Eiginlega skrifaði ég ekkert um ferðina frá Ísafirði til Reykjavíkur síðast. Enda ekki lagður af stað. Ég hafði reiknað með leiðindafærð og skafrenningi og hávaðaroki en það var, sannast sagna, meira og minna logn og svo autt að ég skildi ekki alveg hvernig allir vegir höfðu getað verið lokaðir augnabliki áður en ég lagði af stað. Hlustaði á Konur á leiðinni – hef ekki lesið hana síðan hún kom út fyrir nærri 20 árum. Hún var undarlega körrent og úrelt í senn. Eða úrelt er kannski orðum aukið – en barn síns tíma, gæti maður sagt. Kaflar t.d. um hvað fólk sem bloggar sé sjálfhverft! Sem við erum auðvitað – en það er svo áberandi að þetta er áður en samfélagsmiðlar tóku yfir allt internetið. Á hinum endanum var þetta allt í takti við manospherið og Gisele Pelicot og alls konar fleira kom upp í hugann.
Mamma og pabbi voru með íbúð á leigu og ég gisti hjá þeim. Fórum og borðuðum í Kínahofinu á Nýbýlavegi, sem við gerðum sennilega fyrst þegar ég var svona 10-12 ára og staðurinn nýr. Staðurinn verður 40 ára á næsta ári.
Í morgun byrjaði ég daginn á að skutla pabba til augnlæknis. Fór svo í bakarí og lagði við hliðina á bíl með brotna rúðu. Fannst ég loksins kominn í borg óttans. Næsta stopp var í Efstaleitinu þar sem ég tók upp pistil fyrir Lestina og spjallaði fullt við Lóu og Kristján. Um alt-lit og dimes square og Habermas og hverjir væru byrjaðir með hverjum. Fór þaðan til Hallgríms Helgasonar sem fann fyrir nokkrum vikum eintak af Ulysses á pólsku á sundlaugarbakka og sendi mér skilaboð og spurði hvort ég vildi eiga hana. Á meðan Hallgrímur borðaði hádegismat endursagði ég Ulysses og Hallgrímur sagðist halda að ég væri eini maðurinn á landinu sem hefði klárað hana, mögulega að Sigurði A. Magnússyni undanskildum (SAM þýddi hana). Af því Ulysses er líka löng í endursögn og umferðin í Reykjavík ekki nógu flæðandi mætti ég seint upp á Samstöð í menningarspjall með Smára, Árna Matt, Kristínu Gunnlaugsdóttur og Auði Jónsdóttur. Við töluðum um Laufeyju og Arto Paasilinna og Víking Heiðar og Michel Houellebecq og fleira. Þaðan fór ég í kaffi til Hermanns Stefánssonar sem sagði mér af hljómsveitum sem hann er í og bók sem hann er að lesa yfir og hverjir væru hættir með hverjum. Loks keyrði ég til Keflavíkur, fékk mér kvöldmat og horfði á The Manosphere á Netflix. Mér hefur nú oft þótt Louis Theroux betri – kannski fékk hann bara ekki aðgang að nógu góðum manosphere gaurum (Tate bræðrum t.d. eða honum þarna með kolsvarta steinsteypuskeggið). Og svo … eitt af því sem mér hefur þótt áhugavert við Theroux er þegar hann hefur beinlínis reynt að finna einhverja samúð með vondu fólki. Nasistum. Að nálgast það af einhverri einlægni. Mér fannst það aldrei gerast hérna. Eða ekki að neinu marki. Hann konfrontar, sem hann gerir alltaf, en empatíserar ekki. Sem verður til þess að þátturinn verður eiginlega að þessu „hit piece“ sem margir þeirra reikna með að hann verði – það má alveg til sanns vegar færa að þeir eigi ekki skilið neitt mikið betra, en ég held það sé miklu gagnlegra að fara lengra inn í hið mannlega. Annars slógu þeir mig sem alveg ógurlegir vesalingar, litlar og aumar sálir að belgja sig út – og að margt af þessu voru einföld látalæti, bæði meðvitað og ómeðvitað. En innsýnin var ekkert merkilegri en af að sjá þetta bara sjálfur á Tik Tok – miðlun Theroux því miður mjög lítil.
Fimm tímar í ræs. Góða nótt.