Í dag hefði James Joyce orðið 144 ára ef hann hefði ekki dáið 58 ára. 144 er auðvitað tólfta talan í Fibonacci rununni, einsog allir vita, og hefði þetta því verið stórafmæli, hefði Joyce lifað. Sem hann gerði sem sagt ekki og því er kannski engu að fagna í dag. Afmæli eru til þess að fagna því að maður sé enn á lífi og þeim fögnuði hlýtur að ljúka daginn sem maður deyr. Ég mundi þetta heldur ekki í gær og verð kannski búinn að gleyma því á morgun, þetta poppaði bara upp í flæðinu hjá mér ásamt öllum hinum hlutunum sem framleiddir eru í algrímabúinu til þess að dreifa huga mínum og sjá til þess að hann sé helst aldrei allur á sama stað á sama tíma.
Joyce er kannski einmitt einn af þessum hlutum sem sjá til þess að hugsanir mínar eru úti um allt. Stundum hef ég hann grunaðan um að hafa eyðilagt í mér heilann. Þessi hel´vítis bók hans er einsog sleggja. Ég veit ekki hvort ég þori nokkurn tíma að taka upp Finnegans Wake.
***
Kaffið á skrifstofunni er búið. Skáldsagan mín er strand. Ég svaf þrjá tíma í nótt. Þetta þrennt er ekki ótengt.