&M á Íslandi einsog Subway á Ísafirði – það var barist fyrir opnun Subway árum saman, síðan opnaði staðurinn loksins, allir keyptu sér eina samloku og svo fór hann á hausinn. Nú er tælenskur staður í rýminu, alveg nákvæmlega eins tælenskur staður og í rýminu við hliðina – og gengur betur en Subway, þrátt fyrir það. *** Nema hvað. Ég var auðvitað sakaður um að gera lítið úr atburðunum í Manchester. Af „vonda fólkinu“. Og ég sem hélt að „góða fólkið“ hefði einkarétt á að telja sig triggerað af vafasömu gríni – jafnvel þegar enginn fótur er fyrir því – þannig virkar það líka oftar, a.m.k. fyrir mig, ég fæ reglulega skammir og var m.a.s. nýlega neitað um birtingu ljóðs, sem hafði verið samþykkt, í kanadísku tímariti, af því það væri svo beinskeytt (það var ekkert beinskeytt). *** En svo hvarflar að mér að kannski ímyndar maður sér bara að það sé góða fólkið sem er alltaf hneykslað. Ekki hef ég hugmynd um hvar þessir kanadamenn standa í pólitík – hvort þeim finnst betra að börn drukkni í Miðjarðarhafinu eða að þau verði sprengd í tætlur á popptónleikum. Kannski finnst þeim bæði verra. Eða bæði betra, þótt mér finnist það kannski ólíklegast, yfirleitt vill maður annað hvort eða hvorugt. *** Já, nei nei. Ég er hættur. Von og kærleikur, von og kærleikur. Ég lofa!

Smiðurinn hafði boðað komu sína í dag, ofan í efasemdir mínar um að það myndi standast. Í morgun fékk ég skilaboð þess efnis að hann kæmi í dag. Klukkan sex. Með borðplötuna. Væntanlega fer hann svo strax út aftur, enda vinnudeginum lokið. Á morgun er Uppstigningardagur. Í minni bók heitir það að „byrja á föstudag“ en ekki miðvikudag, en ég er náttúrulega frekar smámunasamur að eðlisgerð og gott ef ekki hreinlega ómerkilegur og snúðugur ofan í kaupið. *** Húsið okkar er á Airbnb-markaðnum í júlí og langt fram eftir ágústmánuði. Við verðum í Skandinavistan. En það hreyfist ekki, ekki komin ein bókun, og ég átta mig ekki á því hvort það er þá að koma svona illa upp í leitarvélinni eða hvað það er. Í fyrra bókaðist allt upp á nóinu. Að vísu vorum við þá nokkuð tímanlegri með að setja það inn. Helvítis frestunarárátta alltaf hreint. *** Í gær grillaði ég pæ. Svo grillaði ég poppkorn. Ég veit ekkert hvað ég nenni að grilla í kvöld. Hrísgrjónapotturinn gaf upp öndina fyrir nokkrum dögum. Kannski kaupi ég bara einhvern örbylgjumat. *** Algengt yndislestrarmynstur í lífi mínu er svona. Ég les fyrstu 100 síðurnar í 300 blaðsíðna skáldsögu og finnst hún mjög heillandi, gott ef ekki frábær. Næstu 100 síðurnar halda mér en mér fer þó smám saman finnast ég lesa þetta af skyldurækni. Síðustu 100 síðurnar les ég á hálfu ár, eina síðu í einu, einsog það sé að gera út af við mig að klára þetta fyrirsjáanlega meðalmennskudrasl. Þetta mynstur endurtekur sig með ólíklegustu bækur, fyrst og fremst skáldsögur þó – eftir stóra og litla höfunda, íslenska og erlenda. Og mig er farið að gruna að þetta hafi meira með mig að gera en bækurnar.

