Það tók mig of langan tíma að komast inn á þennan vef í dag. Mundi ekki lykilorðið og vefurinn neitaði að hjálpa mér að fá nýtt. Critical error. Ég er orðinn of gamall fyrir tölvur. Í síðustu viku var Starafuglsvefurinn hakkaður og ég þurfti að borga einhverjum tölvusérfræðingum fyrir að koma honum aftur í lag. Mér er sagt það sé hægt að gera hann þannig úr garði að það sé erfiðara að hakka hann – hann er auðvitað lítið uppfærður núorðið, enda aldrei neitt nýtt efni. Það þarf að koma honum í einhvers konar stafrænt formalín.
Ég er ekki viss um að það sé beinlínis bara tölvan sem ég hati heldur hata ég bara allt vesen. Þessa dagana. Þrek mitt gagnvart hlutum sem ganga ekki upp er nákvæmlega ekki neitt. Ég fæ endalausar auglýsingar á samfélagsmiðlum um börnát og kortisól og tai chi stólaæfingar sem muni bjarga lífi mínu og ég er farinn að óttast að algóritminn þekki mig betur en ég þekki mig sjálfur – en að á sama tíma þ´á hafi hann ekkert gott í hyggju, hann vill bara sjúga úr mér meiri orku og hafa af mér pening, undir því yfirskini að hann sé að hjálpa mér.
Ég hef verið að skrifa alls konar fyrir alls konar. Skáldsaga mjakast áfram, kannski hefst eitthvað fyrir vorið (til útgáfu í haust) ef ég tek ekki upp á því (eina ferðina enn) að henda bara öllu í ruslið. Mestur tími fer í styttri tíma deadline. Síðustu sex vikur hef ég verið með pistla í Lestinni. Ég veit ekki hvað þeir verða margir, held bara áfram þangað til ég verð rekinn. Ég hef heldur ekkert kannað hver er pólisían með að t.d. endurbirta pistlana hér. Þeir hafa flestir verið dálítið fréttatengdir og eru kannski bara úreltir. Ég skrifaði um Renée Good og ICE, um yfirvofandi innrás í Grænland, um draum formanns Svíþjóðardemókrata, Jimmie Åkesson, sem endaði með því að hann fleygði sér á spegil (í raunveruleikanum), um það hvernig best sé að hantera eineltisseggi og öfgahægrimenn, um hysteríska og þreytandi leit mannskepnunnar að lífsfyllingu og pistillinn sem fer í loftið á morgun er um nýju brottvísunarlögin, sem fóru mótatkvæðalaust í gegnum þingið. Hann átti að vera í dag en í dag verður þáttur um Kína og Kína er bara svo plássfrekt.
Pistillinn um lífsfyllinguna var sennilega bara eitthvað andlegt óp. Á hjálp. Eða eftir nýju áhugamáli. Annað hvort. Eða bæði.
Svo hef ég verið að skrifa fyrir Myndlist á Íslandi og Reykjavík Grapevine og Örnen och Kråkan.
Ég hef líka ákveðið að skrifa ekki meira um fyrstu kaflana í Ulysses, einsog ég ætlaði. A.m.k. ekki að svo stöddu. ´Ég ætla að endurlesa Penelópu á næstu dögum og skrifa um hana og segja þetta gott. Ég missti svolítið mótivasjónina þegar Dublinferðin datt af dagskrá. Ég hugsa að mér dugi alveg að skrifa vel um Penelópu.
Ég sendi líka Alfabet þýðinguna á útgefanda og bíð svars. Ég hef verið að pota í safn ljóðaþýðinga sem ég kem sennilega aldrei út. Eitthvað af því efni hefur reyndar þegar birst, fyrst í safni sem kom ekki út í nema örfáum eintökum – kannski 30-40 – árið 2007 og hét 131.839 slög með bilum. Og í Tíu þúsund tregawöttum eða Starafugli og svona hér og þar. En ljóðaþýðingar eru erfiðar. Ég sendi ljóð úr þessu safni á valin hóp fólks fyrir nokkrum árum – bara 3-4 ljóð á hvern – til að reyna að fá einhvern yfirlestur en ég heyrði aldrei múkk frá neinu þeirra (en hafði vel að merkja fengið samþykki fyrir að senda ljóðin, þau voru ekki send upp á neina óvon). Það var samt fólk sem ég reiknaði fyrirfram með að myndi hafa mikinn áhuga á þessu.
En Alfabet hlýtur að koma út. Alfabet er eitt af allra stærstu verkum evrópskra ljóðbókmennta síðustu 70 árin. Ég spurði m.a.s. gervigreindina til þess að vera viss um að ég væri ekki að taka of stórt upp í mig – hún setti Alfabet í fimmta sæti (í selskap með Szymborsku, Tranströmer, Heany, Celan, Rilke og fleirum). Ef hún má segja þetta, sem hefur ekkert raunverulegt vit, þá hlýt ég, sem er svona gáfaður, að mega halda því fram líka.
Hvað annað hefur gengið á? Ég fór í menningarreisu til Reykjavíkur til að sjá Óresteiu. Það er engu upp á hana logið – mín stærsta upplifun í leikhúsi hingað til. Ekki að það hafi ekki verið gaman að sjá Beint í æð hjá Litla leikklúbbnum (sem Hilmir Snær lék einmitt í fyrir rúmlega áratug, þegar hann var að hita upp fyrir Óresteiu). Það er líka uppselt á allar sýningar og við (ég er í stjórn leikfélagsins) bættum við aukasýningu, sem er alveg að fyllast líka.
Ég spilaði á tónleikum með Skúla mennska. Á bassa. Það var mjög gaman. Paranoid hituðu upp. Þeir eru á fullu að semja og æfa og ætla að freista þess að taka þátt í Músíktilraunum. Mjög efnilegt, Sabbath-inspírerað þungarokk.
Ég fór á Þorrablót. Það var mjög áþekkt fyrri þorrablótum. Nema maturinn var heldur betri. Og ég reykti ekkert (ég hef stundum bara staðið fyrir utan félagsheimilið allt kvöldið í kallahópi og reykt einsog ég hafi aldrei hætt). Það var samt ekki meðvituð ákvörðun.
Í kvöld er svo fyrsta æfingin hjá hljómsveitinni sem ætlar að flytja Dylanprógram í Edinborgarhúsinu 11. apríl.
Annars heyrumst við bara.