Fór á nýja tælenska veitingastaðinn í hádeginu – náði ekki hvernig maður stafsetur nafnið, Thai Tawai? Thai Tewai?– og maturinn er svo til alveg eins og á gamla tælenska veitingastaðnum við hliðina, Thai Koon, nema á Thai Teowai (?) er líka salatbar og kjúklingabitar og hann er aðeins ódýrari. Sem er fínt. *** Nema mér finnst þetta samt svolítið einsog einhver myndi reisa annað alþýðuhús á Austurvelli og opna þar nýtt bíó í samkeppni við Dúa og Gróu og sýna sömu myndir á sama tíma nema pínulítið ódýrara og með stærri nammibar. Mér finnst einhvern veginn einsog það hljóti að stefna í að þessir staðir setji hvor annan á hausinn. Kannski er ég bara á móti samkeppni. Plúsinn er að þá myndi sjaldnar myndast biðröð. Eða djúpsteiktu rækjurnar klárast. *** Annars fór ég líka á nýja portúgalska staðinn fyrir viku síðan og hann er fínn – en þar mætti vera opið í hádeginu og einhvern veginn augljósara að það sé opið yfir höfuð, ekki bara svo til dregið fyrir og engir opnunartímar auglýstir. Og örlítið fjölbreyttari matseðill (og kannski portúgalskari). *** Ég á þrjár mjög fínar klæðskerasniðnar skyrtur sem ég keypti mér í Hoi An. Þær eru aðsniðnar og sennilega af einhverri slim-fit tegund. Í vetur hef ég notað tímann í ræktinni á meðan ég er að hætta að svitna eftir hlaupabrettið til þess að „rífa aðeins í tækin“, einsog það er kallað. En nýlega varð ég var við að þessi ósköp hafa orðið til þess að brjóstkassinn á mér hefur stækkað. Ekki mikið en nóg til að skyrturnar mínar fínu passa ekki nógu vel yfir axlirnar á mér lengur. Ég er hættur að rífa í tækin og vona að brjóstkassinn á mér falli bara aftur saman. En ég veit ekki hvort þetta þýðir að ég sé yfir líkamlegan hégóma hafinn – að ég þurfi ekkert að vera vöðvastæltur og fagur – eða hvort þetta þýðir að ég stjórnist af hégómlegu hlutablæti, af því ég vil ekki sleppa hendinni af fallegu skyrtunum mínum. Svona getur lífið verið snúið.

Ég bloggaði hvorki á laugardag né sunnudag en þeir dagar teljast heldur ekki með, laugardagur og sunnudagur eru svokallaðir „rauðir dagar“. Rauðir dagar er einmitt heiti á nýrri bók eftir Elis Burrau sem ég verð að eignast. Og heiti á bók eftir Einar Má Guðmundsson, sem ég las fyrir löngu og stenst ekki samanburð við aðrar bækur hans, a.m.k. ekki þær sem ég hef lesið. *** Örlög internetsins eru ótrúlega sorgleg. Að fara frá því að vera einhvers konar villta vestur andans – vettvangur hins óstýrða og fallega kaotíska – yfir í að vera Facebook og Twitter og nokkrir stórir fjölmiðlar. Og skyndilega er félagslíf heimsins í eigu dystópískra stórfyrirtækja sem breiða yfir það siðferði sitt og pólitík. Yfir allri lýðræðislegri umræðu – eða 99% af þeim hluta hennar sem er yfir höfuð aðgengilegur – vakir þingforseti stórfyrirtækis og lemur í bjöllu ef honum mislíkar, sendir menn jafnvel í frí. Og við hjálpum auðvitað til með því að tilkynna alla grunsamlega ósiðferðislega hegðun. *** Ég hef verið að æfa nokkur Angus Young sóló og er kominn með hryllilega blöðru á baugfingur vinstri handar. Hún meiðir mig ekki mikið nema rétt á meðan ég er að spila. *** Mér finnst einsog það hljóti að vera eitthvað að því hvernig ég nota Facebook fyrst ég hef aldrei verið bannaður. Ég þarf að taka mig á. Reyndar er ég að fara í sumarfrí líka. Ekki frá blogginu samt, þessum gullaldarmiðli. *** Á morgun eru níu vikur frá því ég missti eldhúsið. Átta af þessum vikum fóru í að bíða eftir að trésmiðja kláraði að snikka til fyrir okkur borðplötu. Í dag kemur vonandi smiðurinn og gengur frá þessu, eða byrjar að ganga frá þessu. En hann ætlaði að vísu líka að koma á föstudag og líka á laugardag og ég hef ekkert heyrt frá honum þrátt fyrir eftirrekstur. Ef ég skrifa einhvern tíma aftur matreiðslubók (ég skrifa aldrei aftur matreiðslubók) þá verður hún um það hvernig maður bjargar sér með vöfflujárni og hrísgrjónapotti.

Það er búið að kaupa kaffivél á kontórinn. Forláta Russell Hobbs Retro kaffivél sem hellir upp á gott kaffi en ekki Senseoviðbjóð, í boði stjúpmóðurinnar í húsinu, Elísabetar Gunnarsdóttur, húsráðanda með meiru. *** Ég hef bráðum sinnt öllum smálegum aukaverkum og get farið að sinna stærri verkum – ég er sem sagt að reyna að hreinsa af borðinu hjá mér. Kannski er það samt bara frestunarárátta. En ég hef þá ekkert annað að gera sem þarf að gerast, ekkert framundan. Mér er ekki beinlínis létt.

Ég gleymdi strax setningunni sem átti að opna bloggið í dag. Fyrstu setningu bloggs dagsins. Finnst einsog ég komi þessu ekki óbrengluðu út úr mér. Og hvorutveggja er alveg skiljanlegt, verður mér ljóst þegar ég man skyndilega og óforvarendis hver fyrsta setningin átti að vera: Það er ekki til neitt kaffi á skrifstofunni. Allir skrítnu kaffipokarnir í senseovélina eru á bak og burt. Ég get sjálfum mér um kennt. Ég hef ekki keypt poka í svolítinn tíma. Sem er að hluta til vegna þess að mér finnst þetta andskotans senseokaffi svo vont. Var einmitt að hugsa í gærkvöldi hvort ég ætti ekki að stinga upp á því við kontórsystkini mín að við splæstum saman í almennilega kaffivél – svona gamaldags uppáhellingamaskínu. En nú er enginn á kontórnum og ekkert kaffi. *** Ég hef ímugust á allri „styttingu“ náms. Ekki svo að skilja að mér finnist ekki að fólk megi drífa sig í skóla ef því svo sýnist – en ég held að það sé líka afar mikilvægt að maður gefi sér tíma til að læra. Sennilega væri alveg hægt að klára menntaskólann á hálfu ári ef það væri gert með bootcamp-laginu. En það væri ekki gaman fyrir flesta og maður hefði voða lítinn tíma til að sinna öllu hinu sem fylgir námi – sérstaklega því námi sem á sér stað fyrstu 25-30 ár ævinnar, þegar maður er að finna sjálfan sig og uppgötva heiminn, ákveða hver maður ætlar að vera (í mjög, mjög grófum dráttum) og hvað maður þarf að vera búinn að lesa áður en maður deyr. Ég var sjálfur fimm ár í menntaskóla og þótti það engan veginn nóg. *** Viðtal Piers Morgan við Owl&Fox var að mörgu leyti áhugavert. Ég velti því fyrir mér hvort það geti verið hlutverk fjölmiðlamanna að vera hreinlega jafn leiðinlegir og leiðinlegasti maðurinn heima í sófa. Vera fulltrúi íhaldsins – eða andstöðunnar við málstað viðmælanda – til þess að það samtal geti yfir höfuð átt sér stað. Þannig að karlinn eða kerlingin (eða kynseginfólkið) sem hristir höfuðið að sjónvarpinu og spyr: MÁ ÉG ÞÁ BARA EKKI BREYTA MÉR Í APPELSÍNU? fái einhvers konar svar við fordómum sínum. Ekki veit ég hvort að Piers Morgan er bara þannig karl eða hvort hann leikur bara slíkan í sjónvarpinu, argumentsins vegna, ég sé aldrei þennan þátt, en ég held mér sé fúlasta alvara með að slíkur afkimi geri kannski gagn (hugsanlega líka ógagn, en veröldin er heldur ekki alveg hreinar línur). Hitt er svo aftur valid spurning að hversu miklu leyti maður megi „sjálfskilgreina sig“. Maður er ekki bara sá sem maður upplifir að maður sé, heldur líka sá sem aðrir upplifa að maður sé (og sá sem maður upplifir að þeir upplifi að maður sé o.s.frv. o.s.frv.). Ídentítet er ekki svo einfalt að maður stýri því bara sjálfur – það er viðstöðulaus speglasalur af fordómum og ranghugmyndum, nánd og sannleika, þreifingum og samningaumleitunum. Stundum sjálfskilgreinir fólk sig líka rangt eða í trássi við eitthvað siðferði. Þannig er t.d. í mörgum íhaldsömum kreðsum „rangt“ að skilgreina sig sem verandi af öðru kyni en því sem samræmist kynfærunum sem maður fæddist með. Og, einsog Piers Morgan benti vissulega á, þá er „rangt“ í mörgum líberölum kreðsum að skilgreina sig sem verandi af öðrum kynþætti en sem samræmist þeim húðlit sem maður fæddist með (sjá Rachel Dolezal – eða skáldsöguna Your Face In Mine ). Enn fremur er t.d. rangt – faktúelt – af Lafði Makbeð að skilgreina sig sem saklausa, einsog nóbelsverðlaunahafinn JM Coetzee nefndi einhvern tíma í viðtali og bætti við: Við höfum einfaldlega ekki sjálfdæmi um hver við erum. Sem þýðir svo aftur ekki að við megum ákveða hverjir aðrir eru heldur – maður hefur ekki sjálfdæmi um hver maður er, en maður er samt eitt helsta átorítet í málinu. *** Ég held það sé afar mikilvægt að maður taki skýra ákvörðun um hvað það er sem manni finnst ekki til umræðu. Og maður átti sig á því hvar sú grensa liggur.  Ég held að margir – sérstaklega íhaldssamir fullorðnir karlar, merkilegt nokk – haldi að þeir séu ekki með neina grensu. Það sé allt til umræðu, ekkert yfir strikið, ekkert fáránlegt eða viðbjóðslegt. En það er misskilningur. Sennilega snýst þetta um heimspekilega nálægð við valdið sem ákveður hvað sé innan og utan rammans – því meira sem maður er sammála meginstraumnum (sem er hugsanlega líka meginþorri manna, vel að merkja, ekki bara ríka fólkið sem á fjölmiðlana – en samspil þeirra við meginþorra manna er vissulega flókið) því auðveldar á maður með að ímynda sér að allt sé í raun „uppi á borðinu“. Hins vegar er líka alveg rétt að þeir sem koma að borði meginstraumsins með bænaskjöl sín láta líka svolítið einsog þeir hafi einkarétt á siðferðinu. *** Af hverju höfnum við því annars alltaf sem útúrsnúningi þegar spurt er hvort maður megi skipta um kyn bara af því bara (en ekki af því maður hafi fæðst í röngum líkama) – eða látum einsog kynhneigðir og kynferði geti ekki verið smitandi einsog önnur látalæti mannanna. Ég held til dæmis að gagnkynhneigð og sískynferði sé mjög smitandi. Ég er alveg hvínandi smitaður og hef lært bæði frá unga aldri. En hvernig er þetta hluti af argumentinu – væri ég verri hommi ef ég tæki ákvörðun um það, frekar en ef það væri eitthvað sem ég „fæddist með“? Væri ég verri kona ef ég færi í kynskiptiaðgerð fyrir forvitni sakir? Er ekki eitthvað skrítið við að draga línuna þarna?

Ég hef oft sagt að ég viti ekkert hvernig eða réttara sagt hvenær ég hef skrifað allar þessar bækur – og þær eru vissulega orðnar alltof margar. Mér líður yfirleitt einsog ég geri ekki annað en að stara á tölvuskjáinn, skrolla niður Facebook og vorkenna sjálfum mér gersamlega bugaður af heilaþögn, andleysi og köldu hjarta. Í dag er einmitt þannig dagur. Ég er með stórt verk í smíðum og a.m.k. ein mynd þess þarf að vera tilbúin í haust. En það gerist ekki neitt. Ég opna ekki einu sinni skjalið. Einsog mér sé það hreinlega um megn. Þannig verður það sennilega alveg þangað til að verkið er skyndilega tilbúið. Nema það gerist ekki og þá þarf ég einhvern veginn að ljúga mig út úr letinni. *** Ég pantaði mér af netinu fjóra andfasíska stuttermaboli en bárust bara tveir. Ég hef skrifað fyrirtækinu en ekki fengið svar. Bolina keypti ég gagngert til þess að klæðast þeim á Bókamessunni í Gautaborg í haust – þar sem fasíska tímaritið Ny Tid verður með bás, öllum til mikillar óþurfta r. Þar verð ég sennilega í fjóra daga, eða mér þykir í öllu falli líklegt að ég verði ekki lengur en fjóra daga. Fjórir andfasískir stuttermabolir ættu að duga. En tveir er áreiðanlega of lítið. Helvítis kapítalistar. Það eina sem þeir hafa sér til málsbóta er að þeir eru allavega ekki fasistar (nema stundum). *** Í svefnleysinu í gær fór ég að reikna út hvað ég þyrfti marga áskrifendur/stuðningsaðila til að geta borgað þeim sem skrifa á Starafugl smáræði og sjálfum mér annað smáræði fyrir ritstjórn og þess utan rekstrarkostnað við vefinn og komst að þeirri niðurstöðu að ef eitt þúsund manns greiddu fjögur þúsund krónur á ári gæti þetta gengið upp. Annars væri þetta of mikið hallæri og vesen. Og þá er spurningin: er raunsætt, in this day and age, að útvega sér eitt þúsund áskrifendur? Það kæmi vel að merkja aldrei til greina að læsa greinum eða vera með þannig rugl. *** Sennilega er ég bara lasinn. Andskotans.

Heilinn í manni verður undarlega bakaður af svefnleysi og líkaminn einhvern veginn í senn þægilega lúinn og dofinn og sárþjáður. Ég vaknaði klukkan 2 að íslenskum tíma eftir u.þ.b. tveggja tíma svefn og fór út á flugvöll í Basel – frá Saint-Louis, sem er 5 mínútur frá flugvellinum. Svaf í kannski hálftíma í Easyjet síldartunnunni sem flutti mig yfir skýin og fimm mínútur í Reykjavík Excursions Flybus – sem eru ábyggilega þær rútur sem ég hef komið í þar sem minnst er fótapláss. Ég get bókstaflega ekki komið fótleggjunum fyrir. Og samt þrjóskast þeir við að troðfylla rútuna þannig að það er heldur ekki hægt að komast upp með að taka tvö sæti. OG SVO ER EKKI EINSOG ÞETTA SÉ NEITT SÉRLEGA ÓDÝRT. *** Í umræðunni um plastlokin og nauðganirnar finnst mér svolítið vanta – og þetta er nittpikking – að afar mörgum sem fá ógeð í glasið sitt er alls ekki nauðgað. Það þarf sem sagt ekki bara að kenna fólki að nauðga ekki, heldur kenna því að setja ekki ógeð í drykki annarra – jafnvel þótt það telji líklegt að það muni sleppa því að nauðga þegar að því kemur. Eða einhvern veginn klúðra því. Og fyrst við erum farin að tala um varúðarráðstafanir, þá hef ég mjög slæma reynslu af því að stinga úr drykkjum kvenna. Strákar, ekki gera það, ekki einu sinni þótt þær séu með límmiða á glasinu. Maður veit aldrei hvað er í þessu. *** Og þessu tengt, þá hef ég afar litla samúð með því að nasistinn Robert Spencer hafi orðið fyrir eitrun. Það er ljótt af mér, þannig á maður auðvitað ekki að hugsa (og auðvitað er líka ljótt að gera, einsog margir, og draga í efa sögu mannsins – ég hélt að allir væru hættir slíku eftir nauðgunarumræðuna). En ég segi samt einsog pabbi, og sennilega er það líka ljótt: ég hélt að maðurinn nærðist á eitri. Og stundum finnst manni bara ákveðið réttlæti í því að illa sé komið fram við vont fólk. Svona einsog þegar eineltisseggir lenda í því að vera rassskelltir. *** Ég er sem sagt úrvinda. Sit á BSÍ og hlusta á Bubbalögin í kippum og bíð þess að mega fljúga heim til mín. Ég á að fara klukkan 17. Morgunvélin (sem ég hefði ekki náð ef hún hefði farið á réttum tíma; og nú er uppselt í hana) er í athugun klukkan 12. Stærsta hagsmunamál Vestfirðinga – ásamt heilsársvegi milli suður og norðurfjarðanna – er almennilegur flugvöllur sem á er treystandi. Þetta er rugl. *** Fyrir þrítugt kemur meira kaffi, orkudrykkir, sykur, matur, hormónar og/eða sígarettur og áfengi algerlega í staðinn fyrir góðan nætursvefn. Þetta hef ég sannreynt. Eftir þrítugt verður maður bara þreyttur. Svo fær maður höfuðverk. Þá byrjar maður að kvarta, einsog aumingi, og þá er baráttan töpuð. *** Ef fluginu verður aflýst snemma get ég fengið hótelherbergi. Þá fer ég bara að sofa. Annars sit ég hér og vinn a.m.k. fram á hádegi og fer svo og finn mér matarbita niðri í bæ. Og sef heima hjá mér. Það er meira að segja hugsanlegt að ég nái í restina á danssýningu barnanna minna. *** Reykjavík er ekki bara túristabær heldur líka hipsterbær. Hvorutveggja veldur verðhækkunum – eins konar gentrífíeringu á ofurfæðu (miðbær Reykjavíkur var náttúrulega partíbær/svefnbær þar til upp úr aldamótum og að mörgu leyti fínn sem slíkur). Veitingastaðirnir eru góðir en skelfilega tilgerðarlegir. Og dýrir. En góðir. Og ef maður vill ekki tilgerðina er alltaf hægt að borða afar heiðarlegan mat á BSÍ, rómantískasta veitingastað þjóðarinnar. Og sennilega bara rómantískasta stað þjóðarinnar punktur. *** Þetta eru auðvitað ekki fréttir fyrir neinn. *** Stundum finnst mér einsog bloggið sé glatað listform/lífsform. Og stundum skil ég ekki hvers vegna allir eru ekki alltaf að blogga